Het jaarlijkse Lions changeover Dinner ligt weer achter ons. Wij worden altijd (nu voor de derde keer) trouw uitgenodigd en komen trouw opdraven. Dit jaar was ik zelfs benaderd of ik een toast wilde uitbrengen op Lions Clubs International. Ik doe mijn huiswerk, weet de nummers en getallen (44.000 clubs, 1.4 miljoen leden, 202 landen die aan de behoefte van de lokale gemeenschap tegemoet komen zonder persoonlijk gewin). "We Serve". Opgericht in 1917 in Ohio. Ik leer de toast uit mijn hoofd, dat de Lions Clubs International nog maar lang de strijd mogen leiden tegen wereldwijde voorkombare blindheid.Op het moment supreme loop ik met mijn glaasje cola light naar de microfoon en begin mijn geoefende speech. "It was about five years ago when Jolmer and I were in Zambia where we first learnt how local Lions Clubs serve to need the meats of their community" en ik hoor via mijn eigen oren dat er iets aan die zin niet klopt, nog eens proberen: "neet the meeds, NEED the MEATS" wat is er mis met mij? "NEEEED the MEEEETs", nou ja laat maar, dit wordt niets zo. Volgende keer -ik denk niet dat ze me nog eens vragen- lees ik het voor van een kaartje. Rare taal, dat engels.
