Officiele zaken

Allereerst: ik kan op mijn Mac de trema niet vinden en aangezien wij ook (nog) geen nederlandse spellingscorrectie hebben kan ik titel helaas niet beter schrijven dan zo. Officiele zaken in de laatste maand betreft vooral het aanvragen van nieuwe paspoorten op het consulaat in Melbourne. Dat was vooral een heel gezellig dagje en gelukkig dat de aardige mevrouw van het loketje er niet over struikelde dat wij nog  geen geboorte bewijs van Hugo konden laten zien, wij nog geen enkel formulier hadden ingevuld en een kwartiertje te laat aankwamen.

De foto's waren in no time genomen en na een uurtje waren onze vingerafdrukken genomen, ons papier werk compleet, op die van Hugo na dus en konden we weer naar huis. Eerst nog wat drinken in een Melbournes restaurantje.

Daarna moest Hugo nog voor een gehoorstest terug naar Cohuna. Ook vrij officieel. Het duurde eeuwen voor hij alle piepjes had gescoord.

En toen was het tijd voor de eerste schooldag van Jaap, die er helemaal klaar voor was. Geen centje pijn, geen tranen deze keer, 'doei mamma' en spelen maar.

Waar zit ze?

Je kunt over de post nieuwe koninginnen bestellen. Bijenkoninginnen gaan in principe wel een jaar of 3 mee, maar als je echt goede wilt hebben dan moet je haar elke 1-2 jaar vervangen. Dat betekent opzoek naar de oude koningin, haar doden en dan een nieuwe erin stoppen. Dat vinden de bijen uit de kolonie dan niet zo'n goed idee, vandaar dat de nieuwe konining in een klein hokje zit waar ze een paar dagen voor nodig heeft om eruit te kruipen, in die tijd is het volk gewend aan de nieuwe 'nestgeur' en zal het haar accepteren. De over het internet bestelde koningin heeft de paringsvlucht al achter de rug en kan dan meteen beginnen met het leggen van eitjes. Zij kan dit goed en perst er dagelijks zo'n 2500 eitjes uit (dat kan ik zelf ook maar moeilijk bevatten, maar het is echt zo). Zij heeft daarbij de keuze een bevrucht dan wel onbevrucht eitje te leggen. De eerste worden vrouwelijke werkbijen, die tweede worden min of meer nutteloze darren (niet echt nutteloos natuurlijk, maar ze fourageren niet en dragen niet bij tot de honingproductie).
Het vinden van de koningin is typisch een klusje uit de categorie Oefening Baart Kunst. Jolmer is hier dan ook veel beter in dan ik, is immers zijn hele leven al opzoek naar stenen, fossielen en al wat dies meer zij.
De koningin heeft een aantal middelen om het indentificeren te bemoeilijken. Zij huppelt van frame naar frame, zit op de bodem van de kast of vliegt weg, kan ook nog.
Het bijenboek stelt voor de Queen-excluder, een rooster, bovenop de kast te leggen, de frames met bijen een voor een boven het rooster leegschudden, beetje rook erbij en dan kijken welke bij bovenop het rooster blijft zitten. Bij de kasten een veldje verder op, onze gevangen zwermen, passen we dit trucje toe maar we vinden haar niet.
De docenten van mijn cursus hadden nog een truc: alle frames, alle bijen voor de ingang van de kast leegschudden, de bijen naar binnen laten kruipen met de Queen-excluder op de bodem van de kast, de koningin moet dan wel onderin zijn blijven steken. De volgende dag schud je dan alle bijen die nog onderin zitten inclusief koningin zo'n pak 'em beet 100m van de kast leeg: de werkbijen weten de weg naar de kast terug te vinden, maar de konining niet. Ook een manier om iemand aan de kant te zetten na een jaar lang trouwe dienst.
Deze methode blijkt gelukkig in de praktijk net zo goed te werken als in theorie.
Gisteravond hebben we onze kasten die bij het huis stonden 20km buiten het dorp bij vrienden op de boerderij gezet want de Black Box (type eucalytus) staat op dit moment bij hun in bloei.
Eens kijken of wij over een paar weken als mijn ouders er zijn wat eucalyptus honing kunnen oogsten.

En verder nog...

Hebben wij een tijd geleden een advertentie geplaatst in een Nederlands tijdschrift om Nederlande Au Pairs te vinden, allerlei leuke reacties op ontvangen. Nu hebben wij Thisja en Maud over de vloer en dat is geweldig. De kinderen zijn gelukkig, leren echt goed Nederlands praten, met moderne woorden als 'toppertje', en worden meer dan ooit bezig gehouden met knutselen, buiten spelen, naar de speeltuin gaan, en nu het vakantie is komt daar nog bij: mee naar de film, naar zwemles, excursies etc.
Wij zijn heel erg gelukkig met de hollandse gezelligheid in huis.
Nog meer nieuws: nadat wij een eerste zwerm bijen hadden in Colli, die het steeds slechter en slechter ging doen, en toen de winter en de verhuizing niet overleefde hebben we nu 6 goed lopende bijen kasten en nog twee zwermen kunnen vangen. Om wat beter beslagen ten ijs te komen heb ik een avond opleiding bijen-houden gedaan, en nu zijn wij gecertificeerde geregistreerde bijenhouders en hebben bij elkaar zo'n ruim 50kg honing kunnen slingeren. Wat een mooie hobby. Bijen zijn ge-wel-dig fascinerend, hoe meer ik erover leer, hoe meer het mij verwondert dat het allemaal kan, zo'n bijenkolonie.

Verder nog zijn we aan het begin van dit jaar toegelaten tot een Australische huisarts-opleiding voor plattelands artsen. Dat betekent lange afstands begeleiding, wekelijkse telefoon-vergaderingen, bezoeken van huisartsen die wij niet kennen, en dan een dagje over onze schouder meekijken en feedback geven op onze consult technieken enzo, spannend en leerzaam, en dan dus nog twee keer per jaar een weekje workshoppen in een willekeurige stad in Australie, zodoende dat wij dus in Bondi-Sydney en Cairns terecht kwamen, op kosten van de opleiding.
En dan als afsluiter van het jaar is ons gezin ook nog eens verrijkt met een vierde zoon Hugo Tjimme, geboren op 24 december. Een uitmuntende bevalling, een wolk van een zoon en een kraamtijd in het teken van kerstdagen, oud en nieuw, schoolvakantie en weer een prachtige kraammand uit Nederland.

Verhuisd

Bovendien zijn we halverwege het jaar van Collarenebri naar Barham verhuisd. Van het noorden van NSW kats naar het diepe zuiden van de staat, een dorpje aan de Murray rivier, die meteen de grens vormt met Victoria, ongeveer drie uur rijden ten noorden van Melbourne.
Grote aanleiding voor deze verhuizing was met name de grote moeite die het kostte om goede kinderopvang te vinden in Collie, het kinderdagverblijf in Walgett zat vol, Duitse Au Pair en Australische nanny niet echt om over naar huis te schrijven -wel om een boek over te schrijven trouwens maar ik laat gemakshalve de details maar even achterwege- en uiteindelijk een knoop doorgehakt om eens wat verder te kijken dan alleen Colli. Mogelijkheden te over, maar dit aanbod in Barham was vrij ideaal, onder de vlag van Ochre Health, dus bij dezelfde werkgever; dat scheelt een hoop met visum papieren, opleiding en registratie vereisten, en toen de kogel door de kerk was en alle papieren rond waren konden we mooi in juli afscheid nemen van ons werk in Walgett, Colli, Laura weg van haar school aan het eind van term 2, op een nieuwe school beginnen aan term 3. Dat was natuurlijk spannend voor haar. Ze heeft nu vooral veel grote en veel oudere klasgenootjes en heeft er hard aan moeten trekken een beetje op peil te komen met de rest.
Jaap naar een nieuwe preschool, veel prettiger dan zijn vorige school in Walgett. Hij heeft met kerst tijdens het toneelstuk een ster gespeeld, die de weg wees aan de koningen, erg overtuigend.

Verder hadden we de enorme mazzel dat er hier in Barham een huis beschikbaar kwam om in te wonen, helemaal precies goed, met een pracht van een tuin met de nodige fruitbomen, bloemen, gras, veranda rondom, en zo gaat zelfs Flickie erop vooruit.

Vakanties

Verder hadden wij in 2010 het voorrecht om erg mooie vakanties te hebben.
Allereerst waren daar in April Pieter en Els op bezoek. Die deze keer op Brisbane kwamen aanvliegen zodat ze twee weken naar South Stradbrook Island konden, voor de kust bij Gold Coast. Maar wat Pieter niet wist en wij allemaal wel, is dat we op uitnodiging van Els een paar dagen via Gladstone naar Heron island zouden gaan, piep klein eilandje in het zuidelijkste gedeelte van het Great Barrier Reef, dat was toen vlak bij waar die Chinese tanker op het rif gelopen was.
Ongelooflijk wat een mooie omgeving. Prachtig snorkelen, duiken, vissen, zwemmen. Een heerlijke vakantie was het, en als je dan toch 70 wordt (Pieter) dan kan je dat maar beter een keer proberen, zo'n proefduik. Petje af voor mijn schoonvader!

Dan hadden we nog een weekje cursus in Bondi, dat was officieel geen vakantie maar wel een erg leuk uitje. En zo hadden we nog een onderwijs week later in het jaar, zo eind september, dat gepland was in Cairns, ook helemaal niet vervelend. Eerst een week met de kinderen in Port Douglas vertoefd in een vakantiehuis met eigen zwembad, doe maar lekker, en daarna in een poepchique hotel in Cairns gezeten.
Wat is er veel moois te zien en beleven.
Jolmer was in juli onaangekondigd naar Den Helder afgereisd om zijn vader te verrassen op zijn 70ste verjaardag, missie geslaagd. Toen kon ik niet achter blijven en toog in mijn eentje in augustus naar Nederland om met mijn ouders te varen door het mooie Friesland, met Ruth en haar gezin in Hengelo te hangen en te knutselen, en met Anke en Ayso een hapje te eten in Utrecht.
Daarna waren opnieuw Pieter en Els op bezoek, hebben deze keer de Great Ocean Road bekeken, maar hun trof helaas het lot midden in de regen periode hier te zijn, dezelfde regen die onze graan oogst zo vertraagde, en hadden daardoor hun ritje langs de oceaan een beetje ingekort.
De geplande reis van ons gezin om in NL Sinterklaas te vieren ging dit jaar niet door vanwege alweer de vijfde zwangerschap en een uitgerekende datum rond 21 december, en dan vinden de luchtvaartmaatschappijen het niet zo'n goed idee om nog te vliegen.

Zo dan

Zie ik tot mijn schrik dat ik in heel 2010 maarliesft 1 blog heb geschreven... zelfs mijn Au Pairs zijn betere schrijvers dan ik.
En dus is het zaak om 2010 in een notendop samen te vatten en de draad weer op te pakken.
Januari: een blok grond gekocht, piece of dirt, zoals dat heet, met een quad bike. Dat vond met name de lokale boeren gemeenschap geweldig, en de dorpelingen vonden het met name raar, geloof ik.
Wij aan de slag ermee met sprayen, sprayen en nog meer sprayen.
Daarna was het wachten op de juiste hoeveelheid regen op het juiste moment, en dat was nog geen sinecure. Uiteindelijk duurde het nog even voor de grond nat genoeg was, zodat er zowel een diepe laag vocht was als genoeg vocht aan de oppervlakte. Ons graan ging daardoor in plaats van mei pas begin juli de grond in, met wat extra urea voor de bemesting, en brulde daarna veelbelovend de grond uit. Wat een mooi gezicht om het graan eerst te zien opkomen, groen worden, daarna goud, en toen werd het tijd om te oogsten en ging het weer regenen. Weken achtereen. En zo stonden alle headers -combines- uit de omgeving stil, en besloten de meeste contract werknemers om door te rijden naar het zuiden waar het droger was.
Ons graan en dat van vele boeren in de omgeving ging daardoor over de topkwaliteit heen dat het had en ging langzaamaan weer achteruit. Maar uiteindelijk kwam dan toch een droge periode van 4-5 dagen eind december en kon men met ons landje aan de slag om er toch nog 205 ton graan vanaf te halen, geen ultieme kwaliteit, wel nog net geschikt voor menselijk gebruik, anders had het naar de koeien en varkens gekund, maar goed. Nu komt het echte werk: wij houden de graanprijzen dagelijks in de gaten en verkopen het zaakje binnenkort op het juiste moment voor de juiste prijs en maken ons dan klaar voor het nieuwe jaar.

Nat gat

Sinds het vorige artikel is zo het nodige gebeurd hier Down Under en het is misschien gek, maar er was wat weinig tijd om steeds een stukje te schrijven, en dus ontbreekt het verhaal over Laura's jaarafsluiting (Zij won een 'library Award' maar niemand kan mij uitleggen wat dat schijnt in te houden en gaf bovendien een hele overtuigende voorstelling weg van een lekker kippenpootje), Pakjes avond op 5 December (Met zelf gemaakte Pietenmutsen, genoeg te snoepen en erg veel mooie pakjes -top!), Kerstmis (nog steeds niet aan gewend hartje zomer) en Oud en Nieuw (Jaap heeft het volgehouden tot middernacht en het was een rustige ietwat saaie maar wel goedbedoelde spelletjes avond met de kids inclusief oliebollen).

Ik moet het even hebben over de regen die vanaf eerste kerstdag tot in het nieuwe jaar dagelijks uit de lucht is komen vallen. Wij hebben namelijk sinds een tijdje 'invested interest' zoals dat hier heet in genoemde regen omdat wij een stukje landbouwgrond hebben kunnen kopen aan de rand van het dorp. Dat was nog een heel spannende aangelegenheid want het land en ander werktuig werd geveild. En aangezien het een warme dag was op het land en de vliegen weer allervriendelijkst om mijn hoofd zoemden was ik nogal benauwd dat ik met het weg wuiven van een vlieg het idee zou wekken dat ik aan het mee bieden was. Voor je het weet ben je onbedoeld in het bezit van een tractor, watertank of een hoop schroot. Zo liep ik dus blazend de vliegen op afstand te houden en voor de informatie: dat werkt toch een stuk minder.

Jolmer was op het moment supreme erg koelbloedig en het land is nu van ons. De kikkererwten die erop stonden zijn reeds geoogst en het graan gaat in mei-juni gezaaid worden en dus is de gevallen regen het beste wat er had kunnen gebeuren.

Nu hebben we naast een oude varkensstal, een joekel van een schuur, een vervallen vleeshuisje en wat graan siloos niet alleen een droog gevallen dor watergat maar een prachtig volgestroomd groen en sappig gat. Geweldig. Zodra het erop leek dat het was gestopt met regenen moest er natuurlijk een expeditie komen, maar de grond was zo blubberig dat we er niet konden komen. Pas na een dag of vier droog weer heeft Jolmer wat mooie plaatjes kunnen schieten.

Overbodig om te zeggen dat hij alvast wat kweekplannen in de stijgers heeft gezet voor yabbies en yellowbellies.

Gisteravond aan de keukentafel ontvingen wij een tutorial van een aardige geslaagde boer -onze nieuwe mentor. En de weg naar een goede oogst lijkt te leiden langs: spuiten (het onkruid brult de grond uit op dit moment), nog eens spuiten, een 'Kelly-ketting' over het land slepen, nog eens spuiten, zaaien, misschien nog eens wat spuiten en dan oogsten. Mocht het allemaal lukken houden we mooi wat Baxtergraan voor onszelf, kunnen we brood bakken van ons eigen bloem.

Nou ja, wij hebben dus een nat gat, en wie er maar zin in heeft kan lekker bij ons op de quadbike over het land crossen en een kreeftje vangen.

Je kunt de foto's vergroten door erop te dubbel-klikken

Het meest veelzijdige stukje vlees

Het schooljaar zit er bijna op. Aankomende dinsdagavond is er in Walgett de einde-jaarsafsluiting. Alle klassen doen een stukje. Laura weet mij weken geleden te vertellen dat zij een kip is. Aan de ouders de schone taak om een kostuum te verzorgen. Ik denk snaveltje, ik denk malliootje, ik denk vleugeltjes met veren, check, check, check. Per slot van rekening heb ik wat naailessen achter de rug, mooie naaimachines staan klaar in de kast, deze moeder gaat voor haar dochter een kippenkostuumpje maken, checkerdiecheck.

Laura is helemaal goed voorbereid en loopt al weken door huis te zingen 'be our guest, be our guest, put our service to the test'. Het is het cabaret achtige nummer uit de Disney klassieker Beauty and the Beast met dansende borden, kaarsjes, theepotten en kip... gevulde kip, braadkip, kippenpootje, kippenvleugeltje ehmmm geen snaveltjes dus, geen veren, geen malliootje.

Maar hoe maak ik nou van Laura een kippenpootje?

Jolmer komt met de verlossende opmerking dat gegrilde kip -in elk geval onze eigen haantjes uit de BBQ er mooi goud-bruin uitzien.

En zo tuft de moeder op vrijdag naar Moree om een gouden stofje te kopen zodat haar dochter een kipkluifje kan spelen op haar eerste jaarafsluiting.

Kaputar

Eventjes een weekendje ertussen uit. Bij Narrabri ligt een natuur park van oude vulkanen Mt. Kaputar NP. In de bergen is het minder heet... Alleen een beetje pech dat alle (drie) cabins zijn volgeboekt. Er zit niets anders op: er moet een tent komen.

Aan de kinderen beloofd dat we deze keer gezellig weg zouden gaan, en zo geschiedt: vrijdag rijden wij strak volgens planning met goede zin naar Moree om tent en dergelijke te scoren (slaapmatjes voor de kinderen met dito slaapzak) en door naar de berg. Wij waren hier al eerder geweest en opnieuw genieten wij van de geur van eucalyptus, het gehop van de kangaroes en mooie rode parkiet-achtigen.

Sinterklaas stuurt ook nog eens een zwarte piet om iets in de schoen te doen, maar heb Laura wel moeten gerust stellen dat ik de kadootjes inmiddels al bij me heb en zelf in hun schoen zal stoppen, want ze vindt het niet zo'n tof idee dat er 's nachts in het donker een zwarte piet om de tent loopt en misschien wel de rits open moet doen om de pakjes erin te stoppen. Dat lost dat probleem ook weer op.

Terwijl de jongsten op zaterdag een middagslaapje doen kunnen wij met de oudsten een mooi potje knikkeren.

Tim ontwikkelt bovendien een goed gevoel voor humor en vindt niets mooier dan vanuit zijn wipstoeltje naar de wuivende eucalyptusblaadjes te lachen, die heeft dus ook een top weekend achter de rug.

Bij terugkomst in de hitte van het vlakke land (het is tijdens onze afwezigheid zo'n 47 graden geweest) nog net op tijd om een klein stukje te waterskien op de rivier en dan weer over tot de orde van de dag. Voor herhaling vatbaar.

Nog meer vakantie foto's

Het lijkt wel of we nog maar net terug zijn van vakantie of we zijn er alweer vandoor. Omdat we dit jaar voor het eerst vast zitten aan de schoolvakanties hebben we ook met regelmaat vrij en zo zijn we na een weekje Tamworth bij Lake Keepit doorgereisd naar South Stradbrook Island -door de Aussies kortweg South Straddie genoemd- in het ons bekende vakantie huisje van Ochre. Heerlijk strandweer, heerlijk zwembadweer en een boel top-gezelligheid met de kids. Natuurlijk heeft Jolmer erg zijn best gedaan om veel vissen te vangen maar werd op onze excursie strandvissen door Jaap gepasseerd in de wedstrijd wie het eerste visje zou vangen. Ik sloeg weliswaar de eerste aan de haak maar won de hoofdprijs in grootste Vis-Die-Ontsnapte.

Deze keer zijn we bovendien met de hele familie op een vrij grote boot gestapt om de weer terug naar het zuiden trekkende walvissen in alle glorie te bekijken. Ik wilde de hele dag wel voor de kust dobberen, wat een pracht.

Meer verhalen en foto's zijn tevens terug te vinden op de site van Swantje.

Even weer wennen

 

Ben net terug van een weekje vliegles in Tamworth deze keer. Nieuwe vliegschool, nieuwe instructeurs, 'nieuw' vliegtuig. Geen Cesna meer voor deze dame maar een Warrior van nu af aan, ik geloof dat ik liever in een Cesna zit, maar dat mag de pret geenszins drukken.

Volgende week is het schoolvakantie en zodoende gaan we met de hele familie inclusief Swantje nog een weekje naar Tamworth zodat ik nog meer vliegles kan hebben, hopelijk mijn solo uren halen, mijn navigatie vluchten doen en dan eerdaags het brevet een keer opzak krijgen. Maar zover is het nu nog niet, dus wordt vervolgd.

Zandstormen

Een beetje stoffig was het van de week toen ik wat aan de late kant uit bed kwam. Swantje was al in de weer met de kids en Jolmer was naar zijn werk. Ik vond het intrigerend, dat laagje rode zand overal en nam mij voor wat plaatjes te schieten voor dit blog, maar kwam er toen al gauw achter dat duizend keer spectaculairder foto's van Sydney in rode waas over de hele wereld al bekend waren. Oud nieuws dus, maar apart was het wel.

 

U bent best aardig gekleed...

Afgelopen zaterdag was het in Colly niet bepaald een drukte van belang, dat wil zeggen, de jaarlijks paarden races waren niet zo heel erg druk bezocht, maar gezellig was het wel.

Een ons onbekende vrouw kwam op Jolmer afstappen om te vragen of hij mee wilde doen in de competitie van 'best dressed' aangezien hij best aardig gekleed was... voor een man.

Verder waren er natuurlijk racende paarden, vrouwen met hoedjes, drankjes bij de bar en een schminkende Swantje om wat geld voor de Pre-School van Colly in te zamelen (aanvankelijk was ik hiervoor gestrikt, maar ik heb daar nog nooit op gezeten zoals mijn zus, dus was Swantje een goede uitkomst). 

En voor wie het weten wil, de winnaar van 'best dressed' was de man links van Jolmer. En bij de vrouwen won de dame rechts.

Vriendschap

Soms -met enige, nou ja grote, regelmaat trouwens- heb je van die momenten dat je denkt 'wat zijn mijn kinderen lekker rustig aan het spelen'. Dan dringt het vertraagd tot je door... te rustig.

Vandaag betrof die gedachte Peter, en bij nader onderzoek ontdekte ik hoe het toch komt dat Flickie en Peter zulke dikke maatjes zijn.

 

Over Swantje spoedig meer. Volgens mij is zij kampioen verre reizen maken. Eerst naar Hamburg, via Londen naar Bankok, door naar Sydney, eerst naar het verkeerde station gestuurd, toen vanaf Central Station naar Moree, en dan door naar wereldstad Colly. Helaas was de eerste kangaroe die we zagen een dode op de weg, dat kwam niet zo heel goed over, haha.

Ken je die van die Au Pair...

... Die kwam niet. Dat wil zeggen: Cody uit Engeland heeft afgezegd, maar in plaats daarvan gaan we woensdag Swantje uit Duitsland in Moree van de trein halen. We zijn erg benieuwd hoe het zal bevallen een heuse Au Pair te hebben voor 6 maanden, dus wordt vervolgd.
Inmiddels zijn mijn ouders een week geweest, die in en om het huis werd doorgebracht. Erg gezellig.

De mandarijnen zijn geoogst en omgezet in limonade siroop. Erg lekker, kom gerust een keer proeven!

 

Tim op de door mijzelf gemaakte aankleedkussenhoes.

Ogen open

Tim is vandaag alweer twee weken oud. Afscheid genomen van opa Pieter en oma Els, die weer richting NL gaan. De tijd vliegt voorbij als nooit tevoren, voor het huis een beetje toonbaar is, de keuken aan kant en de was opgevouwen in de kast, het eten 's avonds op tafel en wat gezellige activiteiten met de kids is het alweer donker en heb ik geen idee waar nou precies de tijd is gebleven. Voor extra knutsel en frutsel activiteiten is bar weinig over, maar wat geeft het. Ik prijs me buitengewoon gelukkig met al deze hectiek en had eerlijk gezegd nooit gedacht dat ik op een mooie dag moeder zou zijn van maar liefst drie zonen en een dochter. Wat een lekker stel.

 

Tim

Tim, 3700 gram, 51.5 cm en blakend gezond.

Geslaagde vakantie

Bovendien zijn wij net een weekje terug van een lekker geslaagde vakantie aan de kust.

Wij kijken intussen vooruit naar de komst van Pieter en Els, de baby, mijn ouders uit Spanje en alle overige bezoek, evenals de komst van Cody, onze eerste echte Au Pair uit Engeland, dus wordt vervolgd.

Alweer een verjaardag achter de rug

Laura is ontzettend vijf en had zelfs voor het eerst een feestje, met oud-Nederlandsche invloeden.

Schuldig

Ontzettend schuldig ben ik aan het verwaarlozen van dit blog. Ondanks verzoeken vanuit Nl en lichte aanmoedigingen had ik na drie mislukte pogingen om een filmpje op te laden van Peter met zijn taart de handoek in de ring geworpen. Toen verscheen gisteren de boodschap van mijn mislukte update op Ruth haar weblog dat dat alweer twee maanden geleden was.
Inmiddels is Peter dus 1 en hij is zo'n heerlijk gezellig ontspannen en zonnig kind -we genieten er elke dag van.
Lopen is inmiddels geen kunst meer dus legt hij zich toe op rennen. Met praten heeft hij weinig haast maar communiceren is geen probleem, hij kraait wat als een zeemeeuw -voor onze oren minder prettig- en maakt zich prima verstaanbaar.