Cultuurschok

Sinds ik op de weblog van Ruth heb gelezen dat het Nederlandse dictee weer is geweest, en ik het betreffende dictee heb uitgeprint en gelezen ben ook ik helemaal de draad kwijt over koppeltekens, hoofdletters en spaties. Neem bijvoorbeeld de titel van deze update... kan dat wel zo? Maar goed, dat daar gelaten even een kort verslagje van onze feestdagen.
Het zag er allemaal zo veelbelovend uit toen Jolmer met Pete midden in de nacht op hazen ging schieten zaterdag. Maarliefst drie belandden in onze vriezer. Helaas hadden we allemaal wat slaap tekort door deze nachtelijke escapade zodat we zondag besloten het waterskieën te laten schieten.
Gisteren eerst cadeautjes onder de boom. Wij hadden de zak van Lisa en een paar van onze pakjes die we met Sinterklaas wegens overvloedigheid hadden achter gehouden.
De kerstman kwam opnieuw langs in het ziekenhuis. Wij er weer heen. Laura weer amechtig kijken.
Toen werden wij bijzonder verrast door allerlei cadeautjes die onze kant op kwamen van Nigel, de ambulancebroeder die dus weer kerstman was, en nog een aantal verpleegkundigen. Laura kreeg een heuse Barbie, Jaap een electrische gitaar van de Wiggles (mannelijke variant van de ons zo bekende K3).
Daarna togen we voor een kerstlunch naar een wat ouder echtpaar. Vanwege de regen geen BBQ maar wel uitgebreid buffet, met opnieuw cadeautjes onder de boom. Spaarpot voor Jaap, grote puzzel voor Laura. Erg gezellig was het overigens.
Komt 's avonds ook nog eens de buurvrouw een enorme speel-tent en tekenbord brengen.

En tussen al deze vrijgevigheid stonden wij dus continu met min of meer lege handen. Een flesje bubbels weegt toch niet op tegen het feitelijke uitzoeken, kopen, inpakken en kaartje erop doen van een pakje onder de boom.
Verlegenheid is het juiste woord.
Dat zou fijn geweest zijn als iemand ons dit even van te voren zou hebben ingefluisterd, maar dat was dus niet zo en dus zullen we volgend jaar beter voor de dag komen.
Vandaag, tweede kerstdag heet hier Boxing Day, ging het waterskieën niet door omdat het wat fris was buiten (20 graden).

Kortom: erg veel pakjes, geen BBQ's, geen waterskieën maar wel een cultuurschok. Toch een enerverende kerst alles bij elkaar.

P.S. Ik vind het nu al raar om straks de boom in-de-doos te doen. Wat is er gebeurd met op 3 januari buiten zetten? En dat terwijl ik met mijn zussen ooit eens had gezworen nooit-maar-dan-ook-echt-nooit een kunstboom neer te zetten. Ontzettende kerstdevaluatie, maar goed, toch gedaan, sorry zussen.

Nieuw format

Ik zeg maar zo "'s lands wijs, 's lands eer", "do as the locals do", "go with the flow", niet dat je er onderuit zou kunnen trouwens in een klein dorp als Colli, en dus is het kerst 2006- nieuwe stijl. Vergeet de sneeuw, sleighrides en jingle bells; welkom Christmas Gringles, raffles, crackers and carrolling.

In de tuin van het ziekenhuis heeft iedereen zijn kampeerstoeltje en picknick kleed uitgevouwen om naar drie middelbare vrouwen met een gitaar te luisteren die staan te carrollen. De bedoeling is dat we meezingen, maar niemand doet dat. De eerste prijs voor mooiste tuinverlichting gaat naar Kristy en Nigel -hij is onze favoriete ambulance broeder die zich later in pak heist om kerstman uit te hangen. De bewoners van de bejaardenvleugel van het ziekenhuis krijgen allemaal een cadeautje.

Vooruit dan maar, dan ook maar meteen een boom. Twee dagen voor de winkels sluiten met korting op de kop getikt, lekker Hollands. Kerstkaartjes horen er ook bij, met bijvoorbaat onze excuses voor de verlate versturing, die zullen voor het nieuwe jaar niet in Nederland zijn, maar dat mag de pret verder niet drukken.

Krijg ik ook nog eens gisteren een zak cadeautjes mee van Lisa onze oppas voor de kids voor kerst -hoe ontzettend aardig is dát.

De kunstboom, die vrij kunstig is, heeft honderden (letterlijk, er hangen 200) gekleurde lampjes en als ik door mijn oogspleetjes kijk vind ik de boom eigenlijk-niet-eens-zo-heel-erg-afschuwelijk.

Nieuw halfrond (niet voor Jolmer want die vierde al eens kerst in Zuid Afrika), nieuw continent, nieuw format: kerst staat in het teken van waterskieën, BBQ's en nog meer waterskieën.

Ik wens iedereen van harte gezellige feestdagen!

Zoals ze hier zeggen: Have a good Chrissy!

Australian Jingle Bells

Dashing through the bush in a rusty Holden Ute

Kicking up the dust, esky in the boot

Kelpie by my side, singing Christmas Songs

It's summer time and I'm in my singlet, shorts and thongs.

Jingle bells, jingle bells, jingle all the way

Christmas in Australia on a scorching summer day, hey!

Jingle bells, jingle bells, Christmas time is beaut!

Oh what fun it is to ride in a rusty Holden Ute

Vakantie foto's

Deze hadden jullie nog tegoed, de vakantiefoto's van onze reis met de camper van Sydney-Collarenebri-noord kust van New South Wales via de Blue Mountains weer terug naar Sydney.

In het kort:

• wat een onhandig ding zo'n camper, gelukkig hadden we ook onze eigen auto mee anders zit je mooi zonder vervoer nadat je kamp hebt gemaakt
• zo'n bed boven het stuur is elke avond feest. Jaap houdt van keten
• strandfoto's zijn vreselijk wanneer je er zelf opstaat in bikini. Juiste gewicht wil nog niet zeggen juiste vorm, toch Billy Blanks nog een keer uit de kast halen?
• de nieuwe trend in spijkerbroeken is een lage heuplijn. Ik zeg: hebben jullie ook broeken met een normale lijn i.p.v. zo'n lage? De tiener zegt met ietwat neerbuigend toontje "laag ís normaal". Ik zeg: hebben jullie in dat geval spijkerbroeken met zo'n extreem hoge taille? het antwoord is "nee". Geen wonder dat ik zo'n hekel heb aan spijkerbroeken kopen
• reizen met je (schoon)ouders is een goede formule, af en toe even vrij van de door ons zelf opgelegde zindelijkheidsroutine van steeds maar naar de toiletten lopen voor een plasje
• heb (bijna) zelf een gevangen vis van het haakje gehaald
• Pieter kan geweldig afwassen
• Australië is niet alleen leuk om te werken maar ook heel geschikt als vakantieland
• Prachtige A-stranden worden niet door hordes zonne-aanbidders overstroomt
• Blue Mountains zijn goed decor om 61 jaar te worden. Met Els een gezellige verjaardag gevierd, inclusief taart met kaarsen, cadeautjes, uit eten voor lunch, en een hoed
• Terwijl Pieter als echte Helderse jutter strand en duinen afzoekt naar iets vindbaars en Jolmer in het zoute water ligt te dobberen met speer voor iets eetbaars vormen Els en ik met de kinderen wat ze in Afrika de "breeding herd" noemen.

Bijna kerst?

"12 Days to Christmas" hangt er bij onze secretaresse op het kantoor, dat versierd is met de meest afzichtelijke kerstversiering ooit bij elkaar gezocht (real-cheap is haar stopwoordje). In het dorp is een heuse competitie gaande wie de mooiste tuinverlichting heeft. De ene tuin is nog kleuriger dan de andere. "Of wij onze kerstboom al hebben opgezet?" Welke kerstboom dan? In de verre omtrek geen spar te koop. Het gaat natuurlijk om zo'n vreselijk nep-geval zonder dennengeur. Mij niet gezien. Laura kijkt mij in de shopping mall vragend aan wanneer een vriendelijk verklede man zegt "How are you, darling?" Ik kijk vragend terug. Moet die arme man echt in een fluwelen pak met lange mouwen en pijpen lopen? Wat raar midden in de zomer. Waarom niet gewoon shorts met een petje? En dan meteen die baard eraf, veel te warm.
Ik denk dat ik dit jaar maar niet mee doe. Sorry hoor, maar zonder kans op sneeuw -of het nou wel of niet valt maakt niet uit- zonder warme chocolademelk, zonder winterjas is er voor mij niet veel aan. De kerstCD-tjes staan nog onaangeroerd in de kast.
Terwijl ik 's avonds even een uurtje achter de computer zit luister ik via het internet naar Q-Music (Q is good for you!) waar tussen 9 en 10 's ochtends ons favoriete radioprogramma op is. Het foute uur genaamd, gevolgd door nieuws, weerbericht en verkeersinformatie. Vertrouwde stem van Gijs Staverman meldt dat er vier kilometer langzaamrijdend verkeer is op de A1 Hengelo-Amsterdam tussen Barneveld en knooppunt Hoevelaken. De politie staat de flitsen een paar kilometer verderop en op de Azoveel bij Schagen. Het is bewolkt en grauw, miezerig en ineens waan ik mij in het koude kikkerlandje. (Op dat moment veroorzaakt een zomerse onweersbui een stroomstoring, maar dat terzijde.)
Bandaid begint te zingen "Do they know it's Christmas time at all?" En heel even wordt ik voorzichtjes geraakt door een kleine Kerst-fibe.
Nou ja, nog twaalf dagen tegaan om me te bedenken over de boom en wellicht toch wat kerstkaartjes op de post te doen. Ik beloof niks.

Australische sterren

Een avondje op de oever van de Barwon Rivier onder de Australische sterrenhemel. Een haakje in het water, een stukje vlees op de barbecue, goed gezelschap... geen slechte afsluiter van een maandje Down Under. Morgenochtend zullen we Pieter en Els uitzwaaien vanuit Moree. Na een binnenlandse vlucht naar Sydney een kleine overstap op de kist naar Singapore-Amsterdam.Misschien moeten Pieter en Els eens overwegen ook een weblogje te beginnen. Avonturen genoeg.

Sinterklaas wonder

Het is ongelooflijk. Op een of andere manier is de goede Sint erin geslaagd om naast miljoenen kinderen in Nederland ook even aan ons te denken hier in Colli. Ongelooflijk. Behalve een hot deal met de TNT had hij ook nog eens twee hulp-Sinten gestuurd uit Den Helder. Laura en Jaap zijn buitensporig verwend evenals de rest van de familie Smit trouwens. De dicht-Piet had ook fantastisch werk geleverd, en met wat goede surprises erbij was het weer een pakjesavond van de bovenste plank. Leuk! Zelfgemaakte speculaasbrokken en geïmporteerde chocolade letters.

Jammer dat het er nu voor een jaar weer opzit.
De vakantiefoto's moeten maar even wachten tot later.

Aangekomen

Dit gaat natuurlijk niet over mij, want na mijn succesvolle afvalepisode zal ik niet snel meer 'aankomen'. Dat is anders voor Pieter en Els die in Sydney na een comfortabele hotel overnachting op het vliegtuig naar Moree stapten, en dus aankwamen aldaar gisterochtend.

Jolmer was met Laura naar de luchthaven gereden terwijl ik peentjes liep te zweten om het huis aan kant te krijgen. Het is hier lekker warm maar ook een beetje drukkend en dat helpt dan niet.

Gelukkig is alles goed verlopen voor Pieter en Els en hebben ze nu alweer 1 volle dag in Colli erop zitten om over het tijdsverschil heen te komen. Deze week niet al te veel plannen verder, maar zaterdag begint het echt goed, wanneer Jolmer en ik naar Sydney vliegen om de camper op te halen. Wat een goed idee.

Schieten in de regen

Het is alweer bijna een week geleden, maar we moeten het nog even hebben over vorig weekend toen Jolmer schietwedstrijden had en we bezoek hadden van onze New Zealandse vrienden uit Coonamble. Het regende. De hele clubkampioenschappen vielen in het water, alleen NIEMAND ZAT ERMEE! Iedereen vond het heerlijk dat het goot vanwege alle bijna lege regentanks die nu weer vol stroomden, en de landerijen die -ondanks het feit dat de graan oogst bijna binnen is- altijd wel een buitje kunnen gebruiken.


Eigenlijk begon het al op vrijdagmiddag met een enorme onweersbui. Samen met Laura uit het raam zitten kijken.


Jolmer heeft trouwens van de vijf disciplines op de schietclub 2 tweede prijzen gewonnen en 1 eerste prijs. Dat vond niemand onaardig voor een beginneling. Volgend jaar wil hij meedoen in een hogere klasse.


Zaterdagavond was de stroom uitgevallen en zodoende zaten we de hele avond ons te redden met kaarslicht. Niet zo handig als je een heel gezin met kids te gast hebt, maar gelukkig kon de kok in het restaurant wel nog koken, en ook badderen met kaarlicht blijkt geen enkel probleem. Echt leuk wordt het pas als 's nachts om half drie de lichten weer aan gaan.

Wij bereiden ons intussen voor op de komst van Jolmers ouders die morgen in het vliegtuig stappen. Zondag halen wij ze op uit Moree.

Verjaardag

Met excuses voor de verlate editie hier de foto's van Jaaps verjaardag. Met dank voor alle pakjes, kaarten en electronische felicitaties.

Hij heeft nog steeds slechts 4 tanden, maar kan wel los staan en -nog veel belangrijker- "mamma" zeggen sinds twee weken.

Parties en Telala's

Na de eerdere plezierartikelen en schoonmaak party heb ik weer goed werk verricht deze week. Zondag een tupperware party (mijn eerste ooit) bij dezelfde secretaresse thuis. De demonstratrice was volgens mij in een eerder leven Make Up-party-juffrouw geweest want aan foundation geen gebrek. Ik was de enige die mijn man had meegenomen -hoe weet ik nou welke bakjes hij wel en niet wil hebben- en na een snelle beslisronde was het gisteren de beurt aan ondergoed bij Lisa thuis. Na het verliezen van enkele kilo's kan ik wel wat nieuw materiaal gebruiken en tot zover het materialistische wel en wee van een klein dorp.

Nadat de ondergoed juffrouw klaar was met haar demonstratie zijn we met zijn allen samen met buren naar een mooi plekje langs de rivier gereden om onderweg langs een boom te rijden waar een echte Telala (Laura's voor Koala) in zat. Ongebruikelijk goede spot. Nergens van onder de indruk liet het dier zich van alle kanten fotograferen. Mooi hoor.

Daarna een ultiem ontspannen avond met wat haakjes in het water, een gum tree vuurtje met een barbeque erboven, wat kabbelend water als achtergrond muziek, kan niet mooier.

Kinderfeestje

Jack werd vandaag 4; wist ik veel. Schreef zomaar op een kaartje "Congratulations on being 6", kan je nagaan hoe goed wij het joch kennen, maar een high profile kinderfeestje kan je natuurlijk niet laten lopen. Laarzen aan (het heeft net geregend), vieze broek zodat men lekker in de modder kan spelen en cadeautje mee. Komen we daar aan: lopen alle meisjes in van die verkleedachtige jurkjes als elfjes over het gras te dartelen. Ik had de uitnodiging niet ontvangen... wie bedenkt er nou een dress code voor peuters, maar goed, zo zitten wij een beetje Hollands te wezen tussen het Australische snoepgeweld. Laura bekijkt het allemaal van een afstandje en weet Atilla (zoontje van Lisa de oppas, zie foto) aan haar zij. Jaap scharrelt wel.

Schietclub

Jolmer is lid van de schietclub (The PistolClub) en gaat op zondag graag een uurtje schieten. Sportieve aangelegenheid met een man of drie, niet zoveel bedrijvigheid dus, maar over twee weken zijn de jaarlijkse clubkampioenschappen en wordt er nu geschilderd en schoongemaakt en dus is Jolmers inbreng zeer welkom. Nou is het niet zo dat Jolmer nog nooit eerder geschoten heeft, dus dat is meer een oude liefde nieuw leven ingeblazen. Leuke sfeer ook op de club, zonder al teveel testosteron en machoverhalen over grote kogels enzo. Wij vandaag even mee. En zo staat Jolmer te schieten, en zo kijkt de fanclub toe.

Aan vliegen duidelijk geen gebrek. Dan even checken op het karton hoe goed je geschoten hebt.

De kids maar even in de auto met limonade en een muziekje aan.

Terwijl iedereen zijn spullen inpakt om naar huis te gaan mag ik in de schemering ook nog wat kogels op het karton afvuren. En dan door een kijker kijken naar de schietschijf die op 25 meter hangt om te kijken of je met je wiebelende hand nog wat raak geschoten hebt. Niets! Oh wacht, de kijker staat op de verkeerde schijf gericht. Wat? De helft in de zwarte schijf, de andere helft binnen de cirkel en slechts eentje eroverheen? Dat is niet onaardig, mag ik wel even doorgaan tot het donker is? Kan ik ook lid worden? Zullen we morgen nog een keer? Moet ik ook even wat verfen?? Ik voel de bekende spelletjesverslaving van lang geleden (freecell bijvoorbeeld) al opborrelen. Wordt vervolgd.

Lekker stoer

Je kunt natuurlijk wat zwempakjes voor de camera van de laptop houden om het thuisfront al skypend een beeld te geven, maar foto's zijn toch handiger. Laura drijft los, Jaap niet, maar krijgt wel steeds meer lol in het overgooien...

De boer op

Afgelopen week stond niet alleen in het teken van Laura's zindelijkheid (nu vier dagen droog, het potje zit onder de stickers; we hebben het hele concept van de 'slaapluier' ook meteen maar laten varen. Mevrouw is droog, dus geen luiers meer, heel ontspannen kan ik zeggen) maar ook van de lokale well persons health check. Iedereen kon bij ons langs komen voor een algehele gratis check up. Collega's waren uit omringende dorpen gekomen om ons te helpen met oog- en gehoortesten, cholesterol en urine testen, interviews door diëtiste en psychiatrisch verpleegkundigen, bloeddruk, gewicht en lengte en dan tot slot bij de dokter naar binnen voor een algemeen lichamelijk onderzoek en de nodige peptalk (minder drinken, minder roken en minder eten) danwel vervolg afspraken (hartruisjes, schildklier- of nierproblemen, nieuw ontdekte suikerziekte, en ik heb zelfs iemand verdacht van TB, je bent nou eenmaal tropenarts of je bent het niet). Natuurlijk was het de bedoeling die mensen te zien die anders nooit naar het ziekenhuis komen, dus waar beter het kamp op te slaan dan op een van de grootste boerderijen uit de wijde omtrek, het aboriginal kamp aan de andere kant van de rivier, en de hoofdstraat van het dorp.
Een perfecte aangelegenheid om veel mensen te leren kennen, met name voor mij (Chris) en hopelijk bereiken we er wat mee.
De foto's zijn van het aboriginal kamp waar ik buiten in een van lakens aan elkaar hangende tent de mensen ontving. Ik heb me buitengewoon vermaakt.

Rivierkreeftjes

Wat is er gebeurd met "zaterdag-soep-met-broodjes"? Jolmer was uitgenodigd bij een van zijn patiënten om in de waterplassen te vissen op rivierkreeftjes en zo geschiedde. De foto's spreken min of meer voor zich al doen de vele vliegen de romantiek een beetje teniet, maar daar smaken de "yabbies" zoals die hier heten natuurlijk niet minder om.

Met de zindelijkheidstraining gaat het na de aanvankelijke dip nu stukken beter. Mevrouw zit liever op het potje (die nog

onopgeruimd in de keuken stond) en de success-rate is meer dan 50%. Dank voor alle steunbetuigingen, dat helpt kan ik zeggen, en leuk ook dat er nou zoveel makkelijker gereageerd kan worden. Dat maakt de hele weblog een stuk leuker!