Nippertje

Dat was op het nippertje voor de Socceroos! Jolmer en ik hebben de wekker gezet zodat we half vijf achter de buis konden zitten voor een erg mooi potje voetbal. Waarom er ineens een andere keeper in het veld stond voor Australië was ons niet helemaal duidelijk.Ik geloof dat hij zelf ook niet helemaal door had hoe het ook alweer zat -het zullen de zenuwen wel zijn geweest, één van die minder gunstige doorslaggevende momenten in je carriere- maar gelukkig was het eind goed al goed. Ik kan me trouwens niet herinneren dat ooit eerder een speler 3 gele kaarten opliep in 1 wedstrijd, jullie wel?
Verder is er hier de laatste dagen weinig noemenswaardigs voorgevallen. Onze pup is toch niet onze pup, al had ik er wel op gehoopt, dus zullen we onze oren en ogen open houden voor een ander nestje.
Dit wordt hem dus niet.








Even nog wat kiekjes van vadaag: in afwachting van de oranje gadgets, die jullie hopelijk massaal op de post gedaan hebben, en we hopelijk tot en met de finale plezier van gaan hebben, moet Laura zich even redden met goud en groen (wat hopelijk ook nog een tijdje meegaat).

Hij zit

Even wat plaatjes van een doodgewone zondag, met veel zon, een wat huilerige Laura (oorpijn) en een nieuw kapsel voor Jaap (wég met die babypluk) die sinds vandaag ineens kan zitten!

Voetbal en Netball

Het voelde wat onwerkelijk aan toen we midden in de nacht (van 2-4hr) achter de buis zaten. Laura was ook wakker, wilde echt niet slapen, dus hebben we haar de principes van het voetbal even uitgelegd (die meneren in oranje zijn héél lief en dus mogen die met de bal spelen, iets in die trant) en ze begreep het helemaal, zat op gepaste momenten heel hard "nee, nee, néé" te roepen. Jammer alleen dat we zaten opgescheept met een Australische commentator die sowieso al weinig indruk maakt, maar ook nog eens duidelijk de kant van Ivoorkust koos, "ze verdienen een gelijkmaker". Maar ja, als je die gelijkmaker niet scoort pies je mooi naast het potje is mijn bescheiden mening. Daarna deden de analisten nog eens een duit in het zakje, dat het belachelijk was dat Nederland nu ineens resultaatgericht voetbal ging spelen etc, maar nogmaals: ik vond het resultaat niets op aan te merken. We vonden het spannend, helmaal de moeite om voor op te blijven waard. Het gevolg was dat ik vanochtend een beetje moe nog naar het plaatselijk sportveld ben gegaan om Netball te spelen met wie er maar op kwam dagen. Dat waren er nog heel wat en voor ik het wist stond ik met een zwart hesje in het veld; geen idee wat ik moest doen. Netball wordt ongeveer als volgt gespeeld: een basket aan beide kanten van het veld zonder achterbord, gemengde teams, wel overgooien maar niet lopen met de bal en afhankelijk van je positie mag je maar een deel van het veld bespelen. Je mag niet dichter dan 1m bij je tegenspeler in de buurt komen. Klinkt het jullie bekend in de oren...? Volgens mij gewoon ordinair (korfbal.Sssst.) Ik durf het bijna niet te zeggen, maar dat is dus wat ze hier spelen. Vooruit maar met de geit.
Helaas was Jolmer in het ziekenhuis en hebben we dus geen actieplaatjes van "Chris op het veld", misschien volgende week.

Dozen uit Nederland

Wat een fenomenaal verschijnsel: je pakt in Nederland 2m3 van je dierbaarste spullen in, zoals handdoeken, koekenpannen en schoenen, visspullen en kampeeruitrustingen, en nog meer... en dan komt het ongeveer twee maanden later aan in een gehucht in New South Wales. Hartstikke aardige meneer stond om acht uur vanochtend op de stoep en laadde alles voor ons uit. Het was een hartelijke hereniging met onze spullen. Met name de kleren voor Jaap komen als geroepen want alles wat wij bij ons hadden was inmiddels te klein.
Het enige waar we nu tegen op lopen is dat we geen kasten hebben om de nodige spullen in op te bergen. Het gemiddelde aanbod in de lokale meubelzaken is zo wanstaltig dat die kasten ook nog even op zich laten wachten misschien. We moeten maar eens zien.
We hopen dat het goed gaat met iedereen in het zomerse Europa.

Even kort

Ik ben gisteren vergeten de sproeier uit te zetten voor het naar bed gaan. Nu is een mooi rond vlak in onze tuin in een zompig moeras veranderd, met bijbehorende fauna verandering.
Verder nog even over de Socceroos, die zich dapper staande hebben weten te houden tegen Japan: zelfs de onverschillige tijdschriften verkoper is tot ver na middernacht wakker gebleven en dacht misschien dat het toch wel leuk was om naar te kijken. Ik heb in het kader hiervan twee nieuwe linkjes toegevoegd aan het rijtje rechts.

Eindelijk VIS

Mooi dat de koningin een dagje jarig is: kon Jolmer eindelijk een haakje in het water gooien! We werden door onze buurvrouw -die dus ook manager van het ziekenhuis is en voorzitster van de Lions- en haar partner meegenomen naar een mooi plekje in de rivier. De wolken zijn verdwenen, het zonnetje schijnt weer en Jolmer heeft zijn eerste Australische vis gevangen op een handlijn. Het is een Yellow Belly, voor wie het weten wil. Hoe hij smaakt zullen we later pas weten, want na het vissen zijn we naar een lunch BBQ geweest bij enkele 'bejaarden' van de Lions Club, die vierden dat alle katoen geplukt is. Dus leggen we het visje maar even in de vriezer.
Mooi trouwens dat het gisteren 1-0 geworden is. Wij durfden er amper naar te kijken de tweede helft, maar daar was eigenlijk helemaal geen reden toe. Gewoon super goed gespeeld! Dat belooft veel goeds. Vanavond Australia-Japan, wij zitten er klaar voor.

De pannetjes worden nat

Helemaal in mijn nopjes met de mooie sproeier... doet de regengod even een kraantje open. Baas boven baas. Hartstikke mooi, iedereen is verguld met de hele dag regen, precies een goede bui: niet de hard niet te zacht. Het liefdadigheidsvuurwerk dat voor morgen op het programma stond is afgelast vanwege nog meer verwachte regen. Ik heb de link voor het weer in Collarenebri aangepast want ons werd een betere site geadviseerd, mochten jullie die andere terug willen dan horen we het wel. Verder kunnen jullie ons nu makkelijk een emailtje sturen door op onderstaand envelopje te klikken.
Door ons low-profile weekendje tot nu toe even een kiekje van het huis, altijd leuk.
Wij zijn als echte kaaskoppen natuurlijk niet zo onder de indruk van een buitje maar voelen ons ouderwets mistroostig, echt herfstig hier.
Voetbal: leeft helemaal niet in het dorp. Ik haal bij de plaatselijke Bruna achtige winkel een WK tijdschrift maar de man moet het doosje nog open maken, niet echt enthousiast dus. Wel kreeg ik van hem een vlaggetje voor op onze auto. We zijn heel benieuwd hoe onze leeuwen van Van Basten het ervan af gaan brengen, maar we hebben natuurlijk nog een ijzer in het vuur met de Socceroos van Hiddink, die hier erg populair is. We zullen het gaan beleven.
We hopen dat jullie eraan gedacht hebben wat Oranje spul deze kant op te sturen, dan kunnen we ook met oranje vlaggetjes door het land rijden.
(Smit, Collarenebri Hospital, Walgett street, Collarenebri 2833 NSW, Australië)
Wij hebben hier een lang weekend: Elizabeth II wordt 80 jaar, maandag vrij.
Iedereen een prettig weekend en tot snel weer.

Tuinzaken

Vanochtend werd ik ineens aangenaam verrast door een tuinman op een grasmaaier, en nog één, en toen nog een met een striemer... en nog één, en zo hadden vier man in no time onze hele tuin gedaan. Mooi werk. Het gras is alleen heel droog en moeten we zelf sproeien. Het water hiervoor komt rechtstreeks uit de rivier en kost ons niets, dus we sproeien raak. Althans: daar ging ik vandaag een beginnetje mee maken toen we ontdekten dat een van de sproeiers helemaal doorgeroest was, niet meer te fiksen -zelfs niet met ducttape. Tijd om naar de plaatselijke hardware winkel te gaan: de wereld aan keuze. En wie liep daar? Tuinman 1! Die had thuis nog wel een onderdeeltje liggen, en zo kreeg ik van de tuinman van het ziekenhuis een zelfgemaakte opzetstuk en sproeier, voor niets. Hij wilde zelfs geen taartje van me ("don't eat cake"). Vriendelijk zeg. Verder weinig nieuws, nog geen uitsluitsel over 'mijn' puppie -wat waren ze lief- dus daarom maar even wat plaatjes van onze tuin aan de achterkant van het huis en de nieuwe sproeier.

Pinksteren

We hadden helemaal niet in de gaten dat het vandaag eerste Pinksterdag is. Niemand heeft er ook maar met een woord over gerept. Misschien doen ze er wel helemaal niet aan?? Winkels waren ook gewoon open vandaag (werelds dorp). Jolmer zijn eerste dienstweekend verloopt rustig maar hij moet wel regelmatig "even" iemand zien en dat levert wat verknipte dagen op, maar het is niets waar hij geen raad mee weet, en zo zijn de afgelopen dagen enerverend, leerzaam en voldaan geweest, met een haastige lunch tussen de bedrijven door. Gisteravond hadden we ons in het pak gehesen voor een officieel jaarlijks diner van de Lions Club van Collarenebri waar de manager van het ziekenhuis werd uitgezwaaid als voorzitter en weer aangenomen - ze blijft nog een jaartje zitten- en allerlei officiële toespraken werden afgestoken. Het was een interessante ervaring om met name de bejaarden (Jolmer herkende er opvallend veel van zijn spreekuur) van het dorp in actie te zien. Jolmer werd ook deels bij de festiviteiten betrokken, en dat spreekt wel aan zo te merken. We hadden met moeite voor Laura en Jaap een oppas kunnen regelen op de valreep, maar dat was allemaal eind goed al goed.
Jolmer heeft trouwens ook zijn eerste yabbie-trap in de rivier uitgezet die achter het huis stroomt -prachtig groene rivier met mooie bomen- en er een paar garnalen in gevangen. Wat moet je ermee? We hebben wel netjes eerst een visvergunning gehaald bij het plaatselijke benzine station hoor.

Vrucht van de Maand
Verder ben ik me ervan bewust dat ik nog wat weinig foto's van in en om het huis heb gemaakt en daarom een beginnetje: we hebben een mandarijnen boom, en die mandarijnen zijn LEKKER!
Morgen ga ik met Laura en Jaap een bezoekje brengen aan de Ierse verpleegkundige uit het ziekenhuis die op een boerderij woont waar de hond een nest puppies heeft, en héél, hééél misschien - maar waarschijnlijk niet- kunnen wij het laatse puppie uit het nest krijgen en als dat zo is ben ik de koning te rijk (ik reken er maar beter niet op, anders is de teleurstelling zo groot). Ik houd jullie op de hoogte.

Hebben jullie trouwens gezien dat je in de rechter kolom sinds kort kunt doorklikken voor het weer in Collarenebri: komende dagen wordt het weer 'fine'.

Eerste echte werkdag

Nederland (Spanje) ontwaakt en vindt op het internet weer een nieuwe update van onze weblog. Het is niet alleen mijn vaders verjaardag vandaag, maar ook Jolmers eerste werkdag in Collarenebri, waarbij hij zelfstandig het werk moet doen, en dat is spannend natuurlijk. Ross is nog twee dagen hier voor de logistieke en medische ondersteuning, maar dan is het echt gedaan met de supervisie.
Tussen de middag meteen als een echte huisvrouw met een gedekte tafel op de mannen zitten wachten die pas na twee uur kwamen lunchen. Toen lag Laura inmiddels al in bed.
Vanochtend de meeste tijd besteed aan schommelen en ontbijten (eerste broodje uit broodbakmachine goed gelukt). Vanavond komt Angie ook weer mee eten. Zij zorgt voor de juiste financiële gang van zaken van onze praktijk en is hier om een practice manager voor ons aan te nemen. Laura zal zich wel weer uitleven met haar lippenstift.
Pappa: een fijne dag, en overigens iedereen veel plezier. Ik begrijp van verschillende kanten dat het weer niet zo super is geweest de afgelopen weken maar bekijk het eens van de zonnige kant: aan de andere kant van de wereld schijnt ie wel. Ik hoop dat het terrasjes-weer spoedig losbreekt en dan hoor ik het graag.
En voor de oplettende kijker: Ja, Laura heeft nieuwe schoenen. (Eindelijk)

Chique congres in Sydney

Het was een fantastisch congres op het oude Olympische terrein van Sydney waar Jolmer en ik in vol ornaat drie dagen hebben rond gekeken en ons uitstekend hebben vermaakt met verkopers, seminars, workshops en 'onze eigen mensen' van Ochre Health die een eigen stand hadden waar wij tussen de sessies door even konden neerstrijken voor een gezellig praatje. Ik zal verder niet uitwijden over mijn armoedige poging in Sydney iets leuks te kopen om aan te trekken op mijn mooie linnen broeken, maar laten we zeggen dat de smaak van de Australiër niet helemaal met de mijne overeenkomt en al helemaal niet op de grote maten afdeling van een soort Bijenkorf-achtige winkel waar door een waanzinnige koopjes actie lange rijen voor de paskamers stonden en ik zonder iets te passen met hangende schouders het pand weer verliet.
Gelukkig hadden we in Dubbo even gewinkeld en had ik het nodige kunnen inslaan zodat ik toch goed voor de dag kwam. De vlucht naar Sydney was geweldig en sterkte mij in mijn enthousiasme om te leren vliegen eerdaags (heb een vliegschool geselecteerd in Morree, 140 km van Collarenebri). De piloot moest een kwartiertje omvliegen boven Sydney, zodat we alle highlights vanuit de lucht konden bewonderen. Met vanuit de cockpit: "sorry folks, we take a little longer than expected, but can't beat the view".
Voor vertrek naar Dubbo in Coonamble een bezoekje gebracht aan de Coonamble show waar de mooiste kippen, koeien, paarden en schapen werden tentoongesteld met shows van paardenhoeders etc. Er waren ook plenty attracties waar Laura nu nog te klein voor is om samen met mij in te kunnen, of waar ik te groot voor ben om samen met haar van te genieten, zoals springkussens. Maar vanwege haar voorliefde voor paarden was een pony rit natuurlijk een schot in de roos (zie foto).
De knol, die peanuts heette, wilde trouwens niet lopen dus stond ik mooi voor paal, maar wel met een nieuwe mega grote zonnebril, heerlijk voor tijdens het autorijden.
Nog even een kiekje erbij van onze dial 'n angel prive oppas in Sydney die zich tijdens onze afwezigheid uitstekend vermaakt leek te hebben met Jaap en Laura.
Morgen naar Jolmer en Laura in Coonamble (het is een lang verhaal en heeft alles te maken met een verkeerde boeking van onze terugvlucht naar Dubbo en nog maar 1 beschikbare stoel vandaag en 1 morgen en dus gesplitst maar niet voor lang) en door naar Collie waar volgende week voor Jolmer het echte werk begint en hij/wij vind(t)/(en) het heel spannend, dus daarover later meer.

het huis

Een plaatje zegt meer dan duizend woorden en daarom de langverwachte foto's van ons huis in Collie, maar het zegt niet alles. Ik vond het zelf op foto's heel lastig in te schatten tot ik het in het echt zag, maar goed. Je komt binnen in een loze ruimte (op de foto helemaal links), dan via een schuifdeur in de woonkamer die zo breed is als het hele huis (ongeveer zeven meter), dan via een schuifdeur naar de keuken die ongeveer even groot is als de woonkamer en daarachter liggen dan de slaapvertrekken, kantoortje, washok, badkamer en toilet, allemaal aan een lange gang, met helemaal aan het einde van de gang de masterslaapkamer met inloopkast en eigen badkamer. Ontzettend lekker dus. Ik heb de bomen in de tuin nog eens kritisch bekeken maar volgens mij moet in een van die bomen wel een schommel op te hangen zijn voor Laura. Tot die tijd moet ze zich zien te vermaken met de speeltuin van Collarenebri Club.
Morgen naar Jolmer in Coonamble en daarna door naar Sydney voor het huisartsencongres. Daar verheugen we ons op. Hier alles verder erg ontspannen en gezellig. Graag tot de volgende update!

Collarenebri

Het heeft even geduurd, maar nu zijn we dan eindelijk weer online alhoewel tijdelijk even door een telefoondraadje. Allereerst heb ik bij het sturen van de adreswijziging een grote fout gemaakt die mij pas opviel toen ik gisteren van Dubbo naar huis reed en op de borden CollarenEbri zag staan, in plaats van CollarenAbri, zoals ik het had geschreven. Bij deze dus verbeterd. Wij hebben ook telefoonnummers waar wij op bereikbaar zijn thuis: +61 2 67564844 en mobiel: +61 4 28244818
Het huis en ziekenhuis in Collie zijn fantastisch groot en mooi aangelegd. Het personeel is aardig voor Jolmer en ook de mensen in het dorp lijken blij dat we er zijn. Op dit moment zijn we vooral bezig onze omgeving wat te verkennen en het huis te optimaliseren (met kinderbedden, commodes en aankleedkussens en zelfs een broodbakmachine met bakje voor eventuele noten en rozijnen). Aanstaand weekend weer naar Sydney voor het huisartsen congres en zo zullen we dan in juni pas echt aan het werk beginnen als Jolmers supervisie achter de rug is.
Meer nieuws en foto's van het huis kunnen jullie deze week verwachten, maar voor nu even een foto van de vogel die 's ochtends door Jolmer werd gespot op onze schotel die vier meter naast het huis staat, beroemde Kookaburra. Tot snel.

Moederdag

Terwijl Europa net zit na te genieten van uitgebreide moederdag ontbijtjes hebben wij bijna de hele dag achter de rug. Hamish, onze andere baas naast Ross, nam ons mee voor een tochtje op de veerboot naar Manly, een wijk op de noordoever aan zee, voor een lunch. Prachtig land Australië waar moeders op moederdag gratis thee en toetjes krijgen. Van Jolmer (en de kinderen) kreeg ik een prachtige parel voor aan mijn ketting in peacock green, echt heel prachtig, en verder hebben we genoten van een rustige middag. Iets te rustig naar Laura's zin, die zich gelukkig vermaakte met Zeke, de net iets te dikke 11-jarige zoon van de vriendin van Hamish, die zich lichtelijk heen en weer geslingerd voelde tussen 'niet stoer zo'n kleuter' en 'stiekem toch best schattig'. Maar goed, adorerende blikken van Laura zijn nou eenmaal moeilijk te weerstaan, en toen de twee samen even onder het toetje over de markt waren gelopen kwam Zeke terug met zeep voor zijn moeder en een stukje voor Laura, die zij volgens zijn zeggen zelf had uitgezocht. Eindeloos leuk zulke jongens.
Verder: fijn dat we Hengelo, Den Helder en Spanje hebben kunnen skypen.
Hoe we volgende week het beste bereikbaar zullen zijn weten we nog niet, maar we zullen het spoedig laten weten.

Weer mooi weer

"Sydney for under fives" is een geweldig boek. Wat een leuk cadeau van Ross en wat handig om te hebben, anders waren we misschien niet op het idee gekomen om van zuid naar noord over de Sydney Harbour Bridge te lopen. Maar omdat in het boek stond dat het kon met een wandelwagen ondernamen we de overtocht in het vroege ochtend zonnetje met een prachtig strak blauwe lucht en klein briesje.
Aan de noordkant van de brug is een klein pretpark voor de kleinen, stond natuurlijk ook in het boek waar we voor Laura opzoek gingen naar glijbanen en schommels. We vonden geen van beide maar er stond wel een antieke draaimolen met een onvervalst Nederlands orgel erin. Bovendien nog een ritje gemaakt in het (reuze)rad, en heeft Laura een prijs gewonnen met -hoe kan het ook anders- vissen. Het onogelijke knuffeltje zal de reis naar Collie waarschijnlijk niet overleven, maar dat mag de pret niet drukken. Met de boot waren we snel weer terug in de haven en bij het hotel.
Daarna lekker geslapen voor de middag en later de volle maan op zien komen op de trappen van het Opera House. Mooi hoor.
Een lekker ontspannen vrije dag dus al met al. Morgen worden we op moederdag door onze baas Hamish op een late lunch getrakteerd. We zijn benieuwd.
Voor alle moeders en aanstaande moeders wil ik zeggen: eh... fijne moederdag, maak er wat van en tot morgen!

Dit zijn trouwens wel erg veel foto's die ik ook niet mooi naast elkaar erop krijg, maar het was dan ook een erg fotogenieke dag, en als je de foto's groter wilt bekijken kan je gewoon dubbel klikken.

Shoppen in Sydney

Nadat we door de nicht van de receptie met de auto volledig de verkeerde kant uit waren gestuurd vonden we uiteindelijk onze weg, via de linker kant hiervan, naar een shoppingmall in Sydney om opzoek te gaan naar een autostoeltje voor Laura.

Enorme winkels als Target en Kmart zouden dit zoekproces moeten vergemakkelijken, maar uiteindelijk slaagden we bij David Jones, een soort Bijenkorf, waar we een van de mooiste stoeltjes kochten. Ze moet er immers heel wat uren in slijten, en na haar nog een paar, dus kan je maar beter uitpakken. Ze vond het zelf ook een geslaagde stoel die ook naar behoren in de auto werd ingewijd.




Jaap ook een stoel -alsof we onze eerste salarisstrook al binnen hebben- alla familie Roest, goed voorbeeld doet goed volgen en Jaap vindt het een super stoel. Hij heeft ook ontdekt hoe hij het hardst kan wippen en giechelt van plezier al straalt dat er op de foto misschien niet zo vanaf.

Dan nog een pyamaatje voor het slapen gaan en zo komen we bezakt en bepakt bij ons hotel. Even een foto met onze auto erop. Hij is waanzinnig, automaat, stil... we zoeven door het verkeer, wat comfortabel!

We hebben trouwens een mobiel telefoonnummer (met potlood in het adressenboek schrijven want we hebben waarschijnlijk in Collie geen bereik dus daar een andere telefoon) om voor ca 24 ct/minuut te bellen (ik zeg: skypen is goedkoper): +61 4 00354034

Niet doorvertellen: Jolmer staat met zijn nieuwe hengel en visdraad op de gang van het hotel te oefenen met een loodje. Hij heeft net gelezen dat het verboden is om een gevangen karper terug te plaatsen...

Langzaam op gang

Gisteren, donderdag een weinig noemenswaardige dag gehad, behalve dat we een goede reden vonden weer een middagslaapje te doen in het feit dat Laura's maag wat van streek was (lees: de bij het ontbijt gedronken melk over de lobby vloer uitspoot) en we pas 's middags weer wakker werden. Gelukkig kon Jolmer het ophalen van onze visa in zijn eentje af. Prachtig mooie stickers in onze paspoorten maken ons erg gelukkig, daar hoeven we ons in elk geval niet meer druk over te maken.
's Avonds werden we mee uit eten genomen door Angie, de vrouw die de financiële afhandeling van de praktijk in Collie afhandelt. Het was een supergezellig restaurantje waar je buiten kon zitten en zelf je stukje vlees -enorme Tbone- kon barbequen. Laura was helemaal weg van Angie, ontzettend aardige vrouw van midden veertig, die Laura de geheimen van haar handtas liet zien: lippenstift met name.
Vandaag komen we wat langzaam op gang, eerst om vijf uur samen een ontbijtje op bed zitten eten en daarna weer in slaap gevallen tot een zonnige stem in een uithoek van de hotelkamer "hallo, hallo" stond te roepen om half elf.
Omdat we gisteren geen leuke foto's maakten even twee die er eerder al op hadden gemoeten.
Tot vanavond, als we bij een babywinkel zijn geweest (auto stoeltje kopen)

Aquarium

Nog even dan, omdat het zo leuk is. Aan het eind van de middag zijn we op een bootje gestapt om door de havens van Sydney te varen opweg naar Sydney's aquarium. Dat is mooi man. In een glazen tunnel onder de zeehonden, haaien en roggen doorlopen is fantastisch. Het is alleen bedroevend hoe dat op de foto komt, maar ja, wie gaat er dan ook tegen het glas staan fotograveren.
Laura is net in bad geweest, we hopen dat ze vanacht lekker door slaapt. Morgen gaan we stempels halen in ons maagdelijk lege paspoort (we kregen op Schiphol geen stempel, "mag niet"), onze manager heeft even aan wat lijntjes getrokken en nu is het allemaal geregeld. Bovendien gaan we opzoek naar een mobieltje en nog wat winkeldingen.
Vanuit gezellig Sydney bij deze: weltrusten.

tweede dag in Sydney

Het is nog steeds onwerkelijk om echt in Australië te zijn. Onze aankomst op de luchthaven ging prima. Bij het aanvliegen een fantastische blik op het centrum van Sydney; geen problemen met de baggage en douane; Ross onze baas stond klaar om ons af te halen in onze eigen bijna nieuwe Ford Falcon Sedan. Zo'n mooie auto reden we nog nooit!
Na de eerste kennismaking met Ross eerst besloten nog een hapje te eten en daarna naar bed. De kinderen sliepen heerlijk en we voelden ons gisteren onoverwinnelijk.

Voor de afhandeling van het nodige papierwerk
moesten we langs een aantal bureaucratische
instellingen waar het bijna allemaal vlekkenloos verliep. Met name de registratie bij de Medical Board was zo klaar. De stempels in onze paspoorten laten nog even op zich wachten (onhandig toch wanneer je Kröner heet... ik ben volgens het systeem heel het land nog niet binnen), en daarna opnieuw heerlijk een hapje gegeten op het mondainste strand van Sydney, Bondi (zeg "bondai") Beach.
Helaas hadden we vanacht de klassieke jetlag nacht waar we eerder al voor vreesden. Laura om 1 uur klaarwakker, gevolgd door Jaap. Dan maar een boterhammetje met kaas, glaasje melk (allemaal voor ons ingekocht door Ross bij aankomst) en even in bad. Jaap wilde daarna wel verder slapen maar Laura vond het veel te gezellig, tot een uurtje of vijf met als gevolg dat we ons vandaag wat minder heldhaftig voelen dan gisteren.
Verder voor wie het graag wil weten: Laura heeft besloten dat ze niet meer op haar knieën of achterstevoren hoeft trap te lopen, niet cool. Ze wil nu als volwassene rechtop naar boven en beneden. Ze kan ook al een aardig woordje engels namelijk: Bye bye!! En krijgt hier ook enthousiaste reacties op en dat is erg leuk om te zien.

Jaap heeft gisteren voor het eerst een lekker koekje gegeten/laten oplossen in zijn mond en zat helemaal onder, mooi man, alleen niet zo handig als je net bezig bent een medische registratie te verwerven.
Jolmer heeft vanmiddag een wandelingetje door de stad gemaakt om een visdraad te kopen voor de hengel die hij bij aankomst van Ross heeft gekregen en kreeg en passant wat visinstructies van de verkoper. Hij is er nu van overtuigd dat het Barwon visrecord spoedig in zijn handen zal zijn.
En ik (Christel) heb geprobeerd vanmiddag een lekker tukje te doen en heb ontdekt dat mijn vlieglessen, zo ik die zou willen, aftrekbaar zijn van de belasting mocht ik vliegend wat clinics willen doen. Kijk, dat is nog eens goed nieuws!

Singapore

Hoe up to date wil je zijn? Voor ons is het een uurtje of 1 's nachts en we zien de zon opkomen op de luchthaven in Singapore. De beste stoelen van het vliegtuig waren voor ons, met een bedje voor Jaap en een stoel voor Laura en beenruimte voor de dankbare ouders. Wat een voorbeeldige vlucht.
Laura ontwikkelde een onverwachte resistentie voor slaappillen, maar gaf zich uiteindelijk over voor een uurtje en heeft sindsdien niet meer geslapen. Wonderbaarlijk feit: ze blijft gezellig, we snappen er niets van. Straks door voor de volgende vlucht naar Sydney van nog eens 7 uur; we houden vol en pikken daar de draad weer op.

Vertrek

Het is weer raak, bijna middernacht en nog lang niet klaar met inpakken. Het verandert nooit.
Vandaag in de trein van Amsterdam naar Den Helder uitgebreid van Neerlands bollenvelden genoten. Het is hier prachtig in mei.
Volgende hoofdstuk vanuit Sydney, beloofd.

Spanje

OK, ik loop een paar weken achter, maar ben begin deze maand heerlijk in Spanje geweest, daarna Jolmers verjaardag: erg lekker gegeten in een Japans restaurant waar alleen Els foto's van heeft, moet ik nog even opvragen, en verder zijn pappa en mamma in Nederland geweest en alweer vertrokken ook. Kort maar krachtig, een heel geslaagd bezoek.

Opa Jaap en Jaap houden wel van een mooi deuntje op de piano.