Mother's Day Classic

Afgezien van de meest prachtige zelf gemaakte kunstwerken -daar kan geen gekocht kado tegen op- en ontbijt op bed met de hele familie had ik gisteren op moederdag ook nog eens een geweldig moeder-dochter moment met Laura. We besloten namelijk mee te rennen in de Mother's Day Classic fun run. Een nationale benefiet loop voor de borstkanker stichting. De keuze tussen 3km en 5km was gauw gemaakt. De laatste keer dat ik 3km heb gerend was in New York 2007, toen Anke een marathon ging rennen en wij uit solidariteit een Friendship run gingen doen. Daar heb ik, behalve een zere knie niet zoveel aan overgehouden, maar veel verder dan 3 gaan we niet proberen dacht ik. Nou was ik wel 6maanden in verwachting van Peter op dat moment, en dus zwaarder, maar toch. Laura vond het ook prima; die kwam een week ervoor met de veldloop op school derde, en dat was 2km. Wat wij niet wisten was dat alle hardlopers van Barham in strakke glimmende hardloop broeken aan de start verschenen. Het leek ineens wel erg alsof ik in mijn pyama liep. Maar dat mocht alle pret niet drukken. Al rennend hadden we het erover dat we alletwee een oma hebben die borstkanker heeft gehad, en dat het wel fijn zou zijn als daar nog betere medicijnen voor uitgevonden zouden worden, waarop Laura zei: "Ik ren voor allebei". Natuurlijk liep ik op het eind behoorlijk te hijgen en had Laura nergens last van, maar al met al hadden we een erg tevreden gevoel dat we ons moederdag steentje hadden bijgedragen.

Australia Day op z'n Barham's

De dag na het incident met het gevalletje in Tims neus was het Australia Day, altijd fijn om een dag niet te hoeven werken. In Barham wordt 's ochtends een Lilo race gehouden. Dit heeft niets met de actrice Lindsy Lohan te maken overigens, het is een race op de rivier. De Lilo is in dit geval iets opblaasbaars, maakt niet uit eigenlijk wat, als het maar blijft drijven. Stroom opwaarts aan de Victoriaanse kant erin, en dan een kilometertje verder stroomafwaarts in New South Wales er weer uit.
Laura en Jolmer zijn een team, spot de roze slipper. Suzette op het oranje luchtbed en Marike in de blauwe band en de rest schouwt toe. En terwijl dus in Nederland het ijs in aanwas is en het bijna tot een Elfsteden tocht kwam, wordt hier Down Under op zijn Australisch -dus niet al te serieus- geraced, met iets opblaasbaars.

Ja eigenlijk niet

Tim begint echt al heel goed te praten. Hij kan ook goed papegaaien. Dat gaat ongeveer zo: 'Tim, heb je het een beetje koud?' 'Ja, beetje koud'. 'Is het lekker?' 'Ja, lekker.' 'Kom je mee tanden poetsen?' 'Ja tanden poetsen.' Hij breidt het ook weleens uit: 'Kom je mee naar bed?' 'Nee, ik ga niet naar bed'. Voor een jongen van twee een mooie zin.
Hij wil ook best goed luisteren en meewerken, wat dat betreft een goede twee-jarige, het is heus niet altijd 'nee'.
Laatst kwam ik thuis uit mijn werk en kreeg de mededeling dat Tim een hard plastic stickertje in zijn rechter neusgat geduwd had. Ze had nog gezegd 'doe dat nou maar eventjes niet,' maar helaas was het al te laat.
Ik deed wat neus spray in zijn neus en ben met hem naar de dokter gegaan, dat wil zeggen, dat was ik zelf in dit geval, maar ik gaf mezelf een betere kans in mijn praktijk. Tim vond het wel gezellig geloof ik. Helaas kreeg ik het fel roze stickertje niet goed in de greep en moesten we even wachten op Jolmer. Ik gebruikte de tijd om Tims neus een beetje te verdoven, waarom ook niet.
Met een paar extra handen, een loupe bril met lamp, en op mamma's schoot was het prachtig hartvormige hard-plastic stickertje zo verwijderd. Kleinigheidje. Met Tim op de arm weer buiten probeer ik er nog een opvoedkundige draai aan te geven. 'Dat hoort toch eigenlijk niet in je neus, zo'n stickertje?'
'Ja, eigenlijk niet.'

Mag ik van jou...

...van 'de beste wensen', de beste wensen voor het nieuwe jaar! 
Wij zijn het nieuwe jaar goed van start gegaan met een heer-lij-ke week in Port Douglas ten noorden van Cairns. Het Great Barrier Reef heeft zijn naam weer eer aan gedaan, het vakantie huis had een eigen zwembad en het weer was voortreffelijk. Bovendien nog supergezelschap in de vorm van Gertjan en Noortje, blijft er verder niets te wensen over.

Terugkijkend op het afgelopen jaar zijn er nogal wat verslagen bij ingeschoten. Ik heb vaak aan het eind van de dag meer klusjes dan tijd over. Samengevat:

Mag ik van jou, uit de catergorie 'daar word je niet echt rijk van' Poffertjes verkopen op de lokale markt?

En mag ik dan ook, uit de catergorie 'kan je doen, kan je ook laten' Fruit inmaken?

Heb jij toevallig, van 'conserveren kan je leren' Kersen drogen?

Heb ik niet, mag ik dan van jou, van 'Eerste prijs bij fotowedstrijd' Bij op bloem?

Heb je dan van 'ook best aardig geschoten' Laura in het korenveld?

Mag ik dan van jou, van 'projecten die (bijna) af zijn' De zandbak, en de pizza oven?

'Wat is Australië (kijk, ik heb de trema gevonden) een heerlijk land' Laten we nog eens van de glijbaan glijden?

                           

'Het zachtste op de hele wereld' Hugo's babyhaar?

Met pijn in mijn hart zijn lokken eraf geknipt

Uit de serie 'dat moeten we vieren' We kennen elkaar 10 jaar?

Jaap en Laura zitten in het complot om Jolmer te verrassen met deze geheel in thema gemaakte taart

In dezelfde serie, met mooie taarten, De verjaardag van Tim?

Bijna was Tim ook niet veel ouder geworden dan precies 2, want hij werd op zijn verjaardag in augustus steeds zieker, zodat we besloten om elf uur 's avonds het niet langer aan te kijken en met hem naar het ziekenhuis van Cohuna te gaan. Dankbaarheid voor degene die de antibiotica heeft ontdekt voert de boventoon. Het was door het oog van de naald, met zijn longontsteking. Een heel speciale verjaardag dus, twee dagen later gevierd, met een nog wat uitgetelde Tim.

Tot slot, om het kwartet af te maken, uit de categorie 'trotse momenten voor ouders' Laura danst een solo op de kerstuitvoering van de dansschool?

En zo kunnen we natuurlijk nog wel even doorgaan, want dan hebben we het nog niet eens gehad over de vakantie op Kangaroo Island met mijn ouders, onze reis naar NL in juli, alle gezonde babies die geboren zijn, de geweldige ondersteuning van onze Au Pairs in het afgelopen jaar en alle kleine dingen die het leven zo de moeite waard maken. 

Wat het komende jaar in petto heeft zullen we maar weer afwachten. Wat ons betreft: consolideren en 'iets minder mag ook wel', maar we onthouden het motto van mijn lieve tante Frieda: 'Gij zult genieten'.

Allemaal even recht

Sinterklaas zit natuurlijk allang weer in Madrid met zijn voeten omhoog, en dus alweer een beetje mosterd na de maaltijd, maar toch, voor de geschiedschrijving zullen we maar zeggen, even een foto overzicht van ons heerlijk avondje, nou ja, middagje bij ons thuis Down Under.
Blijft het meest geweldige feest ooit.
Laura en Jaap hebben inmiddels in de gaten hoe het zit, maar genieten er niet minder van.
Dozen met Europese kado's samen met wat Australische aanvullingen zorgen voor een Mount Everest aan pakjes.
Zelf gemaakte gevulde speculaas mag niet ontbreken met zelf gemixte speculaaskruiden, bloem van eigen graan, eitjes van eigen kippen en zelf gemaakt spijs -dat moet je volgens mijn oma van te voren maken want 'hoe langer het in de koelkast ligt, hoe lekkerder het smaakt'. Ik hoor het haar nog zeggen 4-hoog op de flat in Duivendrecht, da's lang geleden!
Ben ook helemaal op de hoogte van de laatste ontwikkelingen in NL want ik heb van onze meest recente Au Pair een glossy tijdschrift gekregen Sint met allerlei updates over het hoe en wat met de Nederlandse Sint enzo. Ben helemaal bij. Kan niet wachten op volgend jaar, dan doen we het weer.

Wat er inmiddels niet meer door het struikgewas ruischt...

Zitten we vanmiddag na de lunch nog een beetje na te tafelen, horen we ineens vanuit de tuin een ijselijk geschreeuw van Jaap. Nu ziet men mij niet snel ergens voor rennen, maar in dit geval sprint ik naar buiten en zie Jaap krijsend in een boom staan. Kan hij er niet uit? Dat is niets voor Jaap. Iets dichterbij kan ik uit zijn gesnik opmaken dat hij een slang heeft gezien, in de struiken. De schrik zit er flink in en hij is instinct matig dus in de dichtsbijzijnde boom geklommen. Opzich niet gek. De slang is nergens te zien, dus ik haal Jaap uit de boom en loop met hem naar binnen, bots in de deuropening tegen een woest uitziende echtgenoot op met jacht geweer over zijn schouder en krijg op barse toon 'WAAR zit die slang?'
Nu is Jaap's interesse meteen gewekt, het huilen houdt acuut op en huppelend loopt hij achter zijn vader aan; de jongensborst gaat vooruit nu hij weet dat de verantwoordelijke taak op zijn schouders rust om de juiste plek des onheils aan te wijzen.
Jolmer zou natuurlijk Jolmer niet zijn als bewuste Brown Snake gespot en geschoten wordt, inmiddels onder toekijkend oog van nieuwsgierig publiek inclusief Lieke en Sietske.
Wat nadere inspectie doet vermoeden dat de slang echt dood is na drie schoten, met name omdat het hoofd eraf is nu.
Het blijkt dat dit specifieke struikje altijd al aan het ritselen was bij het voorbij lopen van en naar de cabin, zo horen we van de Au Pairs, die altijd trouw 's avonds met zaklamp lopen. In het struikgewas ruischt nu niets meer.

Heeft u ook een bonuskaart?

Wat doe je als eerste als je na een jaar weer eens terug bent in NL? Natuurlijk meteen even door de eerste de beste HEMA lopen en een rondje door de Albert Heijn. Alles is uiteraard vertrouwd, netjes recht in de schappen, echt een plezier. Bij de kassa: spaart u ook koopzegels? (bestaan die nog?), spaart u airmiles, heeft u een bonuskaart (jaja, die hebben we al jaren in onze portemonnaie, dit gaat goed!), superdieren?... ?! ... superdieren? ... ehmm, ja doe maar, kunt u vertellen wat dat zijn?

Hoe erg kan je uit het buitenland komen? Dit gebeurt in de laatste week van de spaaraktie, dus die vrouw zal wel gedacht hebben. Hoe dan ook, na een paar weken is de spaarklapper bijna vol, inclusief superduperdieren. Maar echte kansen om met moeders op het schoolplein te ruilen -en vaders natuurlijk- en op het tafeltje in de supermarkt, die zijn er niet geweest, en dus bij deze het lijstje van Laura en Jaap om hun boeken compleet te krijgen: mocht iemand bereid zijn deze nummertjes op te sturen, dan zal ik als tegenprestatie een hele sloot dubbele kaartjes retour zenden uit dankbaarheid.

066, 067, 106, 160 en voor het tweede boek: 001, 004, 015, 020, 045, 056, 061, 066, 067, 076, 077, 078, 082, 084, 087, 090, 097, 106, 109, 114, 115, 122, 128, 129, 133, 148, 150, 156, 160, 169, 184, 194, 203 Bedankt!

"Hoe schrijf je 'earlier'?"

Mooi moment voor een moeder dat je kinderen beginnen met briefjes aan je te schrijven, echt mooi. Wij hebben hier in Australie een interessant paasweekend dit jaar, omdat tweede paasdag toevallig samen valt op ANZAC dag, de nationale herdenkingsdag. En dat is opzich niet zo'n probleem behalve dan dat het natuurlijk niet zo kan zijn dat twee vrije dagen op een dag vallen, en dus wordt tweede paasdag een dagje uitgesteld en op dinsdag gevierd. Een zeer lang weekend dus aan het eind van de schoolvakantie. Jolmer doet de helft van het weekend dienst, en wordt op maandag afgelost door een derde arts zodat we beiden vrij zijn. Een goede gelegenheid om waar mogelijk een tikkeltje langer in bed te blijven liggen met zijn allen. Onze kinderen staan dan vanaf een uur of zeven met regelmaat aan mijn kant van het bed met een klein vraagje, 'mamma, ik wil een DTD-tje' (Peter kan nog niet zo goed DVD-tje zeggen), 'mamma, ik heb een vlieger gevouwd' (Jaap heeft nog wat moeite met voltooide deelwoorden) of 'mamma, hoe schrijf je 'earlier'?' (Laura schrijft vooral in het Engels) en komt daarna met onderstaand briefje aan. De boodschap is duidelijk.

Ons vijf dagen durend weekend had een soort van Paas-tintje met tenminste geverfde eieren en een echt geweldig goed gelukt paasbrood met amandel spijs van eigen amandel boom; een wandelingetje door het bos- opzoek naar de mooiste en grootste spinnenwebben en mooie kiekjes-valt nog niet mee om Tim in de foto te krijgen. Verder lekker spelen in de tuin, prachtig herfst weer hier. 

Als klap op de vuurpijl blijkt vandaag Hugo zich voor het eerst op zijn buik te kunnen draaien. En hoewel de schrijver van eerder genoemd boek stelt dat de laatst geborene het moeilijk heeft de ouders te 'impresssen' ben ik voor de vijfde keer weer enthousiast. Het is al zo'n grote bink.

Hoop dat iedereen een vrolijk Pasen heeft gehad en tot snel weer.

Why first borns rule the world...

And last borns want to change it

Deze titel was ik al een keer tegengekomen in een of ander tijdschrift en leek mij al meteen een interessant boekje om te lezen. Nu kwam toevallig de schrijver van dit werk naar Barham om een lezing te geven over 'parenting skills' en zo kwam ik op een dinsdagavond te luisteren naar de wijsheden en ervaringen van een zekere Micheal Grose, geen onbekende figuur in Australie.

Na afloop van zijn praatje besloot ik twee boeken van zijn hand te bestellen en heb het eerste boekje nu uit. Helaas voor Jolmer. Ik drijf hem tot waanzin want genoemd boekje wordt door mij bijna dagelijks geciteerd. Het hele verhaal past namelijk zo ontzettend in mijn straatje: ik geloof er stellig in dat de volgorde waarin jezelf en je broers en zussen geboren wordt, de mix van het gezin en het leeftijds verschil, invloed heeft op de ontwikkeling van kinderen. Ik wist alleen niet dat hier ook boeken over geschreven waren, maar nu dus wel. Mijn nieuw verworven huis, tuin en keuken psychologische kennis doet het ook goed op feesten en partijen.

Bovendien hoopte ik op wat goede adviezen hoe om te gaan met broertjes die elkaar in het vaarwater zitten, hoe de oudste te behoeden voor te hoog gespannen verwachtingen en de jongste te behoeden voor te laag gespannen verwachtingen, en die vond ik dan ook.

Na het lezen van het hele verhaal gealiseerde ik mij dan ook dat met name op dit moment met name Tim de gene is die het meest met de vaart der volkeren en in het kielzog van, in het gezin mee draait.

En de schrijver zegt: de ouders moeten creatief zijn om met hun kinderen 1-op-1 tijd door te brengen. En zo belande Tim bij mij -of hij het eigenlijk wilde weet ik niet eens- op schoot met het maaien van het gras.

Tim, die ik na zijn geboorte geloof ik nauwelijks op mijn blog heb genoemd, Tim die helemaal niet moeilijk aan het lachen te krijgen is (hij zit namelijk nog helemaal in de 'Waar is Tim-Tim, kiekeboe'-fase), Tim die 'een-tee-die' kan zeggen, Tim die 's middags nog heerlijk een tukje doet met zijn trouwe duim in zijn mond, Tim die zelf zijn eten eet en de vloer, tafel en wangen rijkelijk van zijn eten bedeeld, Tim.

Het grasmaaien is trouwens een leuk klusje in onze tuin; wij hebben de afgelopen maanden een aantal gast-maaiers gehad, waaronder oma Tjim, opa Jaap en Laurens.

Inmiddels maken wij de tuin klaar voor de winter, met behulp van twee tuinmannen weliswaar, want we krijgen het zelf niet af; de sierdruif langs de veranda kleurt langzaam rood en de openhaard is deze avond voor het eerst weer aangegaan. En zo verstrijkt mijn laatste zwangerschapsverlof, morgen roept weer de plicht. Ben daar niet zo heel gelukkig over.

Hand in het verband

Ken je wel van die na-middagen dat alles een beetje uit de hand lijkt te lopen? Zo'n soort van middag hadden wij vrijdag. Jolmer was nog niet thuis uit zijn werk en ik had een macaroni-kliekje op het menu. Voor de gezelligheid dacht ik: kinderen even eerst aan tafel, grote mensen later. Het eten was net achter de kiezen, Peter zat op zijn kamer want die had een of ander iets niet goed gedaan, Tim in bad, badwater aan... en dat vond Jaap een goed moment om aan Rieneke te laten zien hoe hard hij kon rennen. Door de gang, langs de garderobe kast in volle vaart tegen de voordeur aan in de overtuiging dat het glas hem in zijn vaart zou stoppen, zo met zijn rechterhand door het ruitje.

Bloedspoor door de gang, theedoek erom heen, Rieneke hielp afknijpen, ik op zoek naar een verbandje.
Bij thuiskomst van Jolmer was de rust wat gekeerd, nadere inspectie: daar moeten wat hechtingen in.
Op de keukentafel. Flinke jongen, want die verdovingsprikken zijn geen geintje in je vinger, het zweet brak hem uit om zijn neus, maar heeft zich goed gehouden.
Conclusie van de kinderen: Jolmer lijkt op opa Pieter met zijn 'funny glasses'.
Nu een dag of twee later redt hij zich prima met 1 hand in het verband, geen pijn, komt allemaal wel weer goed.

Self-Sufficiency

The NEW complete book of SELF-SUFFICIENCY - The classic guide for realists and dreamers is een van onze meest gebruikte naslagwerken uit de boekenkast. In het nederlands heet dit boek geloof ik 'leven van het land'. Als wij weer eens iets nieuws bedenken dan verschaft dit boek precies genoeg info voor ons om te bepalen het het een goed, matig of slecht idee is. Nu hadden wij, zo bleek, een buitengewoon GOED idee. In het boek stond dan ook:
The pig fits so well into the self-supporter's economy that the animal almost seems designed with that in mind. It is probably the most ominvorous animal in the world and will thrive on practically anything. It is even more omnivorous than man, because a pig can eat and digest grass while we cannot. A pig will not thrive on grass alone, but it can make a substantial part of its diet. And it will convert virtually anything that you grow or produce on the farm into good meat. Throw any vegatable matter, of whatever kind, to a pig, and he will either eat it -converting it within hours to good meat and the best compost in the world -or he will tread it into the ground, dung on it and turn it into compost that way. Put a pig on rough grass land that you wish to bring into cultivation, and he will plough it for you, and root it up for you, and manure it for you, and at the same time extract sustenance from it to live and grow on.
Dan gaat het nog even verder wat varkens dan precies moeten eten -alles dus-  en hoe je ze daarna moet slachten en in stukjes snijden. Hoe dan ook: er gaat hier nogal eens wat eten in de vuilnisbak, de tuin produceert een hoop perzikken, nectarines, appels, pruimen en abrikozen. Die van de boom vallen, liggen gewoon weg te rotten, en dat kan veel beter. Zo hebben we nu dus sinds drie dagen twee biggetjes, Scraps en Belly genaamd, die voor ons GFT verwerken, het landje omploegen, gratis compost maken en dus heerlijk mals scharrelvlees aanzetten.
Verder zijn ze eigenlijk ook gewoon TE schattig.

Ze staan op de nominatie om eind juni geslacht te worden, en tot die tijd zullen wij vertroetelen, aaien en daar maar niet teveel bij stil staan.

"Zesde is the best"

Laura, Jaap en Peter hebben dit jaar zwemles gehad, in januari, drie weken lang vier keer per week, van kikker visje tot waterratje. Laura heeft natuurlijk d'r hele leven al niets liever gedaan dan zwemmen en wordt op school bij het schoolzwemmen geselecteerd om mee te doen aan de schoolwedstrijden.
Alle klassen worden verdeeld over vier 'huizen', net als in Harry Potter zeg maar, en Laura zwemt voor het huis van 'Waikerie'. Ze vindt het geweldig dat ze mee mag doen en is de jongste deelnemer. 'Ik denk dat ik het ga winnen' kondigt ze een paar dagen van te voren aan.

Op het moment supreme is de bravoure een beetje ver te zoeken. 'Mamma, moet ik het echt?'

Ja, dat moet echt. Ik vind het nogal een eind in een 33m bad. Haar is verteld dat ze onderweg de kant mag aanraken. Ze is expres in de eerste baan ingedeeld. 

En daar gaat ze dan, mijn kleine grote meid, keurig in free-style van start, de kant wordt inderdaad een keer of drie even vast gehouden om te zien hoe ver ze nog moet en onder luid applaus van haar eigen huis ('Let's go Waikerie, let's go!) tikt Laura als laatste aan met een miljoen dollar grijns op haar gezicht. 'Was ik eerst?'

Ze gaat het navragen bij de juf met de stopwatch. Lang leve professionele leerkrachten; de juffrouw meldt dat ze als zesde is gefinished. Dat kan volgens Laura niet beter, want per slot van rekening IS ze ook zes, dus komt alles in een of andere mooie kosmische samenhang allemaal goed.