Aangekomen

Dit gaat natuurlijk niet over mij, want na mijn succesvolle afvalepisode zal ik niet snel meer 'aankomen'. Dat is anders voor Pieter en Els die in Sydney na een comfortabele hotel overnachting op het vliegtuig naar Moree stapten, en dus aankwamen aldaar gisterochtend.

Jolmer was met Laura naar de luchthaven gereden terwijl ik peentjes liep te zweten om het huis aan kant te krijgen. Het is hier lekker warm maar ook een beetje drukkend en dat helpt dan niet.

Gelukkig is alles goed verlopen voor Pieter en Els en hebben ze nu alweer 1 volle dag in Colli erop zitten om over het tijdsverschil heen te komen. Deze week niet al te veel plannen verder, maar zaterdag begint het echt goed, wanneer Jolmer en ik naar Sydney vliegen om de camper op te halen. Wat een goed idee.

Schieten in de regen

Het is alweer bijna een week geleden, maar we moeten het nog even hebben over vorig weekend toen Jolmer schietwedstrijden had en we bezoek hadden van onze New Zealandse vrienden uit Coonamble. Het regende. De hele clubkampioenschappen vielen in het water, alleen NIEMAND ZAT ERMEE! Iedereen vond het heerlijk dat het goot vanwege alle bijna lege regentanks die nu weer vol stroomden, en de landerijen die -ondanks het feit dat de graan oogst bijna binnen is- altijd wel een buitje kunnen gebruiken.


Eigenlijk begon het al op vrijdagmiddag met een enorme onweersbui. Samen met Laura uit het raam zitten kijken.


Jolmer heeft trouwens van de vijf disciplines op de schietclub 2 tweede prijzen gewonnen en 1 eerste prijs. Dat vond niemand onaardig voor een beginneling. Volgend jaar wil hij meedoen in een hogere klasse.


Zaterdagavond was de stroom uitgevallen en zodoende zaten we de hele avond ons te redden met kaarslicht. Niet zo handig als je een heel gezin met kids te gast hebt, maar gelukkig kon de kok in het restaurant wel nog koken, en ook badderen met kaarlicht blijkt geen enkel probleem. Echt leuk wordt het pas als 's nachts om half drie de lichten weer aan gaan.

Wij bereiden ons intussen voor op de komst van Jolmers ouders die morgen in het vliegtuig stappen. Zondag halen wij ze op uit Moree.

Verjaardag

Met excuses voor de verlate editie hier de foto's van Jaaps verjaardag. Met dank voor alle pakjes, kaarten en electronische felicitaties.

Hij heeft nog steeds slechts 4 tanden, maar kan wel los staan en -nog veel belangrijker- "mamma" zeggen sinds twee weken.

Parties en Telala's

Na de eerdere plezierartikelen en schoonmaak party heb ik weer goed werk verricht deze week. Zondag een tupperware party (mijn eerste ooit) bij dezelfde secretaresse thuis. De demonstratrice was volgens mij in een eerder leven Make Up-party-juffrouw geweest want aan foundation geen gebrek. Ik was de enige die mijn man had meegenomen -hoe weet ik nou welke bakjes hij wel en niet wil hebben- en na een snelle beslisronde was het gisteren de beurt aan ondergoed bij Lisa thuis. Na het verliezen van enkele kilo's kan ik wel wat nieuw materiaal gebruiken en tot zover het materialistische wel en wee van een klein dorp.

Nadat de ondergoed juffrouw klaar was met haar demonstratie zijn we met zijn allen samen met buren naar een mooi plekje langs de rivier gereden om onderweg langs een boom te rijden waar een echte Telala (Laura's voor Koala) in zat. Ongebruikelijk goede spot. Nergens van onder de indruk liet het dier zich van alle kanten fotograferen. Mooi hoor.

Daarna een ultiem ontspannen avond met wat haakjes in het water, een gum tree vuurtje met een barbeque erboven, wat kabbelend water als achtergrond muziek, kan niet mooier.

Kinderfeestje

Jack werd vandaag 4; wist ik veel. Schreef zomaar op een kaartje "Congratulations on being 6", kan je nagaan hoe goed wij het joch kennen, maar een high profile kinderfeestje kan je natuurlijk niet laten lopen. Laarzen aan (het heeft net geregend), vieze broek zodat men lekker in de modder kan spelen en cadeautje mee. Komen we daar aan: lopen alle meisjes in van die verkleedachtige jurkjes als elfjes over het gras te dartelen. Ik had de uitnodiging niet ontvangen... wie bedenkt er nou een dress code voor peuters, maar goed, zo zitten wij een beetje Hollands te wezen tussen het Australische snoepgeweld. Laura bekijkt het allemaal van een afstandje en weet Atilla (zoontje van Lisa de oppas, zie foto) aan haar zij. Jaap scharrelt wel.

Schietclub

Jolmer is lid van de schietclub (The PistolClub) en gaat op zondag graag een uurtje schieten. Sportieve aangelegenheid met een man of drie, niet zoveel bedrijvigheid dus, maar over twee weken zijn de jaarlijkse clubkampioenschappen en wordt er nu geschilderd en schoongemaakt en dus is Jolmers inbreng zeer welkom. Nou is het niet zo dat Jolmer nog nooit eerder geschoten heeft, dus dat is meer een oude liefde nieuw leven ingeblazen. Leuke sfeer ook op de club, zonder al teveel testosteron en machoverhalen over grote kogels enzo. Wij vandaag even mee. En zo staat Jolmer te schieten, en zo kijkt de fanclub toe.

Aan vliegen duidelijk geen gebrek. Dan even checken op het karton hoe goed je geschoten hebt.

De kids maar even in de auto met limonade en een muziekje aan.

Terwijl iedereen zijn spullen inpakt om naar huis te gaan mag ik in de schemering ook nog wat kogels op het karton afvuren. En dan door een kijker kijken naar de schietschijf die op 25 meter hangt om te kijken of je met je wiebelende hand nog wat raak geschoten hebt. Niets! Oh wacht, de kijker staat op de verkeerde schijf gericht. Wat? De helft in de zwarte schijf, de andere helft binnen de cirkel en slechts eentje eroverheen? Dat is niet onaardig, mag ik wel even doorgaan tot het donker is? Kan ik ook lid worden? Zullen we morgen nog een keer? Moet ik ook even wat verfen?? Ik voel de bekende spelletjesverslaving van lang geleden (freecell bijvoorbeeld) al opborrelen. Wordt vervolgd.

Lekker stoer

Je kunt natuurlijk wat zwempakjes voor de camera van de laptop houden om het thuisfront al skypend een beeld te geven, maar foto's zijn toch handiger. Laura drijft los, Jaap niet, maar krijgt wel steeds meer lol in het overgooien...

De boer op

Afgelopen week stond niet alleen in het teken van Laura's zindelijkheid (nu vier dagen droog, het potje zit onder de stickers; we hebben het hele concept van de 'slaapluier' ook meteen maar laten varen. Mevrouw is droog, dus geen luiers meer, heel ontspannen kan ik zeggen) maar ook van de lokale well persons health check. Iedereen kon bij ons langs komen voor een algehele gratis check up. Collega's waren uit omringende dorpen gekomen om ons te helpen met oog- en gehoortesten, cholesterol en urine testen, interviews door diëtiste en psychiatrisch verpleegkundigen, bloeddruk, gewicht en lengte en dan tot slot bij de dokter naar binnen voor een algemeen lichamelijk onderzoek en de nodige peptalk (minder drinken, minder roken en minder eten) danwel vervolg afspraken (hartruisjes, schildklier- of nierproblemen, nieuw ontdekte suikerziekte, en ik heb zelfs iemand verdacht van TB, je bent nou eenmaal tropenarts of je bent het niet). Natuurlijk was het de bedoeling die mensen te zien die anders nooit naar het ziekenhuis komen, dus waar beter het kamp op te slaan dan op een van de grootste boerderijen uit de wijde omtrek, het aboriginal kamp aan de andere kant van de rivier, en de hoofdstraat van het dorp.
Een perfecte aangelegenheid om veel mensen te leren kennen, met name voor mij (Chris) en hopelijk bereiken we er wat mee.
De foto's zijn van het aboriginal kamp waar ik buiten in een van lakens aan elkaar hangende tent de mensen ontving. Ik heb me buitengewoon vermaakt.

Rivierkreeftjes

Wat is er gebeurd met "zaterdag-soep-met-broodjes"? Jolmer was uitgenodigd bij een van zijn patiënten om in de waterplassen te vissen op rivierkreeftjes en zo geschiedde. De foto's spreken min of meer voor zich al doen de vele vliegen de romantiek een beetje teniet, maar daar smaken de "yabbies" zoals die hier heten natuurlijk niet minder om.

Met de zindelijkheidstraining gaat het na de aanvankelijke dip nu stukken beter. Mevrouw zit liever op het potje (die nog

onopgeruimd in de keuken stond) en de success-rate is meer dan 50%. Dank voor alle steunbetuigingen, dat helpt kan ik zeggen, en leuk ook dat er nou zoveel makkelijker gereageerd kan worden. Dat maakt de hele weblog een stuk leuker!

Ongelooflijk

Ik heb vandaag alle fouten gemaakt met de zindelijkheidstraining die in het boekje staan. Laat ik nou net vandaag een absoluut gebrek aan geduld hebben, en laat Laura nou 7x in haar broek plassen. Zoveel droge onderbroeken heeft ze niet eens. Dan maar even toevlucht nemen tot internet. Ik Google "zindelijkheids training" (U bedoelt zeker zindelijkheidstraining?) en vind tussen alle poedel en bulldog puppie pagina's de tips die iedereen wel kan bedenken: niet abrupt beginnen (oeps), eerst aan het idee laten wennen (oeps), niet boos worden bij ongelukjes (oeps), niet overdreven feesten als het goed gaat (oeps), wel eindeloos geduld opbrengen (oeps) en rustig blijven (oeps, oeps, oeps). Laura zat van ongenoegen zojuist op het toilet maar weer om een luier te vragen. Geen goed teken, maar dat is voor mijn ogen midden in de kamer plassen ook niet.
Ik ben er toch van overtuigd dat ze het zou moeten kunnen dus houd ik mij maar vast aan dat ene regeltje dat ik ergens heb gelezen: gewoon volhouden.
Heb voor de jonge moeders van mijn lezerspubliek een linkje toegevoegd.

Nieuwe toiletopstelling

Christel: "Moeder eend liep door de wei
Kwak, kwak, kwak, kwak, kwak, kwak.
Daar kwam een heel lief kuikentje voorbij
Kwak, kwak, kwak, kwak, kwak, kwak.
Zeg moeder eend kijk nou eens gauw,
Is dat geen aardig kuikentje voor jou?
Kwak, kwak, wiedewiet, wiedewiet.
En er zit er nog één in het....?!"
Laura: ".... Eitje!!"


Hees vandaag Laura voor een schone luier op het aankleedkussen en had er ineens zo genoeg van dat we accuut gestopt zijn met de hele luier toestand. Schattig gezicht in een onderbroekje. Eerst moest ze maar weinig van de WC hebben, maar nadat we de binnenring met stickertjes beplakt hebben (Hoera voor oom Gertjan) en de stickertjes klaar liggen om bij elke plas toegevoegd te worden is het ineens een feest. Het is stoer om een grote meid te zijn. Het idee van een slaapluier voor het slapen gaan spreekt haar wel aan. Nu de feitelijke zindelijkheid nog. De stand is nu 2-2-3 voor natte broek- plas op de WC - zinloos toiletbezoek.
Ik heb trouwens mijn instellingen gewijzigd en volgens mij moet het nu mogelijk zijn om een commentaartje achter te laten zonder dat je je hoeft aan te melden bij Blogger. Proberen dus!

Kleine terugblik op Nederland

Gisteren heb ik voor het eerst een dag meegelopen in onze eigen praktijk, en het was heel geslaagd. Een gevarieerde dag met het uitvliegen van een herseninfarct tot en met de gebruikelijke huisartsdingen zoals midden oor ontstekingen enzo. Even een kleine collage van onze tijd in Nederland.

Mooie tuin

Na Singapore doorgevlogen naar Sydney, weinig vernoemenswaardig. In Sydney lekker ingechecked in een hotel bij de luchthaven en een erg goede eerste nacht gehad. Een goed begin voor het verwerken van het tijdsverschil ("een jetlag is voor mietjes" - citaat van C.Smit) en toen vanochtend met de shuttle naar de binnenlandse vertrekhal voor een prachtige vlucht terug naar Moree, waar onze auto al op ons stond te wachten. Al cruisend door het wijdse lente-landschap met hier en daar een emu in het korenveld- bekruipt ons beiden het gevoel dat het lekker thuis komen is; een aangenaam gevoel.
Het huis in Collie staat er goed bij; de tuin heeft een gedeeltelijke metamorfose ondergaan tijdens mijn afwezigheid. Jolmer heeft namelijk een vijftal fruitbomen langs het hek ingegraven en een moestuin aangelegd. De meloen leeft niet meer maar de rest staat er florisant bij.
Het weer: lekker warm en strak blauw. Morgen is het een feestdag hier, dus doen we het nog even rustig aan.

Singapore again

"Mrs. Kroner travelling to London, you are now delaying the flight, please proceed urgently to gate D16 for immediate boarding, we will continue to off-load your luggage..."
Dat is natuurlijk voldoende om mij aan het hardlopen te krijgen, ter hoogte van D2, hetgeen Laura, die op mijn schouders zat, wel grappig vond totdat ze achterover klapte en met haar knieholtes nog maar net over mijn schouders hing. De deodorant die ik in grote hoeveelheid had aangebracht 's ochtends, die 24 uur mee moest, was na mijn sprint wel op, maar gelukkig hebben we het gehaald. Het grondpersoneel gaat een rapportje schrijven, over die ene juffrouw bij het inchecken -dat hadden er minstens twee moeten zijn, en dan van vertrekhal 3 naar gate D, dat is vragen om problemen. In Londen hadden we weer een mooie meevaller want we hoefden vanwege de kids niet in de lange rij voor beveiliging maar door de short-track.
Vlucht naar Singapore levert weinig problemen op behalve een extreem wakkere Jaap, net Laura opweg naar Afrika, niet in slaap te krijgen. Straks weer boarden. Tot in Sydney!
PS, met dank aan het uitzwaai committee, jammer dat we niet wat meer tijd hadden maar des al wel te plus ontzettend gezellig om zo uitgezwaaid te worden. Laura heeft het er nog uren over gehad.

Het is een nichtje

We hebben zaterdag een nichtje gekregen. Wat een wolk van een meid! Ze is fantastisch, doet alles volgens het boekje en ligt verder heel tevreden te slapen. Prachtig. Het liefst loop ik in Hengelo de deur plat, maar dat is natuurlijk ook weer niet de bedoeling.
Wij hebben het verder in Lunteren uitstekend naar ons zin. Het zwembad wordt lekker vaak bezocht en nu is het wachten op Jolmer die gelukkig bijna hier is.

Meer foto's van Suze staan natuurlijk op Ruth haar weblog, zie links, rechts.