Gehaald

En het Medical Board examen heb ik deze keer wel gehaald.
Nu nog even het nodige papierwerk en dan kan ik in maart aan de slag.
Eerst nog even vakantie. Vrijdag vertrekken we naar Tasmanië, waar het schijnt te regenen nu.

Je wordt thuis gebracht

Het eerste weekje vliegen zit erop. Het zou kunnen zijn dat het wel goed gaat komen met dat landen. Zondag vlogen we van Narrabri naar Colli -scheelt uren in de auto- en aldaar zette ik zowaar voor het eerst het vliegtuig in een keer goed aan de grond. Een prettig gevoel, helemaal omdat er toeschouwers bij waren en een camara draaide. Vrienden van Jolmers ouders zijn een paar maanden down under, en vereerden ons met een bezoek opweg van de ene dochter naar de andere.

Vandaag heerlijk in de weer met het huishouden en de kids in afwachting van mijn examenuitslag die nog steeds niet binnen is.

Het is niet elke dag feest

Maar het lijkt er wel erg op hier in Australië! Niks mis mee om zelf de slingers op te hangen volgens een wijze vrouw die Jolmer en mij in de echt verbond nu bijna vier jaar geleden. Bovendien is het vandaag Australia Day, een goede aanleiding voor elke Aussie om uitgebreid te barbeque-en. Ik ben weer te vinden op de luchthaven van Narrabri en helemaal in mijn element. Vraag rijst: ben ik nu een ontaarde moeder? Antwoord volgt: maar natuurlijk niet. Briljant plan van Jolmer om tijdens een van mijn lessen naar Colli te vliegen en dan een nachtje te blijven, volgende dag weer terug te vliegen. Scott vond het geen probleem en zo kon ik woensdagmiddag mijn verworven vaardigheden aan Jolmer en kids demonstreren tijdens een scenic flight boven Colli.

Na de basisprincipes zijn we nu aanbeland bij het oefenen van take-off en landen. En ik kan u zeggen: weg vliegen is niet moeilijk... de rest wel. Al moet ik van Scott niet 'moeilijk' zeggen, maar 'nieuw'. Het is allemaal zo nieuw en verdomd lastig om het toestel mooi aan de grond te zetten. Landen, gas geven en weer opstijgen, rondje vliegen en opnieuw proberen doet mij denken aan achtjes zeilen op zeilkamp: overstag, gijpen en nog eens. Lang geleden dat ik mij zo incompetent voelde als vandaag, stuiterend over de landingsbaan. Gelukkig is het toestel nog heel.

Morgen weer proberen, dan is het weer feest.

"Lieve Christel...

Het weekend begint, pak een tas voor jou en de kinderen voor drie dagen inclusief zwemspullen, we vertrekken uiterlijk 14.00 uur. Later meer."

Dat is nog eens een goed begin van het weekend. Klokslag vijf voor twee reden we bepakt en bezakt richting Moree, door naar Narrabri waar het tweede envelopje onthulde dat we naar Mount Kaputar National Park gingen; een oud vulcanische bergketen midden in de vlakte van New South Wales alwaar een berghutje voor ons gereserveerd was. Prachtige tocht naar boven door de eucalyptus bossen bracht ons bij een gezellig berghutje. Wat een heerlijk plekje om een paar dagen te settelen met de kids. De kangaroos hopten om het huis tot groot vermaak van met name Laura ("hallo kankaroe!") en de temperatuur was een paar graden kouder dan op de vlakte precies aangenaam. Jolmer haalde vervolgens alles uit de kast met een verrukkelijke pasta maaltijd met garnalen. Het begin van een heerlijk ontspannen uitje -heb het hele weekend geen afwaskwast in mijn handen gehad. Volgende envelopje bevatte mogelijke wandeltochten voor de volgende dag, Dawson's Spring easy wheel chair access dus makkelijk met buggy voerde langs een droog staande waterval en fantastische bomen met kookaburra's en knalrode papegaaien (Laura: "nee, niet papagaaien, mamagaaien"). Voor mij is de geur van eucalyptus bomen de ultieme Australie ervaring. Wat is het toch heerlijk een diepe ademteug te nemen en je longen vol frisse lucht te zuigen.

Een gezamenlijk middagtukje gevolgd door een oergezellig knutsel sessie in het zonnetje -wat is een verjaardag zonder hoedje- volgden. Slingers, nog een lekkere maaltijd en een kleine klim naar de bergtop voor zonsondergang maakten de dag perfect.

Zondag moesten we helaas vroeg uitchecken en zat onze heerlijke tijd in de bergen er alweer op. Maar toen kreeg ik opweg naar Narrabri nog een envelop: een scenic flight over het nationaal park. Wat een verrassing. Ik mocht voorin zitten naast Scott en ook een beetje sturen. Ja, de hoogste tijd om achter een instructeur aan te gaan en te beginnen met lessen.

Jolmer met Jaap en Laura achterin waren ook van een koptelefoontje voorzien en konden al mijn manoeuvres volgen en eenmaal terug op de grond kwam vanaf de achterbank nóg een envelopje van Laura. "Je bent ingeboekt voor een hele week vliegen bij Scott". "Moeten we eens onze agenda's naast elkaar leggen" zei ik nog. Bleek dat Jolmer alles al had geregeld. Motel, vlieglessen, medische keuring. Kreeg als verrassing studieboeken en Pilot's Logboek tot slot. En zo bleef ik in Narrabri terwijl Jolmer aan het eind van de avond met kids weer naar huis reed. En nu zit ik dus op vliegen.

Dat is nog eens een goed einde van het weekend.

Dus beste lezers: ik houd jullie op de hoogte -ook van de uitslag van het examen natuurlijk- dank voor alle felicitaties en ik zou willen zeggen: watch this space

Weer boven water

Het heeft even geduurd maar nu ben ik weer boven water. Anderhalve week geleden besloten om huis en haard te verlaten en in afzondering mij voor te bereiden op het interview met de Medical Board, dat gisteren plaats vond in Sydney. Tja, wat zal ik ervan zeggen. Het moet wel gek lopen als ik het niet gehaald heb, maar zeker weten doe ik het ook niet. Lastig altijd van een mondeling dat je na afloop altijd de meest briljante opmerkingen te binnen schieten. We wachten maar weer af al zou ik niet weten wat ik in vredesnaam moet doen als het weer niet goed zou zijn.

Vandaag lekker aan het bijkomen met de kids. Het is hier in de binnenlanden volop zomer inmiddels en dus breekt een nieuwe levensfase aan: een opblaasbadje in de tuin. Fijne jeugdherinneringen aan warme zomers komen boven borrelen. Wat is het toch lekker om het warm te hebben! Ondertussen was ik eventjes de auto, vandaar. Fijn ook om twee bomen te hebben met een schaduwplekje.

Iedereen dank voor het meeleven en steunbetuigingen.

Hier de beloningen die ik mijzelf in het vooruitzicht heb gesteld mocht ik het hebben gehaald: een nieuwe stethoscoop, een piano, tijd om leuke dingen te doen zoals tuinhekje schilderen, en vlieglessen nemen. Ik houd u op de hoogte!

To do a Cody

Binnenkort moet ik voor een klein uitstapje weer naar Sydney. De Medical Board van New South Wales gaat dan opnieuw kijken of ik inmiddels goed genoeg ben om als arts geregistreerd te raken. Na een paar maanden hier en daar meelopen is het nu de hoogste tijd om deze hindernis nou eens eindelijk te nemen. Sleutel tot succes: oefenen, oefenen en nog meer oefenen. Maar waarom heb ik daar nou net zo'n hekel aan. Wat is er überhaupt mis gegaan die eerste keer in augustus 2006? Dr. Smit-Kröner is lacking the confidence that comes with experience. Meer ervaring opdoen is de sleutel maar dat is nogal lastig gebleken zonder registratie.
Hoe dan ook, meer vertrouwen uitstralen dus. Goed in je vel zitten, rechtop lopen, duidelijk spreken...eh...Tjakka, ofzo. En daarom hebben Jolmer en ik een briljante strategie uitgestippeld: ik ga 's ochtends voor alle bedrijvigheid uit zwemmen. Als de zon nog niet eens op is lig ik er al in. Want van lichamelijke inspanning krijg je endorphinen in je lichaam, van endorphinen word je happy en als je happy bent kan je dat aan de buitenkant zien. Tot op heden voel ik overigens vooral spierpijn in mijn lichaam. Moeder natuur heeft het niet met mij op, toon ik mij eens van mijn goede kant, word ik direct afgestraft.
In de vroege uurtjes deel ik het frisse water (22 graden haha) met een tiener uit het dorp. Zo'n opgeschoten knul die onlangs gesolliciteerd heeft voor het baantje in de bar. Erg gespierd is hij. Zuinig op zijn lijf, trots ook op zijn lijf. Als er even niemand kijkt loopt hij gewoon normaal, maar zodra hij zich bekeken weet krijgt hij een bavianen borst, gaan die schouders naar achter, kin omhoog. Cody heet hij. En het kan mij niet schelen of het nou een inferioriteits complex is van die jongen of een obsessie met zijn spierbundels, hij heeft de look die ik zoek. En dus ga ik voortaan niet alleen zwemmen voor de endorphinen, ik bestudeer door de glazen van mijn zwembrilletje het loopje van de tiener. En dan doe ik op de grote dag van het nieuwe interview mijn beste Cody. Dan komt het goed.

En ja, oplettende lezer, ik begrijp ook wel dat loopjes zich moeilijk laten bestuderen als betreffende persoon aan het zwemmen is, maar dat maakt voor de literaire strekking van het verhaal natuurlijk niet uit.

Volle kracht

Allereerst, beste bezoekers van deze internetpagina, wensen wij jullie via deze weg alle goeds, liefde, vriendschap en vrede voor het jaar dat voorligt. Dat zal ook wel moeten omdat de te laat verstuurde kerstkaarten feitelijk nog op het aanrecht liggen te wachten op een postzegel, maar wanhoop niet, dat gaat echt nog goed komen. Hartelijk dank voor de kaarten die wij ontvingen.
Onze oudjaarsdag stond in het teken van niets eigenlijk. Wel had Jolmer voor de lunch poffertjes (door Laura consequent koffertjes genoemd) voor ons gebakken -wij blij dat we de oude gietijzeren koffertjespan hebben meeverhuisd- en 's avonds een lekker haasje op tafel gezet.
De kinderen lagen lekker te slapen in hun eigen bed, alhoewel Laura's idee van "eigen bed" ineens een rekbaar begrip bleek. Jolmer wierp opweg naar het toilet even een blikje naar binnen (mevrouw slaapt tegenwoordig met de deur open) en zag een leeg bed. Ze was met haar hele hebben en houden eigenhandig naar onze slaapkamer gelopen. Lakentje, dekentje, pop, knuffel en een boek maarliefst lagen ineens naast Laura in ons bed. Hmmm.

Terugblikkend op afgelopen jaar overzien we het avontuur dat we zijn aangegaan en voelen ons daar bijzonder goed over.
Wij zijn dankbaar voor de goede gezondheid van onze familie inclusief de aanwinst van nicht Suze, en het feit dat niet alleen wij maar velen uit onze omgeving lekker in hun vel zitten stemt ons gelukkig.

Vooruit kijkend zeggen wij: koers is goed, volle kracht vooruit!

2007 heeft voor ons mooie reizen en bijzondere ontmoetingen in petto; wij voelen aan ons water dat het een feestelijk jaar wordt en dus zullen wij leven bij het 13e gebod van onze lieve tante Frieda: Gij Zult Genieten

Cultuurschok

Sinds ik op de weblog van Ruth heb gelezen dat het Nederlandse dictee weer is geweest, en ik het betreffende dictee heb uitgeprint en gelezen ben ook ik helemaal de draad kwijt over koppeltekens, hoofdletters en spaties. Neem bijvoorbeeld de titel van deze update... kan dat wel zo? Maar goed, dat daar gelaten even een kort verslagje van onze feestdagen.
Het zag er allemaal zo veelbelovend uit toen Jolmer met Pete midden in de nacht op hazen ging schieten zaterdag. Maarliefst drie belandden in onze vriezer. Helaas hadden we allemaal wat slaap tekort door deze nachtelijke escapade zodat we zondag besloten het waterskieën te laten schieten.
Gisteren eerst cadeautjes onder de boom. Wij hadden de zak van Lisa en een paar van onze pakjes die we met Sinterklaas wegens overvloedigheid hadden achter gehouden.
De kerstman kwam opnieuw langs in het ziekenhuis. Wij er weer heen. Laura weer amechtig kijken.
Toen werden wij bijzonder verrast door allerlei cadeautjes die onze kant op kwamen van Nigel, de ambulancebroeder die dus weer kerstman was, en nog een aantal verpleegkundigen. Laura kreeg een heuse Barbie, Jaap een electrische gitaar van de Wiggles (mannelijke variant van de ons zo bekende K3).
Daarna togen we voor een kerstlunch naar een wat ouder echtpaar. Vanwege de regen geen BBQ maar wel uitgebreid buffet, met opnieuw cadeautjes onder de boom. Spaarpot voor Jaap, grote puzzel voor Laura. Erg gezellig was het overigens.
Komt 's avonds ook nog eens de buurvrouw een enorme speel-tent en tekenbord brengen.

En tussen al deze vrijgevigheid stonden wij dus continu met min of meer lege handen. Een flesje bubbels weegt toch niet op tegen het feitelijke uitzoeken, kopen, inpakken en kaartje erop doen van een pakje onder de boom.
Verlegenheid is het juiste woord.
Dat zou fijn geweest zijn als iemand ons dit even van te voren zou hebben ingefluisterd, maar dat was dus niet zo en dus zullen we volgend jaar beter voor de dag komen.
Vandaag, tweede kerstdag heet hier Boxing Day, ging het waterskieën niet door omdat het wat fris was buiten (20 graden).

Kortom: erg veel pakjes, geen BBQ's, geen waterskieën maar wel een cultuurschok. Toch een enerverende kerst alles bij elkaar.

P.S. Ik vind het nu al raar om straks de boom in-de-doos te doen. Wat is er gebeurd met op 3 januari buiten zetten? En dat terwijl ik met mijn zussen ooit eens had gezworen nooit-maar-dan-ook-echt-nooit een kunstboom neer te zetten. Ontzettende kerstdevaluatie, maar goed, toch gedaan, sorry zussen.

Nieuw format

Ik zeg maar zo "'s lands wijs, 's lands eer", "do as the locals do", "go with the flow", niet dat je er onderuit zou kunnen trouwens in een klein dorp als Colli, en dus is het kerst 2006- nieuwe stijl. Vergeet de sneeuw, sleighrides en jingle bells; welkom Christmas Gringles, raffles, crackers and carrolling.

In de tuin van het ziekenhuis heeft iedereen zijn kampeerstoeltje en picknick kleed uitgevouwen om naar drie middelbare vrouwen met een gitaar te luisteren die staan te carrollen. De bedoeling is dat we meezingen, maar niemand doet dat. De eerste prijs voor mooiste tuinverlichting gaat naar Kristy en Nigel -hij is onze favoriete ambulance broeder die zich later in pak heist om kerstman uit te hangen. De bewoners van de bejaardenvleugel van het ziekenhuis krijgen allemaal een cadeautje.

Vooruit dan maar, dan ook maar meteen een boom. Twee dagen voor de winkels sluiten met korting op de kop getikt, lekker Hollands. Kerstkaartjes horen er ook bij, met bijvoorbaat onze excuses voor de verlate versturing, die zullen voor het nieuwe jaar niet in Nederland zijn, maar dat mag de pret verder niet drukken.

Krijg ik ook nog eens gisteren een zak cadeautjes mee van Lisa onze oppas voor de kids voor kerst -hoe ontzettend aardig is dát.

De kunstboom, die vrij kunstig is, heeft honderden (letterlijk, er hangen 200) gekleurde lampjes en als ik door mijn oogspleetjes kijk vind ik de boom eigenlijk-niet-eens-zo-heel-erg-afschuwelijk.

Nieuw halfrond (niet voor Jolmer want die vierde al eens kerst in Zuid Afrika), nieuw continent, nieuw format: kerst staat in het teken van waterskieën, BBQ's en nog meer waterskieën.

Ik wens iedereen van harte gezellige feestdagen!

Zoals ze hier zeggen: Have a good Chrissy!

Australian Jingle Bells

Dashing through the bush in a rusty Holden Ute

Kicking up the dust, esky in the boot

Kelpie by my side, singing Christmas Songs

It's summer time and I'm in my singlet, shorts and thongs.

Jingle bells, jingle bells, jingle all the way

Christmas in Australia on a scorching summer day, hey!

Jingle bells, jingle bells, Christmas time is beaut!

Oh what fun it is to ride in a rusty Holden Ute

Vakantie foto's

Deze hadden jullie nog tegoed, de vakantiefoto's van onze reis met de camper van Sydney-Collarenebri-noord kust van New South Wales via de Blue Mountains weer terug naar Sydney.

In het kort:

• wat een onhandig ding zo'n camper, gelukkig hadden we ook onze eigen auto mee anders zit je mooi zonder vervoer nadat je kamp hebt gemaakt
• zo'n bed boven het stuur is elke avond feest. Jaap houdt van keten
• strandfoto's zijn vreselijk wanneer je er zelf opstaat in bikini. Juiste gewicht wil nog niet zeggen juiste vorm, toch Billy Blanks nog een keer uit de kast halen?
• de nieuwe trend in spijkerbroeken is een lage heuplijn. Ik zeg: hebben jullie ook broeken met een normale lijn i.p.v. zo'n lage? De tiener zegt met ietwat neerbuigend toontje "laag ís normaal". Ik zeg: hebben jullie in dat geval spijkerbroeken met zo'n extreem hoge taille? het antwoord is "nee". Geen wonder dat ik zo'n hekel heb aan spijkerbroeken kopen
• reizen met je (schoon)ouders is een goede formule, af en toe even vrij van de door ons zelf opgelegde zindelijkheidsroutine van steeds maar naar de toiletten lopen voor een plasje
• heb (bijna) zelf een gevangen vis van het haakje gehaald
• Pieter kan geweldig afwassen
• Australië is niet alleen leuk om te werken maar ook heel geschikt als vakantieland
• Prachtige A-stranden worden niet door hordes zonne-aanbidders overstroomt
• Blue Mountains zijn goed decor om 61 jaar te worden. Met Els een gezellige verjaardag gevierd, inclusief taart met kaarsen, cadeautjes, uit eten voor lunch, en een hoed
• Terwijl Pieter als echte Helderse jutter strand en duinen afzoekt naar iets vindbaars en Jolmer in het zoute water ligt te dobberen met speer voor iets eetbaars vormen Els en ik met de kinderen wat ze in Afrika de "breeding herd" noemen.

Bijna kerst?

"12 Days to Christmas" hangt er bij onze secretaresse op het kantoor, dat versierd is met de meest afzichtelijke kerstversiering ooit bij elkaar gezocht (real-cheap is haar stopwoordje). In het dorp is een heuse competitie gaande wie de mooiste tuinverlichting heeft. De ene tuin is nog kleuriger dan de andere. "Of wij onze kerstboom al hebben opgezet?" Welke kerstboom dan? In de verre omtrek geen spar te koop. Het gaat natuurlijk om zo'n vreselijk nep-geval zonder dennengeur. Mij niet gezien. Laura kijkt mij in de shopping mall vragend aan wanneer een vriendelijk verklede man zegt "How are you, darling?" Ik kijk vragend terug. Moet die arme man echt in een fluwelen pak met lange mouwen en pijpen lopen? Wat raar midden in de zomer. Waarom niet gewoon shorts met een petje? En dan meteen die baard eraf, veel te warm.
Ik denk dat ik dit jaar maar niet mee doe. Sorry hoor, maar zonder kans op sneeuw -of het nou wel of niet valt maakt niet uit- zonder warme chocolademelk, zonder winterjas is er voor mij niet veel aan. De kerstCD-tjes staan nog onaangeroerd in de kast.
Terwijl ik 's avonds even een uurtje achter de computer zit luister ik via het internet naar Q-Music (Q is good for you!) waar tussen 9 en 10 's ochtends ons favoriete radioprogramma op is. Het foute uur genaamd, gevolgd door nieuws, weerbericht en verkeersinformatie. Vertrouwde stem van Gijs Staverman meldt dat er vier kilometer langzaamrijdend verkeer is op de A1 Hengelo-Amsterdam tussen Barneveld en knooppunt Hoevelaken. De politie staat de flitsen een paar kilometer verderop en op de Azoveel bij Schagen. Het is bewolkt en grauw, miezerig en ineens waan ik mij in het koude kikkerlandje. (Op dat moment veroorzaakt een zomerse onweersbui een stroomstoring, maar dat terzijde.)
Bandaid begint te zingen "Do they know it's Christmas time at all?" En heel even wordt ik voorzichtjes geraakt door een kleine Kerst-fibe.
Nou ja, nog twaalf dagen tegaan om me te bedenken over de boom en wellicht toch wat kerstkaartjes op de post te doen. Ik beloof niks.

Australische sterren

Een avondje op de oever van de Barwon Rivier onder de Australische sterrenhemel. Een haakje in het water, een stukje vlees op de barbecue, goed gezelschap... geen slechte afsluiter van een maandje Down Under. Morgenochtend zullen we Pieter en Els uitzwaaien vanuit Moree. Na een binnenlandse vlucht naar Sydney een kleine overstap op de kist naar Singapore-Amsterdam.Misschien moeten Pieter en Els eens overwegen ook een weblogje te beginnen. Avonturen genoeg.

Sinterklaas wonder

Het is ongelooflijk. Op een of andere manier is de goede Sint erin geslaagd om naast miljoenen kinderen in Nederland ook even aan ons te denken hier in Colli. Ongelooflijk. Behalve een hot deal met de TNT had hij ook nog eens twee hulp-Sinten gestuurd uit Den Helder. Laura en Jaap zijn buitensporig verwend evenals de rest van de familie Smit trouwens. De dicht-Piet had ook fantastisch werk geleverd, en met wat goede surprises erbij was het weer een pakjesavond van de bovenste plank. Leuk! Zelfgemaakte speculaasbrokken en geïmporteerde chocolade letters.

Jammer dat het er nu voor een jaar weer opzit.
De vakantiefoto's moeten maar even wachten tot later.

Aangekomen

Dit gaat natuurlijk niet over mij, want na mijn succesvolle afvalepisode zal ik niet snel meer 'aankomen'. Dat is anders voor Pieter en Els die in Sydney na een comfortabele hotel overnachting op het vliegtuig naar Moree stapten, en dus aankwamen aldaar gisterochtend.

Jolmer was met Laura naar de luchthaven gereden terwijl ik peentjes liep te zweten om het huis aan kant te krijgen. Het is hier lekker warm maar ook een beetje drukkend en dat helpt dan niet.

Gelukkig is alles goed verlopen voor Pieter en Els en hebben ze nu alweer 1 volle dag in Colli erop zitten om over het tijdsverschil heen te komen. Deze week niet al te veel plannen verder, maar zaterdag begint het echt goed, wanneer Jolmer en ik naar Sydney vliegen om de camper op te halen. Wat een goed idee.

Schieten in de regen

Het is alweer bijna een week geleden, maar we moeten het nog even hebben over vorig weekend toen Jolmer schietwedstrijden had en we bezoek hadden van onze New Zealandse vrienden uit Coonamble. Het regende. De hele clubkampioenschappen vielen in het water, alleen NIEMAND ZAT ERMEE! Iedereen vond het heerlijk dat het goot vanwege alle bijna lege regentanks die nu weer vol stroomden, en de landerijen die -ondanks het feit dat de graan oogst bijna binnen is- altijd wel een buitje kunnen gebruiken.


Eigenlijk begon het al op vrijdagmiddag met een enorme onweersbui. Samen met Laura uit het raam zitten kijken.


Jolmer heeft trouwens van de vijf disciplines op de schietclub 2 tweede prijzen gewonnen en 1 eerste prijs. Dat vond niemand onaardig voor een beginneling. Volgend jaar wil hij meedoen in een hogere klasse.


Zaterdagavond was de stroom uitgevallen en zodoende zaten we de hele avond ons te redden met kaarslicht. Niet zo handig als je een heel gezin met kids te gast hebt, maar gelukkig kon de kok in het restaurant wel nog koken, en ook badderen met kaarlicht blijkt geen enkel probleem. Echt leuk wordt het pas als 's nachts om half drie de lichten weer aan gaan.

Wij bereiden ons intussen voor op de komst van Jolmers ouders die morgen in het vliegtuig stappen. Zondag halen wij ze op uit Moree.

Verjaardag

Met excuses voor de verlate editie hier de foto's van Jaaps verjaardag. Met dank voor alle pakjes, kaarten en electronische felicitaties.

Hij heeft nog steeds slechts 4 tanden, maar kan wel los staan en -nog veel belangrijker- "mamma" zeggen sinds twee weken.

Parties en Telala's

Na de eerdere plezierartikelen en schoonmaak party heb ik weer goed werk verricht deze week. Zondag een tupperware party (mijn eerste ooit) bij dezelfde secretaresse thuis. De demonstratrice was volgens mij in een eerder leven Make Up-party-juffrouw geweest want aan foundation geen gebrek. Ik was de enige die mijn man had meegenomen -hoe weet ik nou welke bakjes hij wel en niet wil hebben- en na een snelle beslisronde was het gisteren de beurt aan ondergoed bij Lisa thuis. Na het verliezen van enkele kilo's kan ik wel wat nieuw materiaal gebruiken en tot zover het materialistische wel en wee van een klein dorp.

Nadat de ondergoed juffrouw klaar was met haar demonstratie zijn we met zijn allen samen met buren naar een mooi plekje langs de rivier gereden om onderweg langs een boom te rijden waar een echte Telala (Laura's voor Koala) in zat. Ongebruikelijk goede spot. Nergens van onder de indruk liet het dier zich van alle kanten fotograferen. Mooi hoor.

Daarna een ultiem ontspannen avond met wat haakjes in het water, een gum tree vuurtje met een barbeque erboven, wat kabbelend water als achtergrond muziek, kan niet mooier.

Kinderfeestje

Jack werd vandaag 4; wist ik veel. Schreef zomaar op een kaartje "Congratulations on being 6", kan je nagaan hoe goed wij het joch kennen, maar een high profile kinderfeestje kan je natuurlijk niet laten lopen. Laarzen aan (het heeft net geregend), vieze broek zodat men lekker in de modder kan spelen en cadeautje mee. Komen we daar aan: lopen alle meisjes in van die verkleedachtige jurkjes als elfjes over het gras te dartelen. Ik had de uitnodiging niet ontvangen... wie bedenkt er nou een dress code voor peuters, maar goed, zo zitten wij een beetje Hollands te wezen tussen het Australische snoepgeweld. Laura bekijkt het allemaal van een afstandje en weet Atilla (zoontje van Lisa de oppas, zie foto) aan haar zij. Jaap scharrelt wel.