Het kortste eind

Vandaag kom ik er ineens achter dat ondanks niet aflatende zorg, honingwater en Night Crawlers buitengewoon onverwacht onze eigenwijze, ietwat aggressieve en mooie Kooki het loodje heeft gelegd. Het zag er al niet zo veelbelovend uit met zijn rechter vleugel die duidelijk meer naar beneden hing dan de linker, maar hij hipte nog zo fanatiek door het hok dat ik niet verwacht had hem levenloos aan te treffen. Een heel klein tikkeltje aangeslagen loop ik met Laura en Jaap naar het hok, waar Laura oppert dat hij misschien wel slaapt...? Maar als ze begrijpt dat hij wel héél stilletjes is en niet meer leeft kijkt ze mij hoopvol aan en zegt vastberaden: "Even een nieuwe Kooki kopen."

Als je haar maar goed zit

Het zit er weer op. Afgelopen weekend was ik voor drie dagen naar Orange om de fijne kneepjes van de acute opvang van het kind te leren. Omdat het nogal een eindje rijden was (600km) was ik donderdag vast vertrokken en had zodoende tijd om nog even naar de kapper te gaan. Dat kan ik dus niet uit staan, zo'n kapster doet even vluchtig een nieuw model erin, eventjes föhnen, even een smeerseltje erin, helemaal klaar. Leuk. De volgende dag zit het al meteen een stukje minder en dan was je 's avonds je haren en gedaan is het met het leuke model. Ik vind mezelf terug voor de spiegel met een föhn in m'n ene hand en een borstel in de andere tot ik kramp in mijn schouders heb maar het leuke model is voorgoed verdwenen en dus zit het gewoon weer naar achteren in een staartje. De kindercursus was leuk, gezellige groep, aardige instructeurs, leerzaam en na afloop het examen in één keer ingekopt dus reed ik maandagochtend voldaan weer naar huis.

Jolmer had ook een leuk weekend, waarvan helaas nog even geen foto's, tijdens zijn schietwedstrijd in Queensland. De bedoeling was zichzelf naar een hogere klasse te schieten maar aangezien dat net niet lukte was hij niet zo heel tevreden. Ik dacht zelf dat twee eerste, één tweede en een derde plek niet echt slecht was, maar goed, ik was er niet bij. Bovendien maakte Jolmer zichzelf onstervelijk populair door wat eerste hulp te verlenen bij een van de deelnemers die vermoedelijk een hartaanval had.

Deze week pikken we de draad weer op en bij gebrek aan schietfoto's of makeoverkiekjes even een plaatje van de koala die in de boom naast de ambulance ingang zit. Hij zal wel denken: als ik maar goed op mijn haar zit- meer dan wat vacht krijg ik er namelijk niet op.

Kooki nog niet op voorwaardelijk

Kooki zit nog even te revalideren in het oude kippenhok van de buurvrouw dat voor de gelegenheid onder onze bomen staat. Het gaat wel goed met hem overigens. Donderdag reed Jolmer van de schietclub naar huis (er is dit weekend een schietwedstrijd in Queensland en er moeten records gebroken worden en dus geoefend) toen een voorbij vliegende Kookaburra de gril raakte, of raakte de gril Kooki?

De impact was aanzienlijk want Jolmer reed 100km/hr, maar wonder boven wonder leefde Kooki nog zodat hij bij ons in de garage even mocht bijkomen in een doos. Volgende ochtend nog in leven, een bakje met water voor hem klaar gezet en wat stukjes vlees, die later die dag nog onaangeroerd stonden. Nou ja, de mieren hadden zich over het vlees ontfermd en over Kooki. Niet goed. Een kooitje hing sindsdien als een intensive care unit aan de boom en Jolmer gaf het dier honingwater met een spuitje in zijn snavel en African Night Crawlers (dikke sappige wormen om mee te vissen) in stukjes gesneden met een pincetjes in zijn strotje. Toen ging Kooki weer levendig worden en was het tijd om eens te kijken hoe Kooki zich kon redden. Zijn rechterpootje deed het inmiddels even goed als zijn linker maar met de rechter vleugel is het nog niet in orde. Vandaar maar even revalideren in het kippenhok. Nou heb ik op internet gekeken: dit is een typisch geval van don't-try-this-at-home. We hadden even moeten bellen voor Kooki en verwijzen, maar goed, als we dan maar over een dag of wat (Jolmer zegt een paar weken...) aan het langste eindje trekken.

Welcome back tiger!

De salesrep van Viagra kwam een maand of twee geleden langs. Mooie grafieken had hij bij zich over alle ins en outs van erectieproblemen en hoe Viagra een oplossing is op bijna alle moeilijkheden. Mooi spul. Wanneer je een recept hebt van de dokter kan je ermee naar de apotheek om aldaar 60$ af te tikken voor vier tabletjes, die dus niet door het ziekenfonds vergoed worden. Het goede nieuws is dat je ook succes kunt hebben op een half tabletje en dan heb je alweer "eight events" voor hetzelfde geld. Wij zitten als echte kaaskoppen natuurlijk niet te verblikken of verblozen dus overboord met de eufemismen. De omvang van het Viagra gebruik in Australië laat zich raden aan de hand van alle Viagra artikelen die de beste man komt rondstrooien. Het lijkt wel Sinterklaas. Van alles (plakbandrollers, ontbijtbordjes met een tijger erop, besteksetjes, tongspatels, pennen, rekenmachinetjes) ben ik het meest weg van de bloeddrukmeter die hij bij zich heeft. Knalrood. Hip. Met genoegen neem ik ieders bloeddruk al gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat ik, om niemand ter plekke hypertensief te maken, wel het loeigrote Viagra merkje van de armband heb getornd.

Nu alle rompslomp rondom mijn registratie eindelijk voorbij is ben ik vandaag voor het eerst officieel aan de slag gegaan. Wat een goed gevoel. Sharon onze practice manager had voor de gelegenheid gisteren een uurtje over gewerkt om 'mijn' spreekkamer klaar te maken. Het is
allemaal relatief behelpen -al denk ik regelmatig dat we het in Afrika moeilijker zouden hebben gehad- in het kamertje van de fysiotherapeut. Nu prijkt op het bureautje een spiksplinter nieuwe bloeddruk meter, een serieuze. Het is nu niet meer voor spek en bonen (zou dat ook lekker zijn met bruine suiker?) maar voor het echt.

Als ik door mijn open deur de gang op kijk heb ik kans op een mooi uitzicht als Jolmers deur ook open staat tenminste. Ik heb vandaag vooral vrouwen gezien voor baarmoederhalskanker screening, en hoewel de meeste lezers niet op deze informatie zitten te wachten waarschijnlijk: ik vind het een mooi moment als mijn patiënten na afloop zeggen dat het deze keer reuze meeviel. Welcome back tiger!

Het Geheim ontrafeld

Dit is vooral voor alle mensen van ongeveer mijn generatie. Nooit heb ik geweten wat het geheim is achter een goed prakje rode kool met appeltjes. Waarom de generatie voor mij daar nooit iets over heeft gezegd is mij niet duidelijk maar nu weet ik het: een flinke schep bruine suiker, maar dan ook een flinke. Héérlijk. Ik vond het recept in een Engels kookboek over de Nederlandse keuken, speciaal om buitenlanders te laten weten hoe wij onze traditionele potjes maken, haha. Tien jaar lang niet naar omgekeken, rode kool, omdat ik het een keer in het begin van mijn studententijd zo ontzettend had laten mislukken dat ik nooit meer de moed had om er weer eens aan te beginnen. Bruine suiker, dat is het geheim.

Moet je 'ns doen

Een dagje winkelen in je eentje met twee kids, kan je lachen. Ik heb me wat afgezweet vandaag. Bestemming: Moree. Doel: wat kleren voor volgende week als ik voor het eerst officieel aan het werk ga, schoenen, overigen (cadeautjes voor aanstaande spiderman-kinderfeestje, USB flash-drive stickie-dingetje, nachtlampje, verf voor tuinhekje) en de supermarkt. Niks aan natuurlijk als je tweeëneenhalf bent, laat staan ééneneenbeetje. Om het leuk te maken sta ik braaf muntjes in de brandweerauto te gooien in het winkelcentrum, speelgoedeitjes uit de automaat te trekken en naar de speeltuin voor een picknick lunch. Maar op een of andere manier kom ik in mijn eentje een paar handen tekort. Net geïnstalleerd met broodje, limonade, glijbaan en schaduw komt Laura met het gevreesde: "ik moet nodig plassennnnn". (Sinds wanneer kan die nodig zeggen? En hoezo plassennnn, ineens is de nnn helemaal innn. Pippeloentje gaat in allennn hoekennn eitjennns zoekennn, ennnz.) Broodjes weer in de tas, limonade weg, Jaap onder de arm, op naar het WC gebouwtje dat nét niet schoon genoeg is om Jaap los te laten. En zo gaat het maar door. Tegen de tijd dat we in de supermarkt zijn is het tijdstip van het gebruikelijke middagslaapje allang voorbij en raakt de rek er wel uit. Een beproeving is het. Resultaat: het tweetal ligt op de terugweg vredig achterin te slapen. Misschien de volgende keer toch maar weer met zijn viertjes, of alleen, ook een idee.

Collarenebrische uitvinding

De NSW kampioenschappen modder racen zijn zondag gehouden hier in ons eigen kleine vertrouwde Colli, bakermat van de mud trials. Ja ja.

Wij erop af natuurlijk. Maar wij leren maar traag blijkt weer. Wanneer onthouden we nou eens dat je voor de gelegenheid een koelbox met eten en drinken en eigen uitklapstoeltjes mee moet nemen.
Net als die keer dat we in Stavoren op de dijk met jaloerse blikken naar al die gasten met parasollen en voer stonden te kijken, en natuurlijk naar twaalf skûtsjes die bij gebrek aan wind op het water lagen te dobberen. Van een race was toen weinig sprake.

Modder echter kan je altijd maken.

Een happening is het, de vastgelopen auto's worden door vier-vijf aanwezige tractoren
weer uit de modder gesleept. "Here is where we tell boys from men, folks, it doesn't get better than this," roept de omroeper in de microfoon.

Ik heb een beetje het gevoel of ik in een scène loop van de klassieke Flying Doctors televisie serie, met lokale clubjes die voor het goede doel salades en sandwiches staan te verkopen, een hoop herrie en verder vooral, nou ja, Collarenebrisch.

Verder krijg ik &*$%## weer die foto's niet recht, maar daar zullen we ons vandaag maar niet al tezeer over opwinden. Na alle onweersbuien van vandaag ben ik blij dát ik weer stroom heb, dus zullen we lay-out maar weer voor lief nemen.

Trouwens: Jolmer staat met Jaap op de foto rechts naast onze secretaresse (vrouw in rode polo)

Oprah zegt...

... dat 85% van de vrouwen de verkeerde BH draagt. Hoe is het mogelijk? Ik vraag me af hoe haar redactie daar achter kwam. Ze zegt: nooit een BH voor 5$ van het uitverkooprekje plukken. Ze zegt: niet denken dat je nog altijd dezelfde maat hebt als toen je 21 was en inmiddels drie jo-jo's en vijf borstgevoede kinderen verder bent. Ze zegt dat de juiste BH een wonder kan doen voor je figuur. Ze zegt dat iedereen een ander figuur heeft. Hoe ze dan de link maakt dat het een goed idee is om het hele publiek dezelfde BH te geven ontgaat mij even. (Voor de geïnteresseerden: het was Le Mystère van Tisha, zie foto)

Nou heb ik toevallig zelf onlangs het zaakje staan opmeten toen ik alweer een paar maanden geleden naar een lingerie party zou gaan, en inderdaad, je ontdekt nog eens wat al metende, zeg maar.
Bovendien shop ik tegenwoordig veel vaker online dan in Nederland, waar eigenlijk alleen Bol.com mijn creditkaartnummer weet, omdat het hier in Colli nou eenmaal niet te krijgen is. Handig is het wel, maar meten is dus een must geworden. Zo heb ik een knal rood (op de afbeelding roze) speedo badpak besteld vanwege toen die keer dat ik ging zwemmen om fit te worden, en kon met mijn afmetingen bij de hand in het tabelletje opzoeken welke maat ik moest bestellen.
Dit tabelletje was trouwens niet alleen voor het vrouwelijk shoppende publiek van de lingerie/badpakken site en ik kwam aldaar volgend overzichtje tegen.

Men Buying For Ladies
The easiest way to determine the size for your ladyfriend is to have a look in her lingerie drawer at the sizes she is currently wearing. This may not always be possible and if the thought of being caught browsing through her lingerie drawer put you off there is another easier method which surprisingly works quite well. Think of her bust as a piece of fruit. The equivalent fruit size matches the cup size you should buy:
Fruit --- Cup Size
Lemon --- A Cup
Orange --- B Cup
Grapefruit --- C Cup
Melon --- D Cup

Oude koeien, nieuwe etiquetten

Toen ik in 1999 een half jaar in Adelaide studeerde... (zo begint menig verhaal dat ik weet te vertellen), toen had ik een vurige hobby waar ik ook erg goed in was, namelijk het vrijwillig nemen van foto's van met name Aziatische touristen op touristische routes. Ik vond het zo'n sneue gedachte dat van het echtpaar er altijd maar eentje op de foto stond. Ik ging er ook helemaal in op en bood het vaak zelf aan. Non verbale communicatie is belangrijk in zo'n geval en dus nam ik vaak het toestel van fotomaker over met wat gebaren van 'ga er maar bij staan' en zei dan altijd: dit is het bewijs dat jullie ook sámen op vakantie waren. Hoe mijn verrichtingen uitpakten wist men pas bij thuiskomst als foto's eenmaal ontwikkeld en afgedrukt waren. Nu wij ons opnieuw op de Great Ocean Road begaven moest ik denken aan die keer dat ik op dezelfde route 8 jaar geleden de dochter van het stel in de foto aanbood om met haar ouders op de plaat te worden vastgelegd en ik wilde het toestel uit haar handen pakken maar ze liet niet los. Ze wilde niet op de foto. Het duurde even voor ik begreep dat zij míjn werk stond te doen. Zíj was de vrijwilliger die de foto van het voor haar volkomen onbekende echtpaar stond te nemen. Dit voorval is met name voor mijn zussen hèt verhaal om op te dissen bij vrienden, familie en verre bekenden ter illustratie dat ik wel eens met al mijn goedheid de plank een tikje mis sla.

Tegenwoordig zijn de Twaalf Apostelen (waar ik er maar zeven van telde trouwens, de rest is ingestort) nog steeds prachtig en wordt er nog altijd met verve geposeerd. De huidige vrijwilliger echter heeft nu de nieuwe taak om de genomen foto voor feedback aan te bieden, dat kan immers in het digitale tijdperk. "Zo goed, anders neem ik hem nog even over hoor", en nu vraag ik me af hoeveel mensen dan zeggen: ja, toch graag mét voeten en een beetje meer achtergrond alstublieft.

Hoe dan ook, de rest van de vakantie met Jochum en Martine was buitengewoon heerlijk. We hebben een nieuw kaartspel geleerd, Doppelkopf, en we vonden het alle vier een bijzonder leuk spel. Melbourne bracht ons Kalle's eerste verjaardag, die samen viel met het Chinese Nieuw Jaar, zodat we de optochten met Leeuwendansen en Draken konden bewonderen (en de draak even aanraken, dat zal komend jaar veel geluk opleveren). Bovendien kan je in Melbourne lekker shoppen bij een Outlet, hetgeen talloze haarklipjes voor Laura opleverde -haarklipjes behoren tot dezelfde groep als sokken: je zit even niet op te letten en de helft van je paar is kwijt. De oplossing hiervoor moet zijn: vijf van dezelfde paren kopen, dan valt het niet op- en een sla centrifuge. Daar moet Jolmer op zijn kooksite maar een keer wat meer over uit de doeken doen, het was niet mijn idee.
Later kwamen we erachter dat we nationale Pannenkoek dag hadden gemist.
Toen later hebben we nog een dagje gevist, althans, zo hadden we het bedacht totdat een paar overgevend over de reling hadden gehangen en de rest, behalve Jolmer, ook steeds bleker werd en wij, op Jolmer na dus, vroegtijdig in de haven werden afgezet om in onze cottage weer in bed te kruipen. Toch gek, zo'n deining.
Afscheid nemen is nooit leuk. Ineens realiseer je je dan hoe gezellig het is om een Nederlands potje te kaarten, gezellig biertje erbij, kletsen... en ineens voel je je dan zo ver weg. En dat zou volgens mij per definitie niet moeten kloppen. Volgens mij kun je wel 'ver' zijn, maar nooit zomaar 'weg'. En toch voelt dat dan zo. Daar heb ik het volgende op gevonden, ik wil het idee maar even lanceren: als jullie verre lezers nou wat dichterbij zouden komen wonen -ik stel het maar even voor - dan kennen wij nog een leuk nieuw kaartspel bijvoorbeeld.

Lekker

Het staat qua foto's allemaal een beetje door elkaar, maar dat weet verder niemand dus dat maakt niet zo heel veel uit, dacht ik.

Wij hadden een heel voorspoedige reis naar Melbourne, mede dankzij de onderweg gekochte DVD speler met twee schermpjes voor in de auto. De achterbank is nu omgetoverd tot drive-along bioscoop en dat wordt gewaardeerd, niet alleen achterin. En ik hoor de helft van mijn lezers nu denken dat dat onzin is, televisie kijken in de auto. Wat is er mis met uit het raampje kijken? Maar ik heb recent ontdekt dat je met je tijd mee moet gaan, anders word je ingehaald door de moderne technologie. Echt. Ik won onlangs namelijk een iPod omdat ik op het internet een enquête had ingevuld. Mijn leven was tot dan toe ook uitstekend, en ik had nog nooit een iPod gemist, maar nu heb ik er dan dus een, compleet met muziek, dankzij Jochum die het ding voor mij mee nam naar Australië en er meteen 900 liedjes opzette. Hoe het ook zij, ik had altijd gedacht dat ik de MP3/iPod ontwikkelingen maar langs me heen moest laten gaan en bij de volgende nieuwe ontdekking weer meedoen. Nu merk ik dat de hele wereld zulke dingetjes heeft (klein zijn ze hè?) en je er van alles mee kunt. Dus welkom iPod, welkom DVD speler met schermpjes achterin.

Goed, dat gezegd hebbende, Jochum en Martine hadden ondertussen ook een goede reis met een wakkere Kalle all the way naar Kuala Lumpur. Daar op de luchthaven een kamer op de luchthaven geboekt en vervolgens wat lekkere dagen ontspannen in Sydney.

Wij troffen elkaar alweer een weekje geleden in Hobart. Tot nu toe laat Tasmanië zich van zijn beste kant zien. We hebben de twee hoofd attracties wel bekeken: Port Arthur, oude gevangenis uit de 19de eeuw (nooit vreemden een foto laten nemen die lopen te flaneren met glimmend nieuw fototoestel want voor je het weet staan voeten en bedoelde achtergrond er
maar half op), en Cradle Mountain een wereld erfgoed natuur park.

Nu zitten we een paar dagen aan het strand in het huis van Ross en Miranda. Nou ja, laten we zeggen óp het strand, we lopen zo van het gras het zand op het heldere zeewater in.

Laura en Fenna zijn intussen dikke maatjes, Jaap doet graag mee maar moet soms afhaken omdat hij nou eenmaal nog niet kan rennen en Kalle

bekijkt het allemaal, die moet eerst nog leren lopen, maar doet erg zijn best en staat af en toe

los, dat zit er wel aan te komen.

Bovendien heeft Kalle deze week zijn eerste kiezen erdoor en dat is meer dan wij van Jaap kunnen zeggen -die heeft nog niet eens al zijn tanden onder- hoewel hij toch drieëneenhalve maand ouder is dan Kalle. Het maakt allemaal niet uit. Het is maar geklets deze post want zo gaat dat in de vakantie, weinig wereld schokkend nieuws maar wel lekker.

Gehaald

En het Medical Board examen heb ik deze keer wel gehaald.
Nu nog even het nodige papierwerk en dan kan ik in maart aan de slag.
Eerst nog even vakantie. Vrijdag vertrekken we naar Tasmanië, waar het schijnt te regenen nu.

Je wordt thuis gebracht

Het eerste weekje vliegen zit erop. Het zou kunnen zijn dat het wel goed gaat komen met dat landen. Zondag vlogen we van Narrabri naar Colli -scheelt uren in de auto- en aldaar zette ik zowaar voor het eerst het vliegtuig in een keer goed aan de grond. Een prettig gevoel, helemaal omdat er toeschouwers bij waren en een camara draaide. Vrienden van Jolmers ouders zijn een paar maanden down under, en vereerden ons met een bezoek opweg van de ene dochter naar de andere.

Vandaag heerlijk in de weer met het huishouden en de kids in afwachting van mijn examenuitslag die nog steeds niet binnen is.

Het is niet elke dag feest

Maar het lijkt er wel erg op hier in Australië! Niks mis mee om zelf de slingers op te hangen volgens een wijze vrouw die Jolmer en mij in de echt verbond nu bijna vier jaar geleden. Bovendien is het vandaag Australia Day, een goede aanleiding voor elke Aussie om uitgebreid te barbeque-en. Ik ben weer te vinden op de luchthaven van Narrabri en helemaal in mijn element. Vraag rijst: ben ik nu een ontaarde moeder? Antwoord volgt: maar natuurlijk niet. Briljant plan van Jolmer om tijdens een van mijn lessen naar Colli te vliegen en dan een nachtje te blijven, volgende dag weer terug te vliegen. Scott vond het geen probleem en zo kon ik woensdagmiddag mijn verworven vaardigheden aan Jolmer en kids demonstreren tijdens een scenic flight boven Colli.

Na de basisprincipes zijn we nu aanbeland bij het oefenen van take-off en landen. En ik kan u zeggen: weg vliegen is niet moeilijk... de rest wel. Al moet ik van Scott niet 'moeilijk' zeggen, maar 'nieuw'. Het is allemaal zo nieuw en verdomd lastig om het toestel mooi aan de grond te zetten. Landen, gas geven en weer opstijgen, rondje vliegen en opnieuw proberen doet mij denken aan achtjes zeilen op zeilkamp: overstag, gijpen en nog eens. Lang geleden dat ik mij zo incompetent voelde als vandaag, stuiterend over de landingsbaan. Gelukkig is het toestel nog heel.

Morgen weer proberen, dan is het weer feest.

"Lieve Christel...

Het weekend begint, pak een tas voor jou en de kinderen voor drie dagen inclusief zwemspullen, we vertrekken uiterlijk 14.00 uur. Later meer."

Dat is nog eens een goed begin van het weekend. Klokslag vijf voor twee reden we bepakt en bezakt richting Moree, door naar Narrabri waar het tweede envelopje onthulde dat we naar Mount Kaputar National Park gingen; een oud vulcanische bergketen midden in de vlakte van New South Wales alwaar een berghutje voor ons gereserveerd was. Prachtige tocht naar boven door de eucalyptus bossen bracht ons bij een gezellig berghutje. Wat een heerlijk plekje om een paar dagen te settelen met de kids. De kangaroos hopten om het huis tot groot vermaak van met name Laura ("hallo kankaroe!") en de temperatuur was een paar graden kouder dan op de vlakte precies aangenaam. Jolmer haalde vervolgens alles uit de kast met een verrukkelijke pasta maaltijd met garnalen. Het begin van een heerlijk ontspannen uitje -heb het hele weekend geen afwaskwast in mijn handen gehad. Volgende envelopje bevatte mogelijke wandeltochten voor de volgende dag, Dawson's Spring easy wheel chair access dus makkelijk met buggy voerde langs een droog staande waterval en fantastische bomen met kookaburra's en knalrode papegaaien (Laura: "nee, niet papagaaien, mamagaaien"). Voor mij is de geur van eucalyptus bomen de ultieme Australie ervaring. Wat is het toch heerlijk een diepe ademteug te nemen en je longen vol frisse lucht te zuigen.

Een gezamenlijk middagtukje gevolgd door een oergezellig knutsel sessie in het zonnetje -wat is een verjaardag zonder hoedje- volgden. Slingers, nog een lekkere maaltijd en een kleine klim naar de bergtop voor zonsondergang maakten de dag perfect.

Zondag moesten we helaas vroeg uitchecken en zat onze heerlijke tijd in de bergen er alweer op. Maar toen kreeg ik opweg naar Narrabri nog een envelop: een scenic flight over het nationaal park. Wat een verrassing. Ik mocht voorin zitten naast Scott en ook een beetje sturen. Ja, de hoogste tijd om achter een instructeur aan te gaan en te beginnen met lessen.

Jolmer met Jaap en Laura achterin waren ook van een koptelefoontje voorzien en konden al mijn manoeuvres volgen en eenmaal terug op de grond kwam vanaf de achterbank nóg een envelopje van Laura. "Je bent ingeboekt voor een hele week vliegen bij Scott". "Moeten we eens onze agenda's naast elkaar leggen" zei ik nog. Bleek dat Jolmer alles al had geregeld. Motel, vlieglessen, medische keuring. Kreeg als verrassing studieboeken en Pilot's Logboek tot slot. En zo bleef ik in Narrabri terwijl Jolmer aan het eind van de avond met kids weer naar huis reed. En nu zit ik dus op vliegen.

Dat is nog eens een goed einde van het weekend.

Dus beste lezers: ik houd jullie op de hoogte -ook van de uitslag van het examen natuurlijk- dank voor alle felicitaties en ik zou willen zeggen: watch this space

Weer boven water

Het heeft even geduurd maar nu ben ik weer boven water. Anderhalve week geleden besloten om huis en haard te verlaten en in afzondering mij voor te bereiden op het interview met de Medical Board, dat gisteren plaats vond in Sydney. Tja, wat zal ik ervan zeggen. Het moet wel gek lopen als ik het niet gehaald heb, maar zeker weten doe ik het ook niet. Lastig altijd van een mondeling dat je na afloop altijd de meest briljante opmerkingen te binnen schieten. We wachten maar weer af al zou ik niet weten wat ik in vredesnaam moet doen als het weer niet goed zou zijn.

Vandaag lekker aan het bijkomen met de kids. Het is hier in de binnenlanden volop zomer inmiddels en dus breekt een nieuwe levensfase aan: een opblaasbadje in de tuin. Fijne jeugdherinneringen aan warme zomers komen boven borrelen. Wat is het toch lekker om het warm te hebben! Ondertussen was ik eventjes de auto, vandaar. Fijn ook om twee bomen te hebben met een schaduwplekje.

Iedereen dank voor het meeleven en steunbetuigingen.

Hier de beloningen die ik mijzelf in het vooruitzicht heb gesteld mocht ik het hebben gehaald: een nieuwe stethoscoop, een piano, tijd om leuke dingen te doen zoals tuinhekje schilderen, en vlieglessen nemen. Ik houd u op de hoogte!

To do a Cody

Binnenkort moet ik voor een klein uitstapje weer naar Sydney. De Medical Board van New South Wales gaat dan opnieuw kijken of ik inmiddels goed genoeg ben om als arts geregistreerd te raken. Na een paar maanden hier en daar meelopen is het nu de hoogste tijd om deze hindernis nou eens eindelijk te nemen. Sleutel tot succes: oefenen, oefenen en nog meer oefenen. Maar waarom heb ik daar nou net zo'n hekel aan. Wat is er überhaupt mis gegaan die eerste keer in augustus 2006? Dr. Smit-Kröner is lacking the confidence that comes with experience. Meer ervaring opdoen is de sleutel maar dat is nogal lastig gebleken zonder registratie.
Hoe dan ook, meer vertrouwen uitstralen dus. Goed in je vel zitten, rechtop lopen, duidelijk spreken...eh...Tjakka, ofzo. En daarom hebben Jolmer en ik een briljante strategie uitgestippeld: ik ga 's ochtends voor alle bedrijvigheid uit zwemmen. Als de zon nog niet eens op is lig ik er al in. Want van lichamelijke inspanning krijg je endorphinen in je lichaam, van endorphinen word je happy en als je happy bent kan je dat aan de buitenkant zien. Tot op heden voel ik overigens vooral spierpijn in mijn lichaam. Moeder natuur heeft het niet met mij op, toon ik mij eens van mijn goede kant, word ik direct afgestraft.
In de vroege uurtjes deel ik het frisse water (22 graden haha) met een tiener uit het dorp. Zo'n opgeschoten knul die onlangs gesolliciteerd heeft voor het baantje in de bar. Erg gespierd is hij. Zuinig op zijn lijf, trots ook op zijn lijf. Als er even niemand kijkt loopt hij gewoon normaal, maar zodra hij zich bekeken weet krijgt hij een bavianen borst, gaan die schouders naar achter, kin omhoog. Cody heet hij. En het kan mij niet schelen of het nou een inferioriteits complex is van die jongen of een obsessie met zijn spierbundels, hij heeft de look die ik zoek. En dus ga ik voortaan niet alleen zwemmen voor de endorphinen, ik bestudeer door de glazen van mijn zwembrilletje het loopje van de tiener. En dan doe ik op de grote dag van het nieuwe interview mijn beste Cody. Dan komt het goed.

En ja, oplettende lezer, ik begrijp ook wel dat loopjes zich moeilijk laten bestuderen als betreffende persoon aan het zwemmen is, maar dat maakt voor de literaire strekking van het verhaal natuurlijk niet uit.

Volle kracht

Allereerst, beste bezoekers van deze internetpagina, wensen wij jullie via deze weg alle goeds, liefde, vriendschap en vrede voor het jaar dat voorligt. Dat zal ook wel moeten omdat de te laat verstuurde kerstkaarten feitelijk nog op het aanrecht liggen te wachten op een postzegel, maar wanhoop niet, dat gaat echt nog goed komen. Hartelijk dank voor de kaarten die wij ontvingen.
Onze oudjaarsdag stond in het teken van niets eigenlijk. Wel had Jolmer voor de lunch poffertjes (door Laura consequent koffertjes genoemd) voor ons gebakken -wij blij dat we de oude gietijzeren koffertjespan hebben meeverhuisd- en 's avonds een lekker haasje op tafel gezet.
De kinderen lagen lekker te slapen in hun eigen bed, alhoewel Laura's idee van "eigen bed" ineens een rekbaar begrip bleek. Jolmer wierp opweg naar het toilet even een blikje naar binnen (mevrouw slaapt tegenwoordig met de deur open) en zag een leeg bed. Ze was met haar hele hebben en houden eigenhandig naar onze slaapkamer gelopen. Lakentje, dekentje, pop, knuffel en een boek maarliefst lagen ineens naast Laura in ons bed. Hmmm.

Terugblikkend op afgelopen jaar overzien we het avontuur dat we zijn aangegaan en voelen ons daar bijzonder goed over.
Wij zijn dankbaar voor de goede gezondheid van onze familie inclusief de aanwinst van nicht Suze, en het feit dat niet alleen wij maar velen uit onze omgeving lekker in hun vel zitten stemt ons gelukkig.

Vooruit kijkend zeggen wij: koers is goed, volle kracht vooruit!

2007 heeft voor ons mooie reizen en bijzondere ontmoetingen in petto; wij voelen aan ons water dat het een feestelijk jaar wordt en dus zullen wij leven bij het 13e gebod van onze lieve tante Frieda: Gij Zult Genieten

Cultuurschok

Sinds ik op de weblog van Ruth heb gelezen dat het Nederlandse dictee weer is geweest, en ik het betreffende dictee heb uitgeprint en gelezen ben ook ik helemaal de draad kwijt over koppeltekens, hoofdletters en spaties. Neem bijvoorbeeld de titel van deze update... kan dat wel zo? Maar goed, dat daar gelaten even een kort verslagje van onze feestdagen.
Het zag er allemaal zo veelbelovend uit toen Jolmer met Pete midden in de nacht op hazen ging schieten zaterdag. Maarliefst drie belandden in onze vriezer. Helaas hadden we allemaal wat slaap tekort door deze nachtelijke escapade zodat we zondag besloten het waterskieën te laten schieten.
Gisteren eerst cadeautjes onder de boom. Wij hadden de zak van Lisa en een paar van onze pakjes die we met Sinterklaas wegens overvloedigheid hadden achter gehouden.
De kerstman kwam opnieuw langs in het ziekenhuis. Wij er weer heen. Laura weer amechtig kijken.
Toen werden wij bijzonder verrast door allerlei cadeautjes die onze kant op kwamen van Nigel, de ambulancebroeder die dus weer kerstman was, en nog een aantal verpleegkundigen. Laura kreeg een heuse Barbie, Jaap een electrische gitaar van de Wiggles (mannelijke variant van de ons zo bekende K3).
Daarna togen we voor een kerstlunch naar een wat ouder echtpaar. Vanwege de regen geen BBQ maar wel uitgebreid buffet, met opnieuw cadeautjes onder de boom. Spaarpot voor Jaap, grote puzzel voor Laura. Erg gezellig was het overigens.
Komt 's avonds ook nog eens de buurvrouw een enorme speel-tent en tekenbord brengen.

En tussen al deze vrijgevigheid stonden wij dus continu met min of meer lege handen. Een flesje bubbels weegt toch niet op tegen het feitelijke uitzoeken, kopen, inpakken en kaartje erop doen van een pakje onder de boom.
Verlegenheid is het juiste woord.
Dat zou fijn geweest zijn als iemand ons dit even van te voren zou hebben ingefluisterd, maar dat was dus niet zo en dus zullen we volgend jaar beter voor de dag komen.
Vandaag, tweede kerstdag heet hier Boxing Day, ging het waterskieën niet door omdat het wat fris was buiten (20 graden).

Kortom: erg veel pakjes, geen BBQ's, geen waterskieën maar wel een cultuurschok. Toch een enerverende kerst alles bij elkaar.

P.S. Ik vind het nu al raar om straks de boom in-de-doos te doen. Wat is er gebeurd met op 3 januari buiten zetten? En dat terwijl ik met mijn zussen ooit eens had gezworen nooit-maar-dan-ook-echt-nooit een kunstboom neer te zetten. Ontzettende kerstdevaluatie, maar goed, toch gedaan, sorry zussen.

Nieuw format

Ik zeg maar zo "'s lands wijs, 's lands eer", "do as the locals do", "go with the flow", niet dat je er onderuit zou kunnen trouwens in een klein dorp als Colli, en dus is het kerst 2006- nieuwe stijl. Vergeet de sneeuw, sleighrides en jingle bells; welkom Christmas Gringles, raffles, crackers and carrolling.

In de tuin van het ziekenhuis heeft iedereen zijn kampeerstoeltje en picknick kleed uitgevouwen om naar drie middelbare vrouwen met een gitaar te luisteren die staan te carrollen. De bedoeling is dat we meezingen, maar niemand doet dat. De eerste prijs voor mooiste tuinverlichting gaat naar Kristy en Nigel -hij is onze favoriete ambulance broeder die zich later in pak heist om kerstman uit te hangen. De bewoners van de bejaardenvleugel van het ziekenhuis krijgen allemaal een cadeautje.

Vooruit dan maar, dan ook maar meteen een boom. Twee dagen voor de winkels sluiten met korting op de kop getikt, lekker Hollands. Kerstkaartjes horen er ook bij, met bijvoorbaat onze excuses voor de verlate versturing, die zullen voor het nieuwe jaar niet in Nederland zijn, maar dat mag de pret verder niet drukken.

Krijg ik ook nog eens gisteren een zak cadeautjes mee van Lisa onze oppas voor de kids voor kerst -hoe ontzettend aardig is dát.

De kunstboom, die vrij kunstig is, heeft honderden (letterlijk, er hangen 200) gekleurde lampjes en als ik door mijn oogspleetjes kijk vind ik de boom eigenlijk-niet-eens-zo-heel-erg-afschuwelijk.

Nieuw halfrond (niet voor Jolmer want die vierde al eens kerst in Zuid Afrika), nieuw continent, nieuw format: kerst staat in het teken van waterskieën, BBQ's en nog meer waterskieën.

Ik wens iedereen van harte gezellige feestdagen!

Zoals ze hier zeggen: Have a good Chrissy!

Australian Jingle Bells

Dashing through the bush in a rusty Holden Ute

Kicking up the dust, esky in the boot

Kelpie by my side, singing Christmas Songs

It's summer time and I'm in my singlet, shorts and thongs.

Jingle bells, jingle bells, jingle all the way

Christmas in Australia on a scorching summer day, hey!

Jingle bells, jingle bells, Christmas time is beaut!

Oh what fun it is to ride in a rusty Holden Ute