It's all dutch to me

MARCH NEWSLETTER: First of all the good news - Bolletje Ontbijtkoek (Breakfast Cake) and Candy Koek (Cake) should be arriving towards the end of March and we should have stock first week in April. That means it has taken nearly 7 months to get these two items back in stock. And when there is good news, there is always a bit of bad news - and the bad news is the fact that all vegetable products made by HAK, Jonker Fris and EuroShopper will go up in price by around 30% - due to bad crops in Europe - well that's their story anyway. We are currently investigating to see if we can get other brands at a cheaper rate for you, but to be honest, it doesn't look good.
We have just received a limited supply of Senseo Coffee - we did order a lot more, but we only received AH Regular and DE Dark Roast and there aren't many of them. We have also received Speculaas Spices, Droste Extra Dark Chocolate (75% Cocoa), Driehoek Zachte Zeep, Honig Stroganoff Sauce and Honig Macaroni and Spaghetti Sauce, Conimex Ketjap Manis and Knorr Jus for Stampot. Hopefully we will get a lot more coffee in next month together with the Ontbijtkoek.

Bron: onze outlook inbox

Zie ook: http://www.itsalldutchtome.com.au/ Onze favoriete webwinkel hier in Australië voor potjes Calvé mayonaise, pindakaas, De Ruijter hagelslag, Bolletje beschuit, kaneelstokjes en Droste chocolade.

Op verzoek

Het heeft even geduurd

Met mijn welgemeende excuses voor de lange pauze tussen vorige update en dit verslag. Na de komst van mijn ouders heb ik mijn tijd op zien gaan aan wachten op de baby, laatste voorbereidingen, babyshower (erg leuke traditie hier, stel voor dat men dat in Nl ook gewoon moet opstarten, een feestje houden vóór de bevalling, best heel leuk om eens uitgebreid in het zonnetje gezet te worden), lekker veel middag slaapjes en canasta spelen. Ik had echt geen gaatje om uitgebreid te bloggen, maar nu dan:

Het is een zoon en zijn naam is Peter Johan, geboren op 18 februari. En dat terwijl Jolmer en ik zo'n sterk voorgevoel hadden dat het een meisje zou zijn. Internet wellicht niet de plek om alle details van de bevalling te publiceren maar kortweg: het had niet beter kunnen gaan. 's Ochtends in alle vroegte met weinig weeën naar Moree gereden (145 km verderop) daar in alle rust langzaam aan wat meer pijn en toen het laatste kwartier een beetje gesmokkeld qua pijnstilling -ze doen hier down under gewoon aan een snufje gas in de verloskamer- en daar kijk ik met erg veel plezier op terug. De dokter die de bevalling zou doen was net op tijd om het eerste huiltje van Peter mee te krijgen en dat terwijl hij over de gangen van het ziekenhuis had gehold na het telefoontje dat ik aan het persen was, dus kan je nagaan.

Waar ik in Sneek de kersverse ouders bij het nakijken van de baby altijd keurig zei: de balletjes zijn aan beide kanten goed ingedaald, krijgt Jolmer hier van dr. Jack te horen: 'He's well hung, mate'.

Toen na een middag dutje maar weer lekker naar huis gereden. Het ziekenhuis van Moree nodigt niet echt uit om eens lekker in de watten gelegd te worden, we slapen liever in ons eigen bed en laten het verplegend personeel met open mond achter van verbazing en ongerustheid: als dat maar goed gaat thuis, haha.

In Colly aangekomen blijkt mamma haar handen vol gehad te hebben aan het bestrijden van een heuze hoofdluis uitbraak (wij hadden die week daarvoor kennelijk al een niet zo succesvolle poging hiertoe ondernomen), en is al het bedden goed al in de was geweest, bedden gezogen, en weer opgemaakt. Het huis was zelden zo schoon en fris. Helaas moet hele seiance dinsdag in de herhaling waarbij ook ik mijn haar in de anti luizen shampoo zet, en nu lijkt het dan toch onder controle.

Peter is intussen al weer 5 dagen oud en is -uiteraard- een geweldig lekkere baby. Ik was vergeten hoe ja daar van kan genieten, die kleine baby geluidjes, mini luiertjes maar boven al ongelimiteerde knuffel en snuffel rechten: héérlijk.

Vanavond doen we een soort Australische poppenslok, door mijn vader ook wel stuif-in genoemd, met wat vlees op de BBQ, hapje, drankje,biertje, iedereen neemt wat mee dus wij doen geen inkopen en koken vandaag helemaal niets, en noemen het fenomeen: wetting the baby's head.

Scheerkwast

Krijg ik maandag op mijn verjaardag van onze buurvrouw een bon voor een pedicure, meteen dinsdag gebeld voor een afspraak en donderdag naar Moree om de beloofde behandeling te innen.

Mooi weer eens naar de kapper. Laura staat erop dat ze een dagje mee wil 'om mij te helpen', ik zou namelijk ook spulletjes kopen voor de baby en na enig aandringen van haar kant stem ik in. Jaap een dagje het rijk alleen met de oppas en wij naar Moree. Ik zeg tegen de kapster dat mijn haar wel een stuk korter mag, als het nog maar in een staart kan. Vervolgens knipt ze het zo kort dat mijn staartje net een scheerkwast lijkt, niet helemaal de bedoeling...

Voor het eerst in 32 jaar gelakte teennagels. Laura helpt inderdaad heel lief en ziet haar liefste wens uitkomen namelijk ook een kleurtje op haar tenen.

Morgen komen mijn ouders aan in Colly, dan is het huis dus spik en span en gaan we leuke dingen doen, dus blijf kijken en tot gauw. (Zo'n filmpje opladen duurt trouwens eeuwen, ik hoop dat het afspelen wat beter gaat)

Het wordt er allemaal niet makkelijker op

Gisteren was mijn verjaardag, inclusief taart met kaarsjes, hoed, slingers, ballonnen en cadeautjes en een dochter van drie die wel begrijpt wat een verrassing is maar verder enkel met heel veel moeite dingen voor zich kan houden. Heel schattig.
Bij het ontbijt maken we foto's (het is verbluffend hoe goed een kapot foto toestel het doet als het batterijtje is opgeladen) en ineens merk ik dat Laura als een echte party tiener heeft ondekt hoe je dan een armpje om elkaars schouder slaat en de hoofden tegen elkaar houdt en dan moet lachen. Dit levert een echte cafe/disco foto op, alleen het biertje ontbreekt nog.
Jolmer noemt mij 'oude vrouw', en omdat hij acht-en-halve maand ouder is dan ik vraag ik hem hoe het nou eigenlijk is om 32 te zijn. Tja, verzucht hij, het wordt er allemaal niet makkelijker op. Ik heb wel een half uur door huis lopen lachen. Het gaat namelijk ontzettend ongelooflijk goed met ons. De kinderen worden met een grote glimlach wakker elke morgen. Op het werk loopt het lekker soepel, we zitten kort gezegd alle vier goed in ons vel (hoewel mijn buikvel wat strak begint aan te voelen) en zo kijk ik op mijn 32ste erg content tegen het leven aan.
Enige puntje zou kunnen zijn dat we maar geen leuke meisjesnaam kunnen bedenken voor het geval deze derde een meisje mocht blijken. Acht maanden lang denk ik dat de naam wel naar mij toe zal komen of wij ertegen aan lopen, zoals in tijdschriften of boeken, op de televisie, aftitelingen van een film. Nu dat maar steeds niet gebeurt blader ik door een Nederlands namenboek (Sinnighje?) en Engels/Australisch namenboek (Keearley?) en speur ik het internet af. Namen top10's uit alle jaren, van verschillende landen, verschillende culturen (aboriginal bijvoorbeeld -Bingura?), het is één groot doolhof en we komen er gewoon niet goed meer uit.
Gelukkig staan er ook heel goede adviezen op internet, zoals op deze Fryske namme site:
Ast dyn bern ferneame wolst, dan is it gau klear. Mar sels in namme betinke, falt net altyd ta. Der is in grut ferskaat oan nammen, sels oan Fryske nammen. (Lolkje?)
Of zoals deze van een Australische site:
A suggestion: Choose several names. Go to a busy playground and call the names out loud. If you feel uncomfortable shouting the names or if several children answer you, then rethink that name.
Daar schiet je dus echt wat mee op. Misschien moeten we iets ongewoons overwegen, bijvoorbeeld: 'als ze maar gezond is', maar dat roept toch wat lastig.
Nou ja, we hebben nog een weekje of drie de tijd. Wordt vervolgd.

Uit de oude doos

Ik mag het internet wel met weinig woorden hebben opgeladen het afgelopen half jaar, maar dat wil natuurlijk allerminst zeggen dat we niets hebben meegemaakt. Vandaar even een anekdote uit de oude doos. Sinds augustus werk ik één dag in de week in Colly en drie dagen in Walgett. Dat is 42 minuten rijden. Het verkeer is ongelooflijk voorspelbaar hier: ik zoek voor vertrek een lekker CD-tje uit, dat ik in 42min net niet helemaal afluister, zwaai onderweg naar de drie auto's die ik passeer, zet de cruisecontrol aan en kom standaard 42min later aan in Walgett. Ongeveer vijf keer zo groot als Colly met 25oo inwoners en een aanzienlijk percentage aboriginal community. Ik slijt mijn uren daar in de Walgett Aboriginal Medical Service 'voor en door de aboriginals' zullen we maar zeggen. Nu heb ik nog nergens een aboriginal arts gezien; mochten er daar al veel van zijn, dan niet in Walgett. Er is ook een 'gewone' huisartsen praktijk, maar daar kan men niet zomaar binnen lopen -bij ons wel- en gratis medicijnen krijgen -bij ons wel- en transport naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis (300km verderop) -bij ons wel. Dus zit de wachtkamer regelmatig vol met hele aboriginal gezinnen, die rustig drie uur gaan zitten wachten tot ze aan de beurt zijn om vervolgens voor het hele gezin gratis antibiotica en paracetamol mee naar huis te nemen.

Nu heb ik sinds ik in Amsterdam bij het Koninklijk instituut voor Tropengeneeskunde een cursus gedaan heb wel geleerd dat ongenuanceerde oordelen nergens toe leiden, dus houd ik vooral in het begin mijn ogen open en mijn mond dicht. Ik neem alles aan voor wat het is. Ik verwerp noch veroordeel.

Maar wat moet ik in vredesnaam met al dat schorriemorrie? De blanken doen hier in Walgett niet voor de aboriginals onder trouwens, ruw weg komen de zwarten voor slaaptabletten en de witte voor morfine. De meesten komen ook niet erg clever over. De kinderen hebben hier echte fatsoenlijke ooronstekingen met pus, zijn maar matig gevoed (te dik -teveel friet- of te dun -de kinderbijslag is opgegaan aan alcohol en gokkasten) en schurft heb ik ook al meer dan eens behandeld. Ik voel mij meer op mijn gemak met de brave katoenboeren in Colly.

Dan krijg ik een telefoontje van de family health worker, of ik even een meisje wil zien, daar is iets geks mee, het kind poept niet, of ik wil nagaan of die misschien sexueel misbruikt wordt. Dat is momenteel wel een heel gevoelige snaar bij de aboriginal communities met name sinds Howard in een pre-verkiezingen stuip een paar maanden geleden nogal drastische maatregelen heeft genomen in de Northern Territory en staat van crisis heeft uitgeroepen wegens alle nalatigheid, alcohol misbruik en sexuele kindermishandeling.

Het meisje van een jaar of acht wordt vergezeld door haar tante. Dat is heel gebruikelijk weet ik inmiddels. Oma's, buurvrouwen en vooral veel tantes zijn betrokken bij de opvoeding en dus medische behandeling van alle kinderen. De tante heeft de zorg over haar nichtje die toevallig, zo blijkt, een jaar geleden met dezelfde poepproblemen bij een echte kinderarts is geweest. Zowel het meisje als de tante ontkennen eventueel misbruik.

De kinderarts schrijft dat ze minder gefrituurd eten moet eten, meer groente, vooral fruit en geen aanmaaklimonade met teveel suiker maar gewoon water moet drinken. Bovendien moet ze een jaar lang dagelijks een laxeerchocolademelkje drinken en op een gewoon gewicht komen. Dat advies van een jaar geleden is helaas niet opgevolgd dus verbaast het ook niet zo dat het probleem dus nog altijd daar is. De tante is verbaal nogal ruw tegen het meisje, hetgeen geheel niet ongewoon is. Ze zegt dingen als: je buik onploft hoor, als je niet je chocolademelkje drinkt, en dan ga jij dood...

Ik probeer met het meisje af te spreken dat ze nu echt het drankje gaat drinken. De tante zegt dat haar geld op is, en dat ze als haar nieuwe uitkering binnen is pas weer naar de apotheek kan. Die paar dagen lijken mij op de schaal van een jaar niet veel uitmaken.

Ik wens de tante veel succes en dat ze vooral terug moet komen als het niet beter gaat met haar nichtje.

In de lunchpauze zie ik toevallig de tante met zonder geld de supermarkt uitkomen met een klein plastic tasje waarin twee sinaasappels... en dus heb ik, door die twee simpele sinaasappels, hoop. Ik vertrouw en ik hoop en oordeel verder maar niet.

"De haan gaat eraan..."

Kippen zijn geweldige dieren. Je gooit je groentefruitentuinafval in het hok, en kippen recycelen dat dan voor je in economisch verpakte proteine bommetjes. Met deze pakketjes, ook wel eieren genoemd, kun je de meest verbazingwekkende creaties maken, zoals verse pasta (hmm), taartjes, schuimpjes, je kunt ze ook gewoon bakken met of zonder spek bijvoorbeeld voor een lekkere zondagochtend brunch.
Hanen daarentegen dragen naar mijn bescheiden mening weinig bij. Die van ons (waarvan wij bij de veiling in mei in aanvang dachten dat het een kip zou zijn) heeft na zijn puberteit slechts twee dingen gedaan: de dames opjagen en kraaien -de hele nacht. Dat hanen dat alleen bij het ochtend gloren doen is echt een fabeltje hoor, maar goed. Door al dat achterna gejaag raakten prompt twee kippen broeds, die hebben dus meteen drie weken niet bijgedragen aan de productie, waardoor we nu negen kuikentjes rijker zijn. Jolmer is in de wolken. Hij vindt dat een haan er nou eenmaal bij hoort. Da's mooi, vindt hij.
Nu merk ik bij mezelf dat ik nu ik de laatste maand van mijn zwangerschap in duik behoorlijk slechter slaap dan normaal. Welke verstoring dan ook frustreert mij mateloos, en het was dan ook bijzonder onverstandig van onze testosteron gestuurde haan om van drie uur 's nachts tot zeven uur 's ochtends te gaan zitten kraaien.
Deel Jolmer bij het ontwaken op duidelijke wijze mee -zeker geen ruimte voor discussie over latend- dat de haan ook nodig mag bijdragen aan de proteine inname van deze familie. Hij -de haan- is in de hanensoep beland.
Reeds drie nachten slaap ik weer ongestoord en ben weer helemaal te genieten.
Jolmer moet zich maar troosten met de aanname dat van de negen kuikens statistisch gezien er vast wel een nieuwe haan tussen moet zitten.
De dames worden eindelijk weer met rust gelaten en hebben de productie weer hervat.
Ze hebben een nieuwe ren gekregen, waar ik helaas geen foto van kan maken want ons nieuwe fototoestel doet het niet meer. Sorry.

Poep Losje

Laura heeft van de Sinterklazen uit Den Helder een voorleesboek gekregen. Het gaat over Iris en Michiel, een tweeling die jarig is. Ze geven een feestje dus iedereen uitnodigen; even bij Opa langs om een hamster te vragen, trakteren op school, de klassen rond etc. Michiel en Iris gaan ook met Beer en poep Losje naar de speelgoed winkel zodat poep en Beer een kadootje voor de tweeling kunnen kopen. Het is een leuk boek en Laura heeft er alle aandacht voor. Ik ben aan het eind van de dag een beetje moe soms, en mijn ogen vallen bijna toe, maar Laura zit er helemaal in. Nou zien mijn ogen zelf ook wel dat er natuurlijk 'pop Loesje' staat, maar om een of andere reden zegt mijn mond steeds poep Losje. Raar fenomeen.

Natuurlijk zou ik na een pauze van een half jaartje kunnen vertellen over ons nieuwe terras, dat Pieter en Els een maand op bezoek zijn geweest, Laura alweer een paar maanden naar Pre-School gaat (gezellig bij Miss Sunshine), Jaap intussen een eigenwijs is met charme (geen goede combinatie; ik ben een zacht gekookt eitje zodra hij naar me lacht), ik mijn eerste solo vlucht gedaan heb en in Walgett een parttime baan erbij heb genomen, wij twee Nederlandse co-assistenten op bezoek gehad hebben (Chantal en Kim), wij een hondje hebben (Flickie, echte Australische schapen hoeder, die bij gebrek aan schapen de kippen uit Jolmers moestuin houdt), wij met ons hele hebben en houden in New York waren alwaar Anke de marathon liep, Disney World in Orlando ook een groot succes was en wij intussen ons derde kind verwachten in februari... maar dat zou teveel zijn om op te noemen.

Vanaf vandaag is dit blog weer up and running. Wij hebben een nieuw foto toestel dus een kiekje zit er ook wel in.

Wij hopen dat iedereen gezellige kerstdagen achter de rug heeft, een prettige jaarwisseling voor allemaal en graag tot ziens, emails, hyves of bels.

Alle liefs van ons vieren voor het nieuwe jaar!

Dear Ross and Hamish

This serves to inform you that I was doing a very successful outreach with the Walgett Aboriginal Medical service to the mining community of Grawin and Glen Garry last week. These miners life in very harsh conditions. I think the ratio bearded versus non-bearded men I saw that day was all to one; the only well shaved person being Phill, my community health worker. We didn’t have a printer with so as I was handwriting all scripts I regretted not having a jar of ink with a goose feather to complete the scene.
The miners are very straightforward people getting to the point right away, but unstoppable when they notice you have some time to spare, and because I was handwriting all scripts I did have plenty of time because I can write and listen simultanously.
It seems that in the not so far away future amazing business opportunities will open up and despite patient confidentiality I think it would be wrong to withhold this information from you.
Mr. C. was by coincidence in to see me on a very special day, so he tells me. I notice it’s his 79th birthday that day, so I congratulate and ask him whether he’ll celebrate. His mother is planning to descend at 3pm, so that will be nice –if I believe in Angels? I admit I have never seen one myself but have the suspicion that they are there. He states that at least 20.000 of them are living on his camp, the only other heaven on earth apart from the real heaven. Some angels, you see, would rather stay around instead of joining Jesus –who for the record did marry Maria Magdalena- and Christ. His wife will also try to put in an appearance this day. She is the only fortunate angel that can travel between both heavens and so we have a direct hotline with the Lord Himself. Se visits Him twenty minutes per fortnight and takes the deceased dogs with. I ask Mr. C if Christ likes the dogs –He does.
The lovely wife, who now looks the same as when they got engaged at her 16th with similar dress and fashion as from the ‘40’s (I had to ask whether all the angels were naked or dressed) knows exactly where all the opal is, and she is going to direct him straight to it so from next month onwards he will start finding all the opal in value adding up to $400 billion, with some pieces of opal being so large he’ll need trucks to lift them out of the ground.
With this money he will then build 51 free clinics, that will also have day care facilities so that nurses can more easily work, not having to worry about the kids. Just has I wonder how much time he needs to finish this project he reveals to me he’ll live to be 104 years old. I think Mr. C. comes highly recommended considering his Guardian Angel is no one other than Joanne of Arc in person.
So as you can see, the future is looking bright in Grawin.
I will make sure I will keep providing him with the right blood pressure tablets and opiates for pain relief. Please don’t hesitate to contact me should you have any further queries. I am sure I could pose some questions to him on my next visit to Glen Garry at the end of this month.
Kind regards,
Christel

Het zit er weer op

Voorlopig het laatste verslag op deze weblog over de fietstocht: in 1 woord geweldig (hoewel Jolmers enige woord vooral "pijn" was). De 15km/hr tegenwind hielp niet echt mee natuurlijk, maar hij heeft wel de hele rit uitgefietst en op de finishlijn een interview gegeven. Kwam prompt vanavond met naam en toenaam op maarliefst 2 Australische zenders met bezweet en stoffig hoofd. $70.000 is de voorlopige opbrengst waar Jolmer er $2000 van voor zijn rekening nam, +$120 voor de legkippen die aan het eind van de veiling met ons mee naar huis gingen.

Dank voor uw aandacht en graag tot ziens/mails/bels.

92ste bericht

Wist u dat dit de 92ste update is op dit weblog? Wist u dat deze pagina dagelijks tussen de 7 en 18 keer bezocht wordt? Dat het gemiddelde bezoekje 1 minuut en 1 seconde duurt? Dat de meesten van u (80%) dagelijks even langskomen, dat 75 % van de bezoekjes tussen de 0-10 seconden valt en dat sinds ik deze opvolg service heb 25% van de bezoekers tussen de 100 en 200 keer zijn komen kijken...
Wist u tevens dat morgen een fietstocht wordt gehouden van Mungindi naar Collarenebri vanwege een patiënt van Jolmer die vorige jaar longkanker had en nu iets terug wil doen voor de Flying Doctor sercive, de Cancer Council en de vrijwilligers die families van ver onderdak en vervoer geven in grote steden.
Ik vraag me af of ik het de vorige keer niet goed heb uitgelegd want na mijn vorige stukje hierover heeft alleen Jolmers moeder gereageerd. Is het soms dat wij als volwassenen de schattigheidsfase van de kinderpostzegels zijn ontgroeid dat wij niet warm lopen voor sponsordingen, of zijn wij te ver weg verhuisd, of is het dan iets anders, ben ik gewoon niet duidelijk genoeg geweest?
Ik krijg namelijk zelf tranen in mijn ogen als ik mij bedenk dat Kelly's (Jolmers patiënt) familie bijna hun vader/man/opa waren kwijt geweest. In plaats van in het crematorium zit deze familie nu op de fiets om hun vader te ondersteunen en te vieren dat hij weer fit is.
Ik begrijp wel dat het scheelt dat ik deze man ken (er zijn weinig mensen die hun hart op een betere plek hebben zitten dan hij) maar dat alleen Jolmers moeder een aanmoedigingsmailtje stuurt, dat begroot me.
Daarom zou ik u willen vragen om even door te klikken naar de site van de Charity Ride (onder links, rechts) en eventjes het verhaal van Bill Poulos te lezen, duurt maar 1 minuut en 1 seconde, want daar staat het allemaal veel beter in, en als we dan morgen de foto's en verslagen uploaden voor het 93ste bericht, dan heeft u tenminste wat beter beeld van wat er feitelijk door een enkeling in het verre down under werd opgebracht.

Eyes to the far end of the runway

Krijg ik het toch bijna in mijn vingers zeg, dat landen. Recht vooruit kijken, niet naar beneden, daar zit et em in. Ben net terug van vier dagen heerlijk vliegen en het aantal stuiterlandingen gaat drastisch naar beneden.

Vertel ik mijn instructeur het hele voorval van de muis, zoiets is altijd achteraf leuk voor een goed verhaal, zegt ie "ik had laatst een rat in mijn handschoenen vakje" pfff, typisch een piloot, altijd net een tikkeltje stoerder, maar vervolgens kon ik mooi zeggen dat er een kikker in de damestoiletpot van de vliegclub was gevallen met het doorspoelen. Zo'n grote groene kikker die mij bijna ging bespringen. Ik vind het nou wel weer genoeg geweest met onverwachte ontmoetingen met ongewenste dieren hoor.

Vandaag weer lekker thuis, de kids een beetje jengelig maar niets wat niet opgelost kan worden met een pizza, warm bad pyama aan en een boekje lezen.

Loopt het toch weer goed af

Heb gisteravond voor het slapen gaan helemaal zelf de auto verder opgeruimd en uitgezogen, want zo ben ik dan ook weer wel. Peptalk is altijd goed: kom Chris, je hebt wel eens voor hetere vuren gestaan. Herinner je Afrika waar de kakkerlakken aan de binnenkant van de klamboe liepen, klein muisje, niks aan, komt toch niet tevoorschijn als je aan het zuigen bent... Daarna ben ik heerlijk in slaap gevallen, uitgeput van alle consternatie uiteraard, en vanochtend een plan van aanpak gemaakt voor eventuele chemische oorlogsvoering (Jolmer zegt dat het niet bestaat, een gas voor/tegen muizen, maar ik denk dat het toch moet kunnen. Gaste de politie in Rusland niet een keer een bioscoop plat om een gijzeling te stoppen... dan moet zo'n muisje toch kinderspel zijn?)

Maar gelukkig bleken illegale maatregelen niet nodig, Muis was in de val gelopen. Wie het laatst lacht...

Klein fobietje

Ik houd niet zo van muizen, geen nieuws, maar vandaag kom ik er tot mijn schrik achter dat ik zelfs een klein fobietje heb. Niet voor muizen in absolute zin. Er wonen er een paar in onze garage, dat vind ik niet erg. Toegegeven, ik wacht eventjes in de deur of ik ze weg hoor rennen, en benader mijn fiets op mijn hoede. Vandaag echter merk ik dat ik een fobie heb voor muizen in een kleine afgesloten ruimte in engere zin. Nou ja, meervoud... ééntje is eigenlijk al genoeg. Er liep er een over de middenconsole van mijn auto richting mijn bovenbenen terwijl ik met 120km/hr over de weg reed. Levensgevaarlijk. Ik ben me rot geschrokken, maar wist ook meteen wat het was geweest dat ik al twee keer langs mijn broekspijp had voelen bewegen. Muis is van schrik weer terug gerend naar onder de bijrijderstoel en ik zet met hartkloppingen de auto langs de weg. Jolmer bellen. Schat van een man zegt tegen mij: even de deuren open laten staan en dan moet je toch verder, "mind over matter". Ook lullig, dat had ik een paar dagen geleden tegen hem gezegd over 's ochtends uit je bed komen, en krijg ik nu dus terug geslingerd. Mind over matter, jaja, goed, ik maak een plan: lege zakjes, colablikjes, kinderschoenen, sokken enzovoort moeten in de achterbak. Best heldhaftig van mij ruim ik de hele auto op en laat de bijrijder kant voor het laatst en daar komt Muis tevoorschijn uit een leeg chipszakje. Minder heldhaftig maar wel slim: ik houd een auto aan, man en zoon kijken mij aan alsof ik uit een ander werelddeel kom maar de vader wil wel het bewuste zakje voor mij uit de auto halen. ("Je moet je auto ook beter opruimen en schoonhouden." Soms vraag ik me af waarom mensen van die dingen kunnen zeggen waar je geen meter mee opschiet.) Maar Muis is uit bewuste zakje ontsnapt en onder het dashbord gekropen. Dus dat is allemaal wel mooi, maar mooi niet dat ik nog in de auto stap. Ik besluit dat ik te schrikkerig ben om door te rijden. Ik kan niet mijn oog op Muis houden en op de weg. Heb het diertje per slot van rekening zonder dat ik het door had al twee keer uit mijn broekspijp geschud, dat trek ik echt niet. Jolmer bellen. Die begrijpt gelukkig ook wel dat redeneren op dit moment weinig zin heeft en zegt Pete en Eithna te zullen bellen, ik ben zo'n 10km voorbij hun huis.
IJsberend loop ik langs de weg te bedenken hoe stom dit is, op deze manier kom ik nooit in Lightening Ridge waar ik supervisie/onderwijs zou hebben. Ik vraag Jolmer om mijn supervisor te bellen: ik heb een atypisch mankement niet nader omschreven en ben gestrand. Na een half uurtje wachten en verzinnen hoe ik dit verhaal op dit blog moet zetten krijg ik een beetje dorst van het wegwuiven van al die vliegen en loop naar de wagen om mijn laatste blikje colalight uit de auto te pakken. Eerst even van een afstandje bekijken, van een afstandje is het niet zo eng en ja hoor, waar gebeurd: het rotbeest zit mij van boven op het blikje uit te lachen. Dit zit niet tussen mijn oren, dat beest zit er echt. Cheeky little bugger.

Dan stopt er eindelijk een auto, we zijn inmiddels 90 minuten verder, het is vader en zoon weer, "sta je hier nou nog?" Jolmer belt: "waar ben je nou precies? Schoonmoeder van Eithna is alweer thuis, kon jou niet vinden". De vader zegt dat ik wel 20km voorbij hun huis was, hoe weet ik nou zoiets. Dan stopt nog een auto, of het goed gaat. Ik leg het voorval uit. Deze niet onaardig uitziende boom van een man moet naar de boerderij van Eithna, u kunt zich het neerbuigende lachje wel indenken, maar ik mag gelukkig in zijn auto verder rijden en hij in de mijne. Muis rent, zo vertelt hij, ook rustig over zijn benen maar hij vindt dat geen bezwaar. Het verhaal werkt kennelijk iedereen op zijn lachspieren en ik word vast gewaarschuwd dat ik er morgen op het feest (zoontje Oliver van Pete en Eithna wordt dan gedoopt) er nog wel eventjes aan herinnerd zal worden. Haha. Ik voel me niet zo heel lacherig want ik schaam me echt en voel bovendien de stresslevels nog in mijn lijf. Kan nu toch niet meer beweren dat het maar onschuldige afkeer is, ik ben namelijk niet aangekomen op plaats van bestemming en dan begint het toch echt te interfereren met je dagelijkse functioneren. Ik moet in therapie, ik moet mijzelf blootstellen aan meer muizen, zo werkt dat. Meer muizen in de auto dus, maar dat stuit dan toch meteen alweer op bezwaren, want ik houd niet van muizen in de auto. Zou een snuffelhond niet wat voor mij zijn?
Beste lezers, geen grapjes graag, maar begrip is al wat ik vraag en misschien kan iemand mij een tipje geven wat ik morgen moet doen als de muizenvalletjes nog steeds leeg zijn? Bedankt.

Nog meer zere billen

Wij zijn inmiddels een jaar rond. Ruim. Eén en ander komt nu opniew voorbij: de katoen is weer geplukt, de mandarijnen aan de boom zijn bijna rijp, wij zijn opniew in Sydney naar een huisartsen congres geweest en het koelt 's avonds weer af, wij halen binnenkort de kacheltjes uit de garage.
Jolmer is alweer een weekje terug van zijn vistrip in noord Queensland maar heeft geen foto's want het toestel van medereiziger bleef per ongeluk in het motel liggen... Hij zal er zelf binnenkort een update over schrijven op zijn kooksite, maar mooiste verhaal moet toch zijn dat er op de terugweg zoveel vis in het vliegtuig mee moest dat iedereen zijn kleren in een doos op de post gedaan heeft.
Waar ik het deze keer ook even over moet hebben is dat Jolmer en ik meedoen aan een liefdadigheids fietstocht (het klinkt beter in het engels charity ride). Een patient van Jolmer bleek vorig jaar namelijk longkanker te hebben en is nu zo gelukkig dat alles goed is afgelopen dat hij iets terug wil doen voor de Royal Flying Doctors Service, de kankerstichting en een soort van doe een wens stichting. Heel Collarenebri is in rep en roer en het hele evenement groeit uit de klauwen. Hoe dan ook, de beste man heeft bedacht van zijn geboorteplaats Mungindi naar Collarenebri te fietsen (100km over een gravelweg). Vragen om moeilijkheden, maar wij kunnen als echt Hollanders natuurlijk niet achter blijven, dus zijn wij aan het trainen 's ochtends voor ons werk, omstebeurt. Wie zich na het lezen van dit alles bereid vindt een kleine bijdrage te leveren aan deze inspanning mag graag een mailtje sturen: druk even op het envelopje hieronder met je reactie, dat komt bij ons als een emailtje binnen. Het gaat ons niet om eindeloos veel geld in de wacht te slepen, maar wij willen met het fietsen laten zien dat wij zijn intitiatief steunen, dus een klein bedragje zou meer dan leuk zijn. Alvast bedankt en binnenkort weer meer foto's.

Zere billen

Met mijn excuses voor het tijdsinterval tussen vorig en huidig verslag. Ik maak trouwens op uit het uitblijven van enig reactie op mijn vorige post dat niemand, maar dan ook werkelijk niemand het overheerlijke en oh zo makkelijk recept van de Anzac koekjes heeft uitgeprobeerd.

Hoe dan ook, we zijn terug van een weekje strandvakantie aan de Gold Coast in Queensland. Heerlijk onderdeel van ons contract.

Meest vernoemenswaardig vind ik zelf dat ik nou eens voor het eerst gefietst heb met zo'n trekschuit achter m'n fiets. Jut en Jul erin en ik maar trekken. De fiets heeft zo'n lullig smal zadel dat ik na het eerste tripje naar het strand op dag 1 zulke intense zadelpijn heb dat ik de rest van de week piepend opstap en de kids voortsleep. Met Laura steevast vanuit achterin: Heb je zere billen mamma?

Vlijtig Liesje op Anzac Day

Ik kruip gisteravond voldaan na mijn inspanning een leuk stukje te schrijven mijn bed in om aldaar aan te treffen in de serie "Zalf op het raam" No 2: vrije expressie in Zink. Laura moet gedacht hebben dat wie het laatst lacht het best lacht. Maar, zo stelt zij mij gerust, er zit nog een beetje zalf in het potje, dat weer netjes is terug gezet op het juiste plekje.

Vandaag is het vier en vijf mei in Australië. Ergens in Turkije in 1915 was er iets met Australiërs op 25 april wat nu nog altijd herdacht wordt. Colli heeft vier oorlogsveteranen van WOII dus Anzac Day leeft en van verschillende kanten is afgelopen week gehint dat wij namens de huisartsenpraktijk ook een krans kunnen leggen. Ik dus gisteravond voor het eerst in mijn leven bloemschikken met wilgentakken en bougainville zodat wij die vanochtend bij het monument bij de ingang van de Club kunnen leggen.
Wij baden ons in zeeën van tijd en komen om die reden heel gênant een beetje te laat aanlopen, de kransen worden al gelegd. De politie, ziekenhuis, ambulance, rode kruis, vrijwillige brandweer, vrouwen vereniging, school, peuterspeelzaal zijn allen vertegenwoordigd. Er is een herdenkingsdienst in de open lucht, gevolgd door een officiële lunch met speeches en toosts (nogal saai) waarna een oud oorlogs spelletje wordt gespeeld met twee muntjes. Het heet TwoUp en Jolmer beproeft zijn geluk aldaar. Dan bakken wij tot slot nog echte Anzac koekjes en zijn wij weer een tikkeltje meer ingeburgerd.

Nichtje van d'r tantes

Het hele hek is van de dam. Ergens deze week maak ik de vergissing om Laura in ons eigen bed te leggen, ik weet niet eens meer waarom, maar daar ligt madam prinsheerlijk te slapen met naast haar mijn open toilettas met allemaal losse dopjes die weer met bijbehorende tubes herenigd moeten worden. Gelukkig zitten de crèmes er nog in. Verder liggen allerlei vrolijk gekleurde plasticjes in het bed. Het duurt even maar dan vind ik alle uitgepakte tampons weer keurig terug gestopt in het doosje met de draadjes eruit. Wel grappig maar niet goed.

Maar nog zien wij de bui niet hangen, nee, tewijl Jolmer denkt dat mevrouw haar schoonheids slaapje slaapt doet Laura er in onze slaapkamer nog een schepje bovenop. Ik kom niets vermoedend thuis van mijn werk en ruik een heerlijk geurende dochter. "Heb jij aan mijn zalfje gezeten?" Overbodige vraag want het hele huis ruikt naar mijn exclusieve niet goedkope Spa Wisdom - Africa Spa honey butter rich moisturising zalf van de Body Shop die altijd op mijn nachtkastje staat. Haar wangetjes zijn oh zo zacht en haar haren lekker vet, en ik bekijk op Jolmers aanraden de kamer. Daar ga ik opvoedkundig een beetje de mist in door heel hard in de lach te schieten terwijl Laura met giga grijns en trots kuiltje in d'r ene wang naast mij staat te glunderen. Het hele raam zit onder de vochtinbrengende zalf, en het bed. Ik probeer mij hieruit te redden: "Wel leuk Laura, maar niet goed."

's Avonds sta ik te aaien en draaien met mijn HaRa spulletjes en terwijl ik bekijk met hoeveel zorg ook de gordijnen, nachtlampje, wekker en venterbank zijn ingezalfd doemen ineens heel rooskleurige toekomstbeelden voor mijn geest op. Volgende keer komt ze namelijk vrágen of ze even een lekker zalfje mag (ze heeft vast lopen oefenen) en dan zeg ik gewoon van harte ja! Op mamma's wang, en mamma's handen, en mamma's armen, ga zo maar door. Misschien niet goed, maar wel leuk.

In Colli gebeurt het

Amsterdam heeft het, Rotterdam bruist en in Colli gebeurt het.

Misschien moet ik bijgaande foto voor zich laten spreken maar misschien moet ik er even een paar woorden aan wagen.

Het is vrijdag avond, ik zit nog met allemaal patiënten in mijn hoofd, kinderen liggen net in bed, maar ik sta mij klaar te maken voor 'a night on the town; girlsnight'. De Strippers zijn in Colli en dat móet ik zien aldus practisch iedereen. De Club is niet ver weg maar ik ga met de auto (Jip en Janneke in de CDspeler is niet echt een opwarmer) en kom gepast twee minuten te laat binnen. De zaal is voor het eerst aangenaam verlicht -ik heb afkeer van TL- en ik schuif stilletjes aan maar zo stilletjes nou ook weer niet: jongen met microfoon -geheel niet onaardig aan te zien- roept 'ha daar is de dokter, die hijsen we straks wel op het podium'. OK, het begint lekker. De openingsact begint, drie jongens on stage, muziekje erbij (it's getting hot in here -hoe voorspelbaar) en dansen maar. Ik merk op dat een stripper in Colli daar helemaal niet perse goed in hoeft te zijn om toch op te treden, maar dat terzijde. De vrouwen van het dorp zijn vrijwel allemaal tussen 20-35 en gillen het uit van pret. Even word ik heen en weer geslingerd tussen plaatsvervangende schaamte over de platvloersheid van het geheel en de vermakelijkheid van de hele situatie waaronder de reacties van het publiek. Ik durf bij vlagen amper te kijken net als bij enge films en schuif aangeschaft Cowboy hoedje regelmatig over mijn ogen maar heb ook zere wangen van het lachen. Uiteindelijk besluit ik dat ik me in lange tijd niet zo smakelijk vermaakt heb -hoe simpel ook- en heus niet alleen maar omdat ik die ene jongen zijn buikspieren heb gevoeld, of dat één van onze verpleegkundigen na afloop met de ambulance naar huis gebracht kon worden omdat het haar op het podium in haar rug was geschoten (leedvermaak is niet goed, maar wel een tikkeltje grappig).

Ik vink 'Strippers' van mijn lijstje met 500 dingen die je eens gezien moet hebben.

Glazuureters

Stel je voor dat je een verjaardagstaart hebt gemaakt en je vindt het glazuur lekkerder dan de taart? Dan mag je volgens mijn zus het glazuur van de taart snoepen en de rest laten zitten.
Zou je eigenlijk de wereld op mogen delen in glazuureters en taarteters? In dat geval namelijk zijn wij het afgelopen paasweekend als glazuureters door het leven gegaan.
Goede vrijdag 's avonds heerlijk op de oever van de rivier staan BBQ-en, zoals eerder plechtig verklaard: er gaat niets boven een vuurtje van eucalyptushout onder de Australische heldere sterrenhemel, en zowaar voor het eerst de beroemde cod gezien (Collarenebri, home of the cod). Zaterdag een heerlijk dagje in Lightening Ridge door gebracht alwaar geitenraces gehouden werden. Wilde geiten werden voor een karretje gespannen met kinderen erop en hupsakee, rennen door de hoofdstraat. Uiteraard kwam hier de hele omgeving op af wat voor betreffende geiten een nogal stressvolle ervaring moet zijn. Geen wonder dat die bij de eerste de beste gelegenheid de stoep op rennen het publiek in, opzoek naar een ontsnappingsroute. Het klinkt zielig maar het ziet er echt heel erg grappig uit kan ik melden. De juf van de peuterspeelzaal van Colli woont daar en na een hapje lunch mochten we bij haar thuis hun opaalmijn bekijken en met een pik en houweel ons geluk beproeven.
Zondag een feestdag; één van Jolmers eerste patiënten werd 50 en had iedereen uitgenodig die hij kende en iedereen kwam ook, dus tenten op, springkussen, band erbij. Leuk.
Vandaag vooral lekker rustig aan gedaan, genoten van het door mijzelf gebakken paasbrood met spijs en verjaardagstaart. Lekker met glazuur.

Natuurlijk zou ik nog kunnen vertellen over de kinderkermis in Lightening Ridge, het vuur achter ons huis (mooi trouwens, de vrijwillige brandweer kwam met een enorme bulldozer een eeuwenoude vlammende boom de rivier in duwen), Jaap zijn kiezen (raar gezicht als de tanden nog niet compleet zijn, ik vraag me af waar die blijven), de yabbies die we vandaag gevangen hebben en nog meer, maar het is teveel en het moet een leesbaar verhaal blijven. Vervelend als je een paar dagen achter loopt. Ik voel me ook half verplicht om alle leuke foto's te uploaden, maar omdat ik vandaag een glazuureter ben laat ik het bij deze.Morgen maar weer eens kijken of de taart ook wil smaken, dan ben ik weer een alleseter.